บทที่ 14

1ถึงหัวหน้านักดนตรี ของดาวิด คนโง่รำพึงในใจว่า ‘ไม่มีพระเจ้า’ พวกเขาเสื่อมทราม การกระทำของพวกเขาน่าชิงชัง ไม่มีสักคนที่ทำดี

2องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงมองลงมาจากฟ้าสวรรค์เหนือบรรดาบุตรของมนุษย์ เพื่อทรงดูว่ามีใครที่เข้าใจและแสวงหาพระเจ้าบ้างหรือไม่

3ทุกคนหันเหไป พวกเขาเสื่อมทรามไปด้วยกัน ไม่มีสักคนที่ทำดี ไม่มีแม้สักคนเดียว

4บรรดาผู้ทำชั่วไม่รู้หรือ คือคนที่กินประชากรของเราดุจกินขนมปัง และไม่ร้องทูลต่อองค์พระผู้เป็นเจ้า

5ที่นั่นแหละพวกเขาจะหวาดกลัวยิ่งนัก เพราะพระเจ้าทรงสถิตอยู่ในหมู่คนชอบธรรม

6พวกเจ้าทำให้แผนการของคนยากไร้ต้องอับอาย แต่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเป็นที่ลี้ภัยของเขา

7ขอการช่วยกู้ของอิสราเอลมาจากศิโยน เมื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงให้ประชากรของพระองค์กลับสู่สภาพดี ยาโคบจะเปรมปรีดิ์ อิสราเอลจะยินดี

บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.