บทที่ 2

1เหตุใดบรรดาประชาชาติจึงเดือดดาล และชนชาติทั้งหลายจึงคิดการเปล่าประโยชน์

2บรรดากษัตริย์แห่งแผ่นดินโลกตั้งตนขึ้น และบรรดาเจ้านายก็ร่วมกันคบคิด ต่อสู้องค์พระผู้เป็นเจ้าและผู้ถูกเจิมของพระองค์

3‘ให้เราหักโซ่ตรวนของเขาทั้งสอง และสลัดบ่วงของเขาทิ้งไปจากเรา’

4พระองค์ผู้ประทับในฟ้าสวรรค์ทรงพระสรวล องค์เจ้านายทรงเย้ยหยันพวกเขา

5แล้วพระองค์จะตรัสกับพวกเขาด้วยพระพิโรธ และทรงทำให้พวกเขาตกใจกลัวด้วยความกริ้วอันแรงกล้าของพระองค์

6‘ส่วนเราได้สถาปนากษัตริย์ของเราไว้แล้วบนศิโยน ภูเขาบริสุทธิ์ของเรา’

7ข้าพเจ้าจะประกาศพระราชกฤษฎีกาขององค์พระผู้เป็นเจ้า พระองค์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า ‘เจ้าเป็นบุตรของเรา วันนี้เราได้ให้กำเนิดเจ้า

8จงขอจากเรา แล้วเราจะมอบบรรดาประชาชาติให้เป็นมรดกของเจ้า และให้ที่สุดปลายแผ่นดินโลกเป็นกรรมสิทธิ์ของเจ้า

9เจ้าจะทำลายพวกเขาด้วยคทาเหล็ก เจ้าจะทุบเขาให้แตกดุจภาชนะดินของช่างปั้น’

10เพราะฉะนั้นบัดนี้ บรรดากษัตริย์ทั้งหลาย จงมีปัญญา บรรดาผู้พิพากษาแห่งแผ่นดินโลก จงรับการเตือนสติ

11จงปรนนิบัติองค์พระผู้เป็นเจ้าด้วยความยำเกรง และจงเปรมปรีดิ์ด้วยตัวสั่นเทา

12จงจุมพิตบุตรนั้น เกรงว่าพระองค์จะทรงพระพิโรธ และเจ้าทั้งหลายจะพินาศในหนทางนั้น เพราะพระพิโรธของพระองค์จะพลุ่งขึ้นในพริบตา ความสุขมีแก่ทุกคนที่เข้าลี้ภัยในพระองค์

บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.