บทที่ 13

1ดูเถิด ขณะที่เยโรโบอัมยืนอยู่ข้างแท่นบูชาเพื่อเผาเครื่องหอม มีคนของพระเจ้าคนหนึ่งจากยูดาห์มายังเบธเอลตามพระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้า 2คนของพระเจ้าร้องประณามแท่นบูชานั้นตามพระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้าว่า “แท่นบูชาเอ๋ย แท่นบูชาเอ๋ย องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสดังนี้ว่า ‘ดูเถิด บุตรคนหนึ่งชื่อโยสิยาห์จะถือกำเนิดแก่ราชวงศ์ดาวิด เขาจะถวายปุโรหิตแห่งที่สูงที่เผาเครื่องหอมบนเจ้าเป็นเครื่องบูชาบนเจ้า และกระดูกมนุษย์จะถูกเผาบนเจ้า’” 3ในวันนั้น คนของพระเจ้าให้หมายสำคัญไว้ว่า “นี่คือหมายสำคัญที่องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสไว้ ‘ดูเถิด แท่นบูชานี้จะแยกออก และเถ้าถ่านที่อยู่บนนั้นจะหกออกมา’” 4เมื่อกษัตริย์เยโรโบอัมซึ่งอยู่ที่แท่นบูชาในเบธเอลได้ยินถ้อยคำที่คนของพระเจ้าร้องประณามแท่นบูชา ก็เหยียดมือออกจากแท่นบูชา ร้องสั่งว่า “จับมันไว้!” แต่มือที่เหยียดออกไปนั้นก็ลีบไป ดึงกลับไม่ได้ 5แท่นบูชาก็แยกออก และเถ้าถ่านก็หกออกมาจากแท่นบูชา ตามหมายสำคัญที่คนของพระเจ้าให้ไว้ตามพระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้า 6กษัตริย์จึงร้องขอต่อคนของพระเจ้าว่า “ขอท่านวิงวอนต่อองค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าของท่าน และอธิษฐานเผื่อข้า เพื่อมือของข้าจะกลับเป็นปกติ” คนของพระเจ้าก็วิงวอนต่อองค์พระผู้เป็นเจ้า และมือของกษัตริย์ก็กลับเป็นปกติเหมือนเดิม 7กษัตริย์ตรัสกับคนของพระเจ้าว่า “เชิญมาบ้านกับเรา รับประทานอาหารให้สดชื่น แล้วเราจะให้รางวัลแก่ท่าน” 8แต่คนของพระเจ้าตอบกษัตริย์ว่า “แม้ท่านจะให้ทรัพย์สมบัติครึ่งหนึ่งของท่าน ข้าก็จะไม่ไปกับท่าน และจะไม่กินอาหารหรือดื่มน้ำในที่นี้ 9เพราะองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงบัญชาข้าไว้ตามพระวจนะของพระองค์ว่า ‘เจ้าอย่ากินอาหาร อย่าดื่มน้ำ และอย่ากลับไปตามทางที่เจ้ามา’” 10คนของพระเจ้าจึงไปอีกทางหนึ่ง ไม่ได้กลับไปตามทางที่เขามายังเบธเอล 11มีผู้เผยพระวจนะชราคนหนึ่งอาศัยอยู่ในเบธเอล บุตรชายของเขามาเล่าให้เขาฟังถึงการทั้งหมดที่คนของพระเจ้าได้ทำในวันนั้นที่เบธเอล และเล่าถ้อยคำที่คนนั้นพูดกับกษัตริย์ให้บิดาของตนฟังด้วย 12บิดาถามว่า “เขาไปทางไหน?” บุตรชายก็ชี้ทางที่คนของพระเจ้าจากยูดาห์ไปให้บิดาดู 13ผู้เผยพระวจนะจึงบอกบุตรชายว่า “จงผูกอานลาให้เรา” พวกเขาก็ผูกอานลาให้ และเขาก็ขึ้นขี่ 14ตามไปพบคนของพระเจ้านั่งอยู่ใต้ต้นโอ๊ก จึงถามว่า “ท่านเป็นคนของพระเจ้าที่มาจากยูดาห์หรือ?” เขาตอบว่า “ใช่แล้ว” 15ผู้เผยพระวจนะจึงกล่าวแก่คนของพระเจ้าว่า “เชิญมาบ้านกับข้าและรับประทานอาหารเถิด” 16แต่คนของพระเจ้าตอบว่า “ข้ากลับไปกับท่านไม่ได้ และจะไม่กินอาหารหรือดื่มน้ำกับท่านในที่นี้ 17เพราะมีพระดำรัสมาถึงข้าตามพระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้าว่า ‘เจ้าอย่ากินอาหารหรือดื่มน้ำที่นั่น และอย่ากลับไปตามทางที่เจ้ามา’” 18ผู้เผยพระวจนะนั้นจึงกล่าวว่า “ข้าก็เป็นผู้เผยพระวจนะเหมือนท่าน และมีทูตสวรรค์องค์หนึ่งบอกข้าตามพระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้าว่า ‘จงพาเขากลับมาบ้านของเจ้า เพื่อเขาจะได้กินอาหารและดื่มน้ำ’” แต่ผู้เผยพระวจนะชรานั้นโกหกเขา 19คนของพระเจ้าจึงกลับไปกับเขา กินอาหารและดื่มน้ำในบ้านของเขา 20ขณะที่นั่งอยู่ที่โต๊ะ พระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้าก็มาถึงผู้เผยพระวจนะที่พาเขากลับมา 21เขาร้องบอกคนของพระเจ้าที่มาจากยูดาห์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสดังนี้ว่า ‘เพราะเจ้าได้ขัดขืนพระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้า และไม่ได้รักษาพระบัญชาที่องค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าของเจ้าทรงบัญชาเจ้าไว้ 22แต่กลับไปกินอาหารและดื่มน้ำในที่ที่พระองค์ตรัสห้ามไว้ ศพของเจ้าจะไม่ได้ไปถึงอุโมงค์ฝังศพของบรรพบุรุษของเจ้า’” 23เมื่อคนของพระเจ้ากินดื่มเสร็จแล้ว ผู้เผยพระวจนะชราที่พาเขากลับมาก็ผูกอานลาให้เขา 24เมื่อเขาออกเดินทางไป สิงโตตัวหนึ่งก็มาพบเขาที่กลางทางและฆ่าเขา ศพของเขาก็ถูกทิ้งอยู่กลางทาง โดยมีลาและสิงโตยืนอยู่ข้างศพ 25ดูเถิด มีคนเดินผ่านมาเห็นศพถูกทิ้งอยู่กลางทาง และสิงโตยืนอยู่ข้างศพ พวกเขาก็ไปเล่าเรื่องนี้ในเมืองที่ผู้เผยพระวจนะชราอาศัยอยู่ 26เมื่อผู้เผยพระวจนะที่พาเขากลับจากทางได้ยินเรื่องนี้ก็กล่าวว่า “นี่คือคนของพระเจ้าที่ขัดขืนพระบัญชาขององค์พระผู้เป็นเจ้า องค์พระผู้เป็นเจ้าจึงทรงมอบเขาไว้แก่สิงโต และมันได้ฉีกและฆ่าเขาตามพระวจนะที่องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสกับเขา” 27แล้วผู้เผยพระวจนะชราสั่งบุตรชายว่า “จงผูกอานลาให้เรา” พวกเขาก็ผูกให้ 28เขาไปพบศพถูกทิ้งอยู่กลางทาง โดยมีลาและสิงโตยืนอยู่ข้างศพ สิงโตไม่ได้กินศพหรือทำร้ายลา 29ผู้เผยพระวจนะชราจึงยกศพของคนของพระเจ้าวางบนหลังลา นำกลับมายังเมืองของตนเพื่อไว้ทุกข์และฝังศพเขา 30เขาวางศพไว้ในอุโมงค์ฝังศพของตนเอง และพวกเขาก็ไว้ทุกข์ให้เขาว่า “อนิจจาเอ๋ย พี่น้องของเรา!” 31หลังจากฝังศพแล้ว ผู้เผยพระวจนะก็สั่งบุตรชายว่า “เมื่อข้าตาย จงฝังข้าไว้ในอุโมงค์ที่ฝังคนของพระเจ้า จงวางกระดูกของข้าไว้ข้างกระดูกของเขา 32เพราะถ้อยคำที่เขาร้องประกาศตามพระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้าต่อแท่นบูชาในเบธเอล และต่อวิหารบนที่สูงทั้งหมดในหัวเมืองสะมาเรียนั้น จะสำเร็จเป็นแน่” 33ถึงกระนั้น เยโรโบอัมก็ไม่ได้กลับใจจากทางชั่วของตน แต่กลับแต่งตั้งปุโรหิตประจำที่สูงจากประชาชนทั่วไปอีก ผู้ใดต้องการ เขาก็แต่งตั้งให้เป็นปุโรหิตประจำที่สูง 34สิ่งนี้กลายเป็นบาปของราชวงศ์เยโรโบอัม ซึ่งนำไปสู่การถูกตัดขาดและถูกทำลายให้สูญสิ้นไปจากแผ่นดินโลก

