บทที่ 6

1และข้าพเจ้าได้เห็น เมื่อพระเมษโปดกทรงเปิดตราดวงหนึ่งจากเจ็ดดวง และข้าพเจ้าได้ยินสิ่งมีชีวิตตนหนึ่งจากสี่ตน กล่าวด้วยเสียงดุจฟ้าร้องว่า “จงมา”

2และข้าพเจ้าได้มองดู และดูเถิด มีม้าตัวหนึ่งสีขาว และผู้ที่ขี่บนม้านั้นถือคันธนู และได้รับมงกุฎ และเขาออกไปเพื่อมีชัยและเพื่อชนะ

3และเมื่อพระองค์ทรงเปิดตราดวงที่สอง ข้าพเจ้าได้ยินสิ่งมีชีวิตตนที่สองกล่าวว่า “จงมา”

4และมีม้าอีกตัวออกมาสีแดงเพลิง และผู้ที่ขี่บนม้านั้นได้รับอนุญาตให้นำสันติสุขออกจากแผ่นดินโลก เพื่อให้คนฆ่ากันและกัน และเขาได้รับดาบใหญ่เล่มหนึ่ง

5และเมื่อพระองค์ทรงเปิดตราดวงที่สาม ข้าพเจ้าได้ยินสิ่งมีชีวิตตนที่สามกล่าวว่า “จงมา” และข้าพเจ้าได้มองดู และดูเถิด มีม้าตัวหนึ่งสีดำ และผู้ที่ขี่บนม้านั้นถือเครื่องชั่งในมือ

6และข้าพเจ้าได้ยินเสียงดุจในท่ามกลางสิ่งมีชีวิตทั้งสี่ตน กล่าวว่า “ข้าวสาลีหนึ่งคอยนิกซ์ราคาหนึ่งเดนาริอัน และข้าวบาร์เลย์สามคอยนิกซ์ราคาหนึ่งเดนาริอัน และอย่าทำลายน้ำมันและเหล้าองุ่น”

7และเมื่อพระองค์ทรงเปิดตราดวงที่สี่ ข้าพเจ้าได้ยินเสียงของสิ่งมีชีวิตตนที่สี่กล่าวว่า “จงมา”

8และข้าพเจ้าได้มองดู และดูเถิด มีม้าตัวหนึ่งสีเขียวอ่อน และผู้ที่ขี่บนม้านั้นมีชื่อว่า ความตาย และแดนคนตายติดตามมากับเขา และพวกเขาได้รับอำนาจเหนือหนึ่งในสี่ของแผ่นดินโลก ให้ฆ่าด้วยดาบ ด้วยกันดารอาหาร ด้วยโรคระบาด และด้วยสัตว์ป่าแห่งแผ่นดินโลก

9และเมื่อพระองค์ทรงเปิดตราดวงที่ห้า ข้าพเจ้าได้เห็นใต้แท่นบูชา จิตวิญญาณของบรรดาผู้ที่ถูกฆ่าเพราะพระวจนะของพระเจ้า และเพราะคำพยานที่พวกเขาได้รักษาไว้

10และพวกเขาร้องเสียงดังว่า “องค์เจ้านายผู้บริสุทธิ์และสัตย์จริง อีกนานสักเท่าใด พระองค์จึงจะทรงพิพากษาและทรงแก้แค้นโลหิตของเราจากบรรดาผู้ที่อาศัยอยู่บนแผ่นดินโลก?”

11และพวกเขาแต่ละคนได้รับเสื้อคลุมขาว และมีคำสั่งให้พวกเขาพักอีกชั่วคราวหนึ่ง จนกว่าจำนวนของเพื่อนทาสและพี่น้องของพวกเขา ซึ่งจะต้องถูกฆ่าเหมือนพวกเขา จะครบบริบูรณ์

12และข้าพเจ้าได้เห็น เมื่อพระองค์ทรงเปิดตราดวงที่หก แผ่นดินไหวอย่างรุนแรงเกิดขึ้น และดวงอาทิตย์กลายเป็นมืดดุจผ้ากระสอบทอด้วยขนแพะ และดวงจันทร์ทั้งหมดกลายเป็นสีเลือด

13และดาวในท้องฟ้าตกลงบนแผ่นดินโลก ดุจต้นมะเดื่อทิ้งผลมะเดื่อดิบของตน เมื่อถูกพายุพัดอย่างแรง

14และท้องฟ้าหดถอยไปดุจหนังสือม้วนที่ถูกม้วน และภูเขาและเกาะทุกแห่งถูกย้ายออกจากที่ของมัน

15และบรรดากษัตริย์แห่งแผ่นดินโลก ขุนนาง ผู้บัญชาการกองทัพ คนมั่งคั่ง คนมีกำลัง และทาสและไทยทุกคน ซ่อนตัวเข้าในถ้ำและในซอกหินบนภูเขา

16และพวกเขาได้กล่าวกับภูเขาและหิน ว่า “จงล้มทับเรา และซ่อนเราจากพระพักตร์ของพระองค์ผู้ประทับบนพระบัลลังก์ และจากพระพิโรธของพระเมษโปดก

17เพราะวันสำคัญแห่งพระพิโรธของพวกพระองค์ได้มาถึงแล้ว และผู้ใดจะสามารถยืนหยัดอยู่ได้?”

บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.