บทที่ 9

1ข้าพเจ้าไม่ใช่คนเสรีหรือ? ข้าพเจ้าไม่ใช่อัครทูตหรือ? ข้าพเจ้าไม่ได้เห็นพระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้าของเราหรือ? พวกท่านเองก็ไม่ใช่ผลงานของข้าพเจ้าในองค์พระผู้เป็นเจ้าหรือ?

2ถ้าสำหรับคนอื่นข้าพเจ้าไม่ได้เป็นอัครทูต อย่างน้อยสำหรับพวกท่านข้าพเจ้าก็เป็น เพราะพวกท่านนี่แหละคือตราประทับของการเป็นอัครทูตของข้าพเจ้าในองค์พระผู้เป็นเจ้า

3นี่คือคำแก้ของข้าพเจ้าต่อบรรดาผู้ที่วินิจฉัยข้าพเจ้า

4เราไม่มีสิทธิที่จะกินและดื่มหรือ?

5เราไม่มีสิทธิที่จะพาภรรยาที่เป็นพี่น้องในความเชื่อไปกับเรา เหมือนอย่างที่บรรดาอัครทูตคนอื่นๆ ทำ ทั้งบรรดาน้องชายขององค์พระผู้เป็นเจ้า และเคฟาสด้วยหรือ?

6หรือมีเฉพาะข้าพเจ้ากับบารนาบัสเท่านั้นหรือที่ไม่มีสิทธิที่จะไม่ต้องทำงานเลี้ยงชีพ?

7ใครเล่าที่เป็นทหารด้วยทุนของตนเอง? ใครเล่าที่ปลูกสวนองุ่นแล้วไม่กินผลของสวนนั้น? ใครเล่าที่เลี้ยงฝูงสัตว์แล้วไม่ดื่มน้ำนมของฝูงนั้น?

8ข้าพเจ้ากล่าวสิ่งเหล่านี้จากมุมมองของมนุษย์เท่านั้นหรือ? หรือว่าธรรมบัญญัติก็กล่าวเช่นเดียวกันด้วยไม่ใช่หรือ?

9เพราะในธรรมบัญญัติของโมเสสมีคำเขียนไว้ว่า “อย่าเอาผ้าผูกปากวัวขณะมันกำลังนวดข้าว” พระเจ้าทรงห่วงเรื่องวัวหรือ?

10หรือว่าพระองค์ตรัสเช่นนั้นเพื่อเราเป็นสำคัญ? เพราะมีคำเขียนไว้เพื่อเรา ว่าผู้ที่ไถจงไถด้วยความหวัง และผู้ที่นวดข้าวก็ควรนวดด้วยความหวังที่จะได้รับส่วนแบ่ง

11ถ้าเราได้หว่านสิ่งฝ่ายวิญญาณในหมู่พวกท่าน เป็นเรื่องใหญ่หรือที่เราจะเก็บเกี่ยวสิ่งฝ่ายเนื้อหนังจากพวกท่าน?

12ถ้าผู้อื่นมีส่วนในสิทธิเหนือพวกท่านนี้ เราควรจะไม่ยิ่งกว่านั้นหรือ? แต่เราไม่ได้ใช้สิทธินี้ ทว่าเราทนทุกสิ่งทุกอย่าง เพื่อจะไม่ทำให้ข่าวประเสริฐของพระคริสต์ติดขัด

13พวกท่านไม่รู้หรือว่าผู้ที่ทำงานในเรื่องของพระวิหารก็กินอาหารจากพระวิหาร และผู้ที่ปรนนิบัติที่แท่นบูชาก็มีส่วนร่วมกับสิ่งที่อยู่บนแท่นบูชา?

