บทที่ 142

1บทมัสคิลของดาวิด เมื่อท่านอยู่ในถ้ำ เป็นคำอธิษฐาน

2ข้าพระองค์ร้องเสียงดังต่อองค์พระผู้เป็นเจ้า ข้าพระองค์เปล่งเสียงทูลขอความเมตตาต่อองค์พระผู้เป็นเจ้า

3ข้าพระองค์ระบายความทุกข์ใจออกต่อพระพักตร์พระองค์ ข้าพระองค์ทูลความเดือดร้อนของข้าพระองค์ต่อพระองค์

4แม้จิตวิญญาณของข้าพระองค์อ่อนระโหยอยู่ภายใน พระองค์ก็ทรงทราบหนทางของข้าพระองค์ บนทางที่ข้าพระองค์เดินไป พวกเขาได้ซ่อนกับดักดักข้าพระองค์ไว้

5ขอทรงมองดูทางขวาของข้าพระองค์เถิด ไม่มีใครเหลียวแลข้าพระองค์ ข้าพระองค์ไม่มีที่ลี้ภัย ไม่มีใครห่วงใยจิตวิญญาณของข้าพระองค์

6ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ข้าพระองค์ร้องทูลต่อพระองค์ว่า ‘พระองค์ทรงเป็นที่ลี้ภัยของข้าพระองค์ เป็นส่วนมรดกของข้าพระองค์ในแผ่นดินของคนเป็น’

7ขอทรงสดับเสียงร้องของข้าพระองค์ เพราะข้าพระองค์ตกต่ำเหลือเกิน ขอทรงช่วยกู้ข้าพระองค์ให้พ้นจากผู้ที่ไล่ตามข้าพระองค์ เพราะพวกเขาแข็งแกร่งเกินกำลังข้าพระองค์

8ขอทรงปลดปล่อยจิตวิญญาณของข้าพระองค์ออกจากที่คุมขัง เพื่อข้าพระองค์จะได้สรรเสริญพระนามของพระองค์ คนชอบธรรมจะมาห้อมล้อมข้าพระองค์ เพราะพระองค์ทรงดีต่อข้าพระองค์

บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.