เศคาริยาห์ 1

1ในเดือนที่แปด ปีที่สองแห่งรัชกาลดาริอัส พระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้ามาถึงเศคาริยาห์ผู้เผยพระวจนะ บุตรเบเรคิยาห์ ผู้เป็นบุตรอิดโด ความว่า 2‘องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงพระพิโรธบรรพบุรุษของพวกเจ้าอย่างยิ่ง 3เพราะฉะนั้น จงกล่าวแก่เขาทั้งหลายว่า องค์พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาตรัสดังนี้ว่า ‘จงหันกลับมาหาเรา’ องค์พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาตรัสดังนี้ ‘แล้วเราจะหันกลับมาหาพวกเจ้า’ องค์พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาตรัสดังนี้ 4‘อย่าเป็นเหมือนบรรพบุรุษของพวกเจ้า ที่บรรดาผู้เผยพระวจนะรุ่นก่อนได้ร้องประกาศแก่พวกเขาว่า องค์พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาตรัสดังนี้ว่า บัดนี้จงหันกลับจากทางชั่วและการกระทำชั่วของพวกเจ้า แต่พวกเขาไม่ยอมฟัง และไม่ใส่ใจต่อเรา’ องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสดังนี้ 5‘บรรพบุรุษของพวกเจ้าอยู่ที่ไหนเล่า? และบรรดาผู้เผยพระวจนะเล่า เขาจะมีชีวิตอยู่เป็นนิตย์หรือ? 6‘แต่ถ้อยคำและกฎเกณฑ์ของเรา ที่เราได้บัญชาแก่บรรดาผู้เผยพระวจนะผู้รับใช้ของเรานั้น มิได้ตามทันบรรพบุรุษของพวกเจ้าดอกหรือ? แล้วพวกเขาก็กลับใจและกล่าวว่า องค์พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาทรงดำริจะกระทำแก่เราอย่างไรตามวิถีและการกระทำของเรา พระองค์ก็ทรงกระทำแก่เราอย่างนั้นแล้ว’ 7ในวันที่ยี่สิบสี่ของเดือนที่สิบเอ็ด คือเดือนเชบัท ในปีที่สองแห่งรัชกาลดาริอัส พระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้ามาถึงเศคาริยาห์ผู้เผยพระวจนะ บุตรเบเรคิยาห์ ผู้เป็นบุตรอิดโด ความว่า 8ในเวลากลางคืน ข้าพเจ้าได้เห็นนิมิต ดูเถิด มีชายคนหนึ่งขี่ม้าสีแดงยืนอยู่ท่ามกลางต้นน้ำมันเขียวในหุบเขาลึก และเบื้องหลังท่านมีม้าสีแดง สีน้ำตาลแดง และสีขาว 9ข้าพเจ้าจึงถามว่า ‘นายเจ้าข้า สิ่งเหล่านี้คืออะไร?’ ทูตสวรรค์ที่สนทนาอยู่กับข้าพเจ้าก็ตอบว่า ‘เราจะสำแดงให้เจ้าเห็นว่าสิ่งเหล่านี้คืออะไร’ 10แล้วชายที่ยืนอยู่ท่ามกลางต้นน้ำมันเขียวนั้นก็อธิบายว่า ‘เหล่านี้คือผู้ที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงใช้ให้ไปตรวจตราทั่วแผ่นดินโลก’ 11และม้าเหล่านั้นก็ทูลตอบทูตสวรรค์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าที่ยืนอยู่ท่ามกลางต้นน้ำมันเขียวว่า ‘ข้าพเจ้าทั้งหลายได้ตรวจตราทั่วแผ่นดินโลกแล้ว ดูเถิด ทั่วทั้งแผ่นดินโลกสงบราบคาบและสงัดเงียบ’ 12แล้วทูตสวรรค์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าจึงทูลว่า ‘ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา อีกนานเท่าใดที่พระองค์จะไม่ทรงเมตตาเยรูซาเล็มและบรรดาเมืองของยูดาห์ ซึ่งพระองค์ทรงพระพิโรธมาตลอดเจ็ดสิบปีนี้?’ 13องค์พระผู้เป็นเจ้าจึงตรัสตอบทูตสวรรค์ที่สนทนาอยู่กับข้าพเจ้า ด้วยถ้อยคำที่ดีและถ้อยคำที่ปลอบโยน 14แล้วทูตสวรรค์ที่สนทนาอยู่กับข้าพเจ้าก็กล่าวแก่ข้าพเจ้าว่า ‘จงร้องประกาศว่า องค์พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาตรัสดังนี้ว่า เราหวงแหนเยรูซาเล็มและศิโยนด้วยความหวงแหนอันยิ่งใหญ่ 15‘แต่เราโกรธยิ่งนักต่อบรรดาประชาชาติที่อยู่อย่างสุขสบาย เพราะเมื่อเราโกรธแต่เพียงเล็กน้อย พวกเขากลับซ้ำเติมให้ความทุกข์ร้ายหนักยิ่งขึ้น’ 16‘เพราะฉะนั้น องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสดังนี้ว่า เราได้หันกลับมายังเยรูซาเล็มด้วยความเมตตา พระนิเวศของเราจะถูกสร้างขึ้นในเมืองนั้น’ องค์พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาตรัสดังนี้ ‘และเชือกวัดจะถูกขึงออกเหนือเยรูซาเล็ม’ 17‘จงร้องประกาศอีกว่า องค์พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาตรัสดังนี้ว่า เมืองทั้งหลายของเราจะเจริญรุ่งเรืองล้นเหลืออีกครั้ง องค์พระผู้เป็นเจ้าจะทรงปลอบโยนศิโยนอีก และจะทรงเลือกสรรเยรูซาเล็มอีกครั้ง’

บทที่ 1