14ในทำนองเดียวกัน องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงกำหนดว่า ผู้ที่ประกาศข่าวประเสริฐก็ควรได้รับการเลี้ยงชีพจากข่าวประเสริฐ

15แต่ข้าพเจ้าไม่ได้ใช้สิทธิเหล่านี้เลย และข้าพเจ้าก็ไม่ได้เขียนสิ่งเหล่านี้เพื่อให้พวกท่านปฏิบัติเช่นนั้นต่อข้าพเจ้า — เพราะข้าพเจ้ายอมตายเสียก็ดีกว่าที่จะให้ผู้ใดมาทำให้คำโอ้อวดของข้าพเจ้าสูญเปล่า

16เพราะถ้าข้าพเจ้าประกาศข่าวประเสริฐ ก็ไม่มีคำอวดสำหรับข้าพเจ้า เพราะมีพันธะหน้าที่กดอยู่บนข้าพเจ้า — วิบัติแก่ข้าพเจ้าถ้าข้าพเจ้าไม่ประกาศข่าวประเสริฐ

17เพราะถ้าข้าพเจ้าทำสิ่งนี้ด้วยความสมัครใจ ข้าพเจ้าก็มีบำเหน็จ แต่ถ้าด้วยความฝืนใจ ข้าพเจ้าก็ยังได้รับมอบหมายความรับผิดชอบ

18แล้วบำเหน็จของข้าพเจ้าคืออะไร? คือการที่ในขณะประกาศข่าวประเสริฐนั้น ข้าพเจ้าจะเสนอข่าวประเสริฐให้โดยไม่คิดค่า และไม่ได้ใช้สิทธิของข้าพเจ้าในข่าวประเสริฐจนหมด

19เพราะแม้ข้าพเจ้าจะเป็นคนเสรีจากทุกคน ข้าพเจ้าก็ได้ทำตัวเป็นทาสของทุกคน เพื่อจะชนะใจคนมากที่สุดเท่าที่จะทำได้

20ข้าพเจ้ากลายเป็นเหมือนกับชาวยิวต่อชาวยิว เพื่อจะชนะใจชาวยิว ต่อบรรดาผู้ที่อยู่ใต้ธรรมบัญญัติ ข้าพเจ้าก็เป็นเหมือนคนที่อยู่ใต้ธรรมบัญญัติ ทั้งที่ตัวข้าพเจ้าเองไม่ได้อยู่ใต้ธรรมบัญญัติ เพื่อจะชนะใจบรรดาผู้ที่อยู่ใต้ธรรมบัญญัติ

21ต่อบรรดาผู้ที่ไม่มีธรรมบัญญัติ ข้าพเจ้าก็เป็นเหมือนคนที่ไม่มีธรรมบัญญัติ ทั้งที่ข้าพเจ้าไม่ได้ไร้ธรรมบัญญัติของพระเจ้า แต่อยู่ภายใต้ธรรมบัญญัติของพระคริสต์ เพื่อจะชนะใจบรรดาผู้ที่ไม่มีธรรมบัญญัติ

22ต่อผู้ที่อ่อนแอ ข้าพเจ้าก็เป็นผู้ที่อ่อนแอ เพื่อจะชนะใจผู้ที่อ่อนแอ ข้าพเจ้าได้กลายเป็นทุกอย่างต่อทุกคน เพื่ออย่างน้อยก็จะช่วยบางคนให้รอด

23ข้าพเจ้าทำทุกสิ่งทุกอย่างเพราะเห็นแก่ข่าวประเสริฐ เพื่อข้าพเจ้าจะได้มีส่วนร่วมในข่าวประเสริฐด้วย

24พวกท่านไม่รู้หรือว่าในการแข่งขันที่สนามวิ่ง บรรดานักวิ่งทุกคนวิ่ง แต่มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ได้รับรางวัล? จงวิ่งในลักษณะเช่นนั้นเพื่อจะได้รับรางวัล

25ทุกคนที่แข่งขันก็ฝึกตนเองในการควบคุมตนเองทุกอย่าง คนเหล่านั้นก็เพื่อจะได้รับมงกุฎที่เน่าเปื่อยได้ แต่เราก็เพื่อมงกุฎที่ไม่เน่าเปื่อย

26ดังนั้นข้าพเจ้าจึงวิ่งโดยไม่ใช่อย่างเลื่อนลอย ข้าพเจ้าชกมวยโดยไม่ใช่อย่างชกลม

27แต่ข้าพเจ้าตีร่างกายของข้าพเจ้าให้ฟกช้ำ และนำมันให้อยู่ใต้บังคับเหมือนทาส เพื่อหลังจากที่ข้าพเจ้าได้ประกาศแก่คนอื่นแล้ว ตัวข้าพเจ้าเองจะไม่กลายเป็นผู้ที่ไม่ผ่านการรับรอง

บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.