วิวรณ์ 16 · Eremos Thai Bible

1และข้าพเจ้าได้ยินเสียงดังจากวิหาร กล่าวแก่ทูตสวรรค์ทั้งเจ็ดตนว่า “จงไป และเทชามทั้งเจ็ดแห่งพระพิโรธของพระเจ้าลงบนแผ่นดินโลก” 2ทูตตนแรกได้ออกไป และเทชามของตนลงบนแผ่นดินโลก และมีฝีร้ายและน่าสะอิดสะเอียนเกิดขึ้นบนคนทั้งหลายที่มีเครื่องหมายของสัตว์ร้าย และคนที่กราบไหว้รูปจำลองของมัน 3ทูตตนที่สองได้เทชามของตนลงในทะเล และน้ำในทะเลกลายเป็นเลือดเหมือนเลือดของคนตาย และทุกชีวิตที่อยู่ในทะเลก็ตาย 4ทูตตนที่สามได้เทชามของตนลงในแม่น้ำและน้ำพุทั้งหลาย และน้ำเหล่านั้นกลายเป็นเลือด 5และข้าพเจ้าได้ยินทูตสวรรค์แห่งน้ำกล่าวว่า “พระองค์ทรงชอบธรรม ผู้ทรงดำรงอยู่และผู้ทรงเคยดำรงอยู่ ผู้ทรงบริสุทธิ์ เพราะพระองค์ได้ทรงพิพากษาสิ่งเหล่านี้ 6เพราะพวกเขาได้เทเลือดของธรรมิกชนและของผู้เผยพระวจนะ พระองค์จึงได้ทรงให้พวกเขาดื่มเลือด พวกเขาสมควรแล้ว” 7และข้าพเจ้าได้ยินเสียงจากแท่นบูชากล่าวว่า “แน่นอน องค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้า ผู้ทรงฤทธานุภาพยิ่งใหญ่ การพิพากษาของพระองค์จริงแท้และชอบธรรม” 8ทูตตนที่สี่ได้เทชามของตนลงบนดวงอาทิตย์ และดวงอาทิตย์ก็ได้รับอำนาจให้แผดเผามนุษย์ด้วยไฟ 9และมนุษย์ทั้งหลายถูกแผดเผาด้วยความร้อนรุนแรง และพวกเขาก็หมิ่นประมาทพระนามของพระเจ้า ผู้ทรงมีอำนาจเหนือภัยพิบัติเหล่านี้ และพวกเขาก็ไม่กลับใจ และไม่ถวายพระเกียรติแด่พระองค์ 10ทูตตนที่ห้าได้เทชามของตนลงบนบัลลังก์ของสัตว์ร้าย และราชอาณาจักรของมันก็มืดมิด และพวกเขาก็ขบเคี้ยวลิ้นของพวกเขาด้วยความเจ็บปวด 11และพวกเขาก็หมิ่นประมาทพระเจ้าแห่งสวรรค์ เพราะความเจ็บปวดของพวกเขาและเพราะฝีของพวกเขา และพวกเขาก็ไม่กลับใจจากการกระทำของพวกเขา 12ทูตตนที่หกได้เทชามของตนลงบนแม่น้ำใหญ่คือแม่น้ำยูเฟรติส และน้ำของแม่น้ำนั้นก็เหือดแห้งไป เพื่อเตรียมทางให้กษัตริย์ทั้งหลายซึ่งมาจากทิศตะวันออก 13และข้าพเจ้าได้เห็นวิญญาณสามตน เป็นวิญญาณโสโครกออกมาจากปากของมังกร และจากปากของสัตว์ร้าย และจากปากของผู้เผยพระวจนะเท็จ มีลักษณะเหมือนกบ 14เพราะว่าวิญญาณเหล่านี้คือวิญญาณของมารร้ายที่ทำหมายสำคัญ ออกไปยังกษัตริย์ทั้งหลายแห่งแผ่นดินโลกทั้งสิ้น เพื่อรวบรวมพวกเขาให้เข้าทำสงครามในวันสำคัญของพระเจ้า ผู้ทรงฤทธานุภาพยิ่งใหญ่ 15“ดูเถิด เราจะมาเหมือนขโมย ผู้ที่เฝ้าระวังและรักษาเสื้อผ้าของตนไว้ก็เป็นสุข เพื่อเขาจะไม่ต้องเดินเปลือยกาย และคนทั้งหลายจะไม่เห็นความน่าอับอายของเขา” 16และพวกมันได้รวบรวมกษัตริย์ทั้งหลายมาที่สถานที่ซึ่งในภาษาฮีบรูเรียกว่า อามาเกโดน 17ทูตตนที่เจ็ดได้เทชามของตนลงในอากาศ และมีเสียงดังออกมาจากวิหารซึ่งมาจากพระบัลลังก์ กล่าวว่า “สำเร็จแล้ว” 18และเกิดฟ้าแลบ เสียงต่าง ๆ ฟ้าร้อง และแผ่นดินไหวอย่างรุนแรง อย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นเลย ตั้งแต่มนุษย์มีอยู่บนแผ่นดินโลก แผ่นดินไหวใหญ่ขนาดนั้นและรุนแรงปานนั้น 19และนครใหญ่ก็ถูกแยกเป็นสามส่วน และนครของบรรดาประชาชาติก็พังทลาย และบาบิโลนใหญ่ก็ถูกระลึกถึงต่อพระพักตร์พระเจ้า เพื่อพระองค์จะทรงประทานถ้วยแห่งเหล้าองุ่นแห่งพระพิโรธอันเกรี้ยวกราดของพระองค์ให้นาง 20และเกาะทั้งสิ้นก็หนีไป และภูเขาทั้งหลายก็ไม่พบอีก 21และลูกเห็บใหญ่หนักประมาณหนึ่งตะลันต์ก็ตกลงมาจากฟ้าใส่มนุษย์ และมนุษย์ทั้งหลายก็หมิ่นประมาทพระเจ้า เพราะภัยพิบัติแห่งลูกเห็บนั้น เพราะภัยพิบัตินั้นรุนแรงเหลือเกิน

บทที่ 16