1ดูเถิด ขณะที่เยโรโบอัมยืนอยู่ข้างแท่นบูชาเพื่อเผาเครื่องหอม มีคนของพระเจ้าคนหนึ่งจากยูดาห์มายังเบธเอลตามพระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้า

2คนของพระเจ้าร้องประณามแท่นบูชานั้นตามพระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้าว่า “แท่นบูชาเอ๋ย แท่นบูชาเอ๋ย องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสดังนี้ว่า ‘ดูเถิด บุตรคนหนึ่งชื่อโยสิยาห์จะถือกำเนิดแก่ราชวงศ์ดาวิด เขาจะถวายปุโรหิตแห่งที่สูงที่เผาเครื่องหอมบนเจ้าเป็นเครื่องบูชาบนเจ้า และกระดูกมนุษย์จะถูกเผาบนเจ้า’”

3ในวันนั้น คนของพระเจ้าให้หมายสำคัญไว้ว่า “นี่คือหมายสำคัญที่องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสไว้ ‘ดูเถิด แท่นบูชานี้จะแยกออก และเถ้าถ่านที่อยู่บนนั้นจะหกออกมา’”

4เมื่อกษัตริย์เยโรโบอัมซึ่งอยู่ที่แท่นบูชาในเบธเอลได้ยินถ้อยคำที่คนของพระเจ้าร้องประณามแท่นบูชา ก็เหยียดมือออกจากแท่นบูชา ร้องสั่งว่า “จับมันไว้!” แต่มือที่เหยียดออกไปนั้นก็ลีบไป ดึงกลับไม่ได้

5แท่นบูชาก็แยกออก และเถ้าถ่านก็หกออกมาจากแท่นบูชา ตามหมายสำคัญที่คนของพระเจ้าให้ไว้ตามพระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้า

6กษัตริย์จึงร้องขอต่อคนของพระเจ้าว่า “ขอท่านวิงวอนต่อองค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าของท่าน และอธิษฐานเผื่อข้า เพื่อมือของข้าจะกลับเป็นปกติ” คนของพระเจ้าก็วิงวอนต่อองค์พระผู้เป็นเจ้า และมือของกษัตริย์ก็กลับเป็นปกติเหมือนเดิม

7กษัตริย์ตรัสกับคนของพระเจ้าว่า “เชิญมาบ้านกับเรา รับประทานอาหารให้สดชื่น แล้วเราจะให้รางวัลแก่ท่าน”

8แต่คนของพระเจ้าตอบกษัตริย์ว่า “แม้ท่านจะให้ทรัพย์สมบัติครึ่งหนึ่งของท่าน ข้าก็จะไม่ไปกับท่าน และจะไม่กินอาหารหรือดื่มน้ำในที่นี้

9เพราะองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงบัญชาข้าไว้ตามพระวจนะของพระองค์ว่า ‘เจ้าอย่ากินอาหาร อย่าดื่มน้ำ และอย่ากลับไปตามทางที่เจ้ามา’”

10คนของพระเจ้าจึงไปอีกทางหนึ่ง ไม่ได้กลับไปตามทางที่เขามายังเบธเอล

11มีผู้เผยพระวจนะชราคนหนึ่งอาศัยอยู่ในเบธเอล บุตรชายของเขามาเล่าให้เขาฟังถึงการทั้งหมดที่คนของพระเจ้าได้ทำในวันนั้นที่เบธเอล และเล่าถ้อยคำที่คนนั้นพูดกับกษัตริย์ให้บิดาของตนฟังด้วย

12บิดาถามว่า “เขาไปทางไหน?” บุตรชายก็ชี้ทางที่คนของพระเจ้าจากยูดาห์ไปให้บิดาดู

13ผู้เผยพระวจนะจึงบอกบุตรชายว่า “จงผูกอานลาให้เรา” พวกเขาก็ผูกอานลาให้ และเขาก็ขึ้นขี่

14ตามไปพบคนของพระเจ้านั่งอยู่ใต้ต้นโอ๊ก จึงถามว่า “ท่านเป็นคนของพระเจ้าที่มาจากยูดาห์หรือ?” เขาตอบว่า “ใช่แล้ว”

15ผู้เผยพระวจนะจึงกล่าวแก่คนของพระเจ้าว่า “เชิญมาบ้านกับข้าและรับประทานอาหารเถิด”

16แต่คนของพระเจ้าตอบว่า “ข้ากลับไปกับท่านไม่ได้ และจะไม่กินอาหารหรือดื่มน้ำกับท่านในที่นี้

