บทที่ 132

1บทเพลงใช้แห่ขึ้น ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ขอทรงระลึกถึงดาวิด และความทุกข์ยากทั้งสิ้นที่เขาได้ทนรับ

2ว่าเขาได้ปฏิญาณต่อองค์พระผู้เป็นเจ้าอย่างไร และได้สาบานต่อองค์ผู้ทรงอานุภาพแห่งยาโคบว่า

3‘ข้าพเจ้าจะไม่เข้าไปในบ้านของข้าพเจ้า หรือขึ้นไปนอนบนเตียงของข้าพเจ้า

4ข้าพเจ้าจะไม่ให้ดวงตาของข้าพเจ้าได้หลับ หรือให้หนังตาของข้าพเจ้าได้งีบ

5จนกว่าข้าพเจ้าจะพบสถานที่สำหรับองค์พระผู้เป็นเจ้า เป็นที่ประทับสำหรับองค์ผู้ทรงอานุภาพแห่งยาโคบ’

6ดูเถิด เราได้ยินว่าหีบนั้นอยู่ที่เอฟราธาห์ เราได้พบหีบนั้นในทุ่งแห่งยาอาร์

7ให้เราเข้าไปยังที่ประทับของพระองค์ ให้เรากราบนมัสการที่แท่นรองพระบาทของพระองค์

8ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ขอเสด็จลุกขึ้นสู่ที่พำนักของพระองค์ ทั้งพระองค์และหีบแห่งอานุภาพของพระองค์

9ขอให้บรรดาปุโรหิตของพระองค์สวมความชอบธรรม และให้ผู้ภักดีของพระองค์โห่ร้องด้วยความยินดี

10เพราะเห็นแก่ดาวิดผู้รับใช้ของพระองค์ ขออย่าทรงปฏิเสธผู้ที่พระองค์ทรงเจิมไว้

11องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงปฏิญาณต่อดาวิด เป็นคำสัตย์ที่พระองค์จะไม่ทรงคืนคำว่า ‘เราจะตั้งผู้หนึ่งจากเชื้อสายของเจ้าไว้บนบัลลังก์ของเจ้า

12หากบรรดาบุตรของเจ้าจะรักษาพันธสัญญาของเรา และรักษาพระโอวาทของเราที่เราจะสอนเขา บุตรของเขาทั้งหลายก็จะนั่งบนบัลลังก์ของเจ้าสืบไปเป็นนิตย์เช่นกัน’

13เพราะองค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงเลือกศิโยน พระองค์ทรงปรารถนาให้เป็นที่ประทับของพระองค์ว่า

14‘นี่คือที่พำนักของเราสืบไปเป็นนิตย์ เราจะอาศัยอยู่ที่นี่ เพราะเราปรารถนาที่นี่

15เราจะอวยพรเสบียงอาหารของเมืองนี้ให้บริบูรณ์ เราจะให้คนยากจนของเมืองนี้อิ่มด้วยอาหาร

16เราจะให้บรรดาปุโรหิตของเมืองนี้สวมความรอด และผู้ภักดีของเมืองนี้จะโห่ร้องด้วยความยินดีอย่างยิ่ง

17ที่นั่นเราจะให้เขาสัตว์งอกขึ้นสำหรับดาวิด เราได้เตรียมดวงประทีปไว้สำหรับผู้ที่เราเจิมไว้

18เราจะให้ศัตรูของเขาสวมความอับอาย แต่มงกุฎบนศีรษะของเขาจะเปล่งประกาย’

บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.