บทที่ 7

1กลับมาเถิด กลับมาเถิด โอ สาวชูลัมเอ๋ย กลับมาเถิด กลับมาเถิด เพื่อพวกเราจะได้ชมเธอ เหตุใดพวกเธอจึงจ้องมองสาวชูลัม ดั่งชมระบำแห่งมาหะนาอิม

2เท้าของเธอในรองเท้างามนัก โอ บุตรสาวแห่งผู้สูงศักดิ์เอ๋ย ส่วนโค้งแห่งต้นขาของเธอดั่งอัญมณี เป็นฝีมือแห่งช่างผู้ชำนาญ

3สะดือของเธอดั่งจอกกลมเกลี้ยง ที่ไม่เคยขาดเหล้าองุ่นผสม ท้องของเธอดั่งกองข้าวสาลี ล้อมรอบด้วยดอกบัว

4ทรวงอกทั้งสองของเธอดั่งลูกละมั่งสองตัว เป็นแฝดของแม่ละมั่ง

5ลำคอของเธอดั่งหอคอยงาช้าง ดวงตาของเธอดั่งสระน้ำแห่งเฮชโบน ริมประตูเมืองบัทรับบิม จมูกของเธอดั่งหอคอยแห่งเลบานอน ที่หันหน้าสู่ดามัสกัส

6ศีรษะของเธอสง่าดั่งภูเขาคารเมล เส้นผมที่ปล่อยสยายดั่งด้ายสีม่วง กษัตริย์ก็ตกเป็นเชลยอยู่ในปอยผมนั้น

7เธองามเสียนี่กระไร น่าชื่นใจเสียนี่กระไร โอ ความรักเอ๋ย เปี่ยมด้วยความรื่นรมย์ยิ่งนัก

8รูปร่างของเธอดั่งต้นอินทผลัม และทรวงอกของเธอดั่งพวงผล

9ฉันว่า ฉันจะปีนต้นอินทผลัมนั้น จะจับกิ่งก้านของมันไว้ ขอให้ทรวงอกของเธอเป็นดั่งพวงองุ่น และกลิ่นลมหายใจของเธอหอมดั่งผลแอปเปิล

10และปากของเธอดั่งเหล้าองุ่นชั้นเลิศ ที่ไหลรินอย่างนุ่มนวลให้ที่รักของฉัน ระเรื่อยผ่านริมฝีปากของผู้หลับใหล

11ฉันเป็นของที่รักของฉัน และความปรารถนาของเขาก็มีต่อฉัน

12มาเถิด ที่รักของฉัน ให้เราออกไปยังท้องทุ่ง ให้เราค้างคืนตามหมู่บ้าน

13ให้เราตื่นแต่เช้าไปยังสวนองุ่น ไปดูว่าเถาองุ่นผลิดอกแล้วหรือยัง ดอกองุ่นบานแล้วหรือไม่ และต้นทับทิมออกดอกแล้วหรือไม่ ที่นั่นฉันจะมอบความรักของฉันแก่เธอ

14ผลเลื่อนส่งกลิ่นหอมฟุ้ง และที่ประตูของเรามีผลเลิศรสทุกอย่าง ทั้งใหม่และเก่า ที่ฉันได้สะสมไว้เพื่อเธอ ที่รักของฉัน

บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.