17เพราะมีพระดำรัสมาถึงข้าตามพระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้าว่า ‘เจ้าอย่ากินอาหารหรือดื่มน้ำที่นั่น และอย่ากลับไปตามทางที่เจ้ามา’”

18ผู้เผยพระวจนะนั้นจึงกล่าวว่า “ข้าก็เป็นผู้เผยพระวจนะเหมือนท่าน และมีทูตสวรรค์องค์หนึ่งบอกข้าตามพระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้าว่า ‘จงพาเขากลับมาบ้านของเจ้า เพื่อเขาจะได้กินอาหารและดื่มน้ำ’” แต่ผู้เผยพระวจนะชรานั้นโกหกเขา

19คนของพระเจ้าจึงกลับไปกับเขา กินอาหารและดื่มน้ำในบ้านของเขา

20ขณะที่นั่งอยู่ที่โต๊ะ พระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้าก็มาถึงผู้เผยพระวจนะที่พาเขากลับมา

21เขาร้องบอกคนของพระเจ้าที่มาจากยูดาห์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสดังนี้ว่า ‘เพราะเจ้าได้ขัดขืนพระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้า และไม่ได้รักษาพระบัญชาที่องค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าของเจ้าทรงบัญชาเจ้าไว้

22แต่กลับไปกินอาหารและดื่มน้ำในที่ที่พระองค์ตรัสห้ามไว้ ศพของเจ้าจะไม่ได้ไปถึงอุโมงค์ฝังศพของบรรพบุรุษของเจ้า’”

23เมื่อคนของพระเจ้ากินดื่มเสร็จแล้ว ผู้เผยพระวจนะชราที่พาเขากลับมาก็ผูกอานลาให้เขา

24เมื่อเขาออกเดินทางไป สิงโตตัวหนึ่งก็มาพบเขาที่กลางทางและฆ่าเขา ศพของเขาก็ถูกทิ้งอยู่กลางทาง โดยมีลาและสิงโตยืนอยู่ข้างศพ

25ดูเถิด มีคนเดินผ่านมาเห็นศพถูกทิ้งอยู่กลางทาง และสิงโตยืนอยู่ข้างศพ พวกเขาก็ไปเล่าเรื่องนี้ในเมืองที่ผู้เผยพระวจนะชราอาศัยอยู่

26เมื่อผู้เผยพระวจนะที่พาเขากลับจากทางได้ยินเรื่องนี้ก็กล่าวว่า “นี่คือคนของพระเจ้าที่ขัดขืนพระบัญชาขององค์พระผู้เป็นเจ้า องค์พระผู้เป็นเจ้าจึงทรงมอบเขาไว้แก่สิงโต และมันได้ฉีกและฆ่าเขาตามพระวจนะที่องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสกับเขา”

27แล้วผู้เผยพระวจนะชราสั่งบุตรชายว่า “จงผูกอานลาให้เรา” พวกเขาก็ผูกให้

28เขาไปพบศพถูกทิ้งอยู่กลางทาง โดยมีลาและสิงโตยืนอยู่ข้างศพ สิงโตไม่ได้กินศพหรือทำร้ายลา

29ผู้เผยพระวจนะชราจึงยกศพของคนของพระเจ้าวางบนหลังลา นำกลับมายังเมืองของตนเพื่อไว้ทุกข์และฝังศพเขา

30เขาวางศพไว้ในอุโมงค์ฝังศพของตนเอง และพวกเขาก็ไว้ทุกข์ให้เขาว่า “อนิจจาเอ๋ย พี่น้องของเรา!”

31หลังจากฝังศพแล้ว ผู้เผยพระวจนะก็สั่งบุตรชายว่า “เมื่อข้าตาย จงฝังข้าไว้ในอุโมงค์ที่ฝังคนของพระเจ้า จงวางกระดูกของข้าไว้ข้างกระดูกของเขา

32เพราะถ้อยคำที่เขาร้องประกาศตามพระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้าต่อแท่นบูชาในเบธเอล และต่อวิหารบนที่สูงทั้งหมดในหัวเมืองสะมาเรียนั้น จะสำเร็จเป็นแน่”

33ถึงกระนั้น เยโรโบอัมก็ไม่ได้กลับใจจากทางชั่วของตน แต่กลับแต่งตั้งปุโรหิตประจำที่สูงจากประชาชนทั่วไปอีก ผู้ใดต้องการ เขาก็แต่งตั้งให้เป็นปุโรหิตประจำที่สูง

34สิ่งนี้กลายเป็นบาปของราชวงศ์เยโรโบอัม ซึ่งนำไปสู่การถูกตัดขาดและถูกทำลายให้สูญสิ้นไปจากแผ่นดินโลก

บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.