บทที่ 19

1ถึงหัวหน้านักดนตรี บทเพลงสดุดีของดาวิด

2ฟ้าสวรรค์ประกาศพระสิริของพระเจ้า และท้องฟ้าก็สำแดงพระหัตถกิจของพระองค์

3วันแล้ววันเล่าก็เทถ้อยคำออกมา คืนแล้วคืนเล่าก็สำแดงความรู้

4ไม่มีคำพูด ไม่มีถ้อยคำ และไม่ได้ยินเสียงของพวกมันเลย

5แต่เสียงของพวกมันออกไปทั่วแผ่นดินโลก และถ้อยคำของพวกมันไปถึงสุดปลายพิภพ พระองค์ทรงตั้งเต็นท์ไว้ในฟ้าสวรรค์ให้ดวงอาทิตย์

6ดวงอาทิตย์เป็นดุจเจ้าบ่าวที่ออกมาจากห้องหอ ดุจวีรบุรุษที่ยินดีจะวิ่งแข่งตามวิถีของตน

7มันขึ้นจากสุดปลายฟ้าด้านหนึ่ง และโคจรไปจนสุดปลายอีกด้านหนึ่ง ไม่มีสิ่งใดหลบซ่อนจากความร้อนของมันได้

8ธรรมบัญญัติขององค์พระผู้เป็นเจ้าสมบูรณ์ ฟื้นฟูจิตวิญญาณ พระโอวาทขององค์พระผู้เป็นเจ้าเชื่อถือได้ กระทำให้คนรู้น้อยมีปัญญา

9ข้อบังคับขององค์พระผู้เป็นเจ้าถูกต้อง ทำให้ใจชื่นบาน พระบัญญัติขององค์พระผู้เป็นเจ้าบริสุทธิ์ ให้ความสว่างแก่ดวงตา

10ความยำเกรงองค์พระผู้เป็นเจ้าบริสุทธิ์ ดำรงอยู่เป็นนิตย์ ข้อตัดสินขององค์พระผู้เป็นเจ้าเที่ยงแท้ และล้วนชอบธรรมทั้งสิ้น

11สิ่งเหล่านี้น่าปรารถนายิ่งกว่าทองคำ ยิ่งกว่าทองคำเนื้อดีจำนวนมาก และหวานยิ่งกว่าน้ำผึ้ง ยิ่งกว่าน้ำผึ้งที่หยดจากรวง

12ยิ่งกว่านั้น สิ่งเหล่านี้ยังเตือนสติผู้รับใช้ของพระองค์ การรักษาสิ่งเหล่านี้นำมาซึ่งบำเหน็จยิ่งใหญ่

13ใครเล่าจะหยั่งรู้ความผิดพลาดของตนได้ ขอทรงชำระข้าพระองค์ให้พ้นจากความผิดที่ซ่อนเร้น

14ขอทรงยับยั้งผู้รับใช้ของพระองค์ไว้จากบาปที่ทำโดยเจตนาด้วย ขออย่าให้บาปเหล่านั้นมีอำนาจเหนือข้าพระองค์ แล้วข้าพระองค์จะไร้ที่ติ และพ้นจากการล่วงละเมิดร้ายแรง

15ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ศิลาและพระผู้ไถ่ของข้าพระองค์ ขอให้ถ้อยคำจากปากของข้าพระองค์และการรำพึงในใจของข้าพระองค์เป็นที่พอพระทัยต่อพระพักตร์ของพระองค์

บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.