บทที่ 13

1ทุกชีวิตจงยอมจำนนต่ออำนาจปกครองที่อยู่เหนือ เพราะไม่มีอำนาจใดเว้นแต่จากพระเจ้า — และอำนาจที่ดำรงอยู่ก็ทรงแต่งตั้งไว้โดยพระเจ้า

2ฉะนั้น ผู้ที่ต่อต้านอำนาจ ก็ต่อต้านสิ่งที่พระเจ้าทรงตั้งขึ้น และผู้ที่ต่อต้านจะนำการพิพากษามาสู่ตนเอง

3เพราะผู้ปกครองไม่ได้เป็นที่น่ากลัวต่อการกระทำที่ดี แต่ต่อการกระทำที่ชั่ว ท่านต้องการที่จะไม่กลัวอำนาจหรือ? จงทำสิ่งที่ดี และท่านจะได้รับคำสรรเสริญจากอำนาจนั้น

4เพราะเขาเป็นผู้รับใช้ของพระเจ้าเพื่อความดีของท่าน แต่ถ้าท่านทำสิ่งที่ชั่ว จงกลัว เพราะเขาไม่ได้ถือดาบไว้เปล่าๆ เพราะเขาเป็นผู้รับใช้ของพระเจ้า — เป็นผู้แก้แค้นเพื่อนำพระพิโรธมาสู่ผู้กระทำชั่ว

5เพราะฉะนั้น จึงจำเป็นต้องยอมจำนน — ไม่เพียงเพราะพระพิโรธ แต่ยังเพราะจิตสำนึกด้วย

6เพราะเหตุนี้พวกท่านจึงเสียภาษีด้วย — เพราะพวกเขาเป็นข้าราชการของพระเจ้า ผู้อุทิศตนในกิจการนี้เอง

7จงให้ทุกคนตามที่ค้างชำระ — แก่ผู้ที่ควรได้ภาษี ก็ภาษี แก่ผู้ที่ควรได้ค่าธรรมเนียม ก็ค่าธรรมเนียม แก่ผู้ที่ควรได้ความเกรงกลัว ก็ความเกรงกลัว แก่ผู้ที่ควรได้เกียรติ ก็เกียรติ

8อย่าค้างชำระสิ่งใดต่อผู้ใด เว้นแต่ความรักที่มีต่อกันและกัน เพราะผู้ที่รักผู้อื่นก็ได้ทำตามธรรมบัญญัติให้สำเร็จแล้ว

9เพราะข้อบัญญัติที่ว่า ‘อย่าล่วงประเวณี’ ‘อย่าฆ่าคน’ ‘อย่าขโมย’ ‘อย่าโลภ’ และพระบัญญัติอื่นใด ก็สรุปอยู่ในถ้อยคำนี้ คือ ‘จงรักเพื่อนบ้านของท่านเหมือนรักตนเอง’

10ความรักไม่ทำสิ่งชั่วต่อเพื่อนบ้าน เพราะฉะนั้น ความรักจึงเป็นการสำเร็จของธรรมบัญญัติ

11และให้ทำเช่นนี้ — เพราะรู้ถึงเวลานี้ — ว่าถึงเวลาแล้วที่พวกท่านจะตื่นขึ้นจากการหลับ เพราะบัดนี้ความรอดของเราใกล้กว่าเมื่อเราได้เริ่มเชื่อ

12กลางคืนล่วงไปมากแล้ว และวันใกล้เข้ามาแล้ว ฉะนั้น ขอให้เราละทิ้งกิจการแห่งความมืด และสวมอาวุธแห่งความสว่าง

13ขอให้เราดำเนินชีวิตอย่างเหมาะสมเหมือนอยู่ในเวลากลางวัน ไม่ใช่ในการเลี้ยงสนุกและเมามาย ไม่ใช่ในความล่วงประเวณีและการเสพสมความใคร่ ไม่ใช่ในการวิวาทและความริษยา

14แต่จงสวมพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้า และอย่าจัดเตรียมไว้สำหรับเนื้อหนังเพื่อตามตัณหา

บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.