เอเรโมส · Eremos Thai Bible

สดุดี · Psalms

บทที่ 88

1บทเพลง บทเพลงสดุดีของบุตรหลานโคราห์ ถึงหัวหน้านักดนตรี ตามทำนองมาฮาลัทเลอันโนท บทมัสคิลของเฮมานคนเอสราห์ 2ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าแห่งความรอดของข้าพระองค์ ทั้งกลางวันและกลางคืนข้าพระองค์ร้องทูลต่อพระพักตร์ของพระองค์ 3ขอทรงเงี่ยพระกรรณสดับเสียงร้องของข้าพระองค์ และขอให้คำอธิษฐานของข้าพระองค์ขึ้นมาถึงต่อพระพักตร์ของพระองค์ 4เพราะจิตวิญญาณของข้าพระองค์เต็มไปด้วยความทุกข์ และชีวิตของข้าพระองค์ก็เข้าใกล้แดนคนตาย 5ข้าพระองค์ถูกนับอยู่ในพวกที่ลงไปยังหลุมลึก ข้าพระองค์เป็นเหมือนคนที่สิ้นเรี่ยวแรง 6ข้าพระองค์ถูกทอดทิ้งอยู่ท่ามกลางคนตาย เหมือนคนที่ถูกฆ่าซึ่งนอนอยู่ในหลุมศพ ผู้ที่พระองค์ไม่ทรงระลึกถึงอีกต่อไป และถูกตัดขาดจากการดูแลของพระองค์ 7พระองค์ทรงวางข้าพระองค์ไว้ในหลุมที่ลึกที่สุด ในที่มืดมิดของห้วงลึก 8พระพิโรธของพระองค์หนักอยู่บนข้าพระองค์ และพระองค์ทรงให้คลื่นทั้งสิ้นของพระองค์ท่วมข้าพระองค์ เซลาห์ 9พระองค์ทรงให้เพื่อนฝูงของข้าพระองค์ห่างไกลจากข้าพระองค์ พระองค์ทรงทำให้ข้าพระองค์เป็นที่น่ารังเกียจแก่พวกเขา ข้าพระองค์ถูกกักขังและออกไปไม่ได้ 10นัยน์ตาของข้าพระองค์พร่ามัวไปด้วยความทุกข์ ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ข้าพระองค์ร้องทูลต่อพระองค์ทุกวัน ข้าพระองค์ชูมือขึ้นต่อพระองค์ 11พระองค์ทรงกระทำการอัศจรรย์เพื่อคนตายหรือ ดวงวิญญาณที่จากไปจะลุกขึ้นสรรเสริญพระองค์หรือ เซลาห์ 12ความรักมั่นคงของพระองค์จะถูกประกาศในหลุมศพหรือ ความซื่อสัตย์ของพระองค์จะถูกประกาศในแดนพินาศหรือ 13การอัศจรรย์ของพระองค์จะเป็นที่รู้จักในความมืดหรือ ความชอบธรรมของพระองค์จะเป็นที่รู้จักในแผ่นดินแห่งการหลงลืมหรือ 14ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า แต่ข้าพระองค์ร้องทูลขอความช่วยเหลือจากพระองค์ ในยามเช้าคำอธิษฐานของข้าพระองค์ขึ้นมาถึงต่อพระพักตร์ของพระองค์ 15ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า เหตุใดพระองค์ทรงทอดทิ้งข้าพระองค์ เหตุใดพระองค์ทรงซ่อนพระพักตร์ของพระองค์จากข้าพระองค์ 16ตั้งแต่วัยเยาว์ข้าพระองค์ทุกข์ยากและเกือบสิ้นชีวิต ข้าพระองค์ทนรับความน่าสะพรึงกลัวของพระองค์ และข้าพระองค์ก็หมดหวัง 17พระพิโรธอันร้อนแรงของพระองค์ท่วมท้นข้าพระองค์ ความน่าสะพรึงกลัวของพระองค์ทำลายข้าพระองค์ 18สิ่งเหล่านี้ล้อมรอบข้าพระองค์ดุจน้ำตลอดวัน มันโอบล้อมข้าพระองค์ไว้ทุกด้าน 19พระองค์ทรงพรากคนรักและมิตรสหายของข้าพระองค์ไป ความมืดได้กลายเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของข้าพระองค์
← บทที่ 87บทที่ 89 →