บทที่ 2
1และฮันนาห์อธิษฐานและพูดว่า "หัวใจของข้ายินดีในองค์พระผู้เป็นเจ้า เขาของข้าได้ถูกชูในองค์พระผู้เป็นเจ้า ปากของข้ากว้างต่อศัตรูทั้งหลายของข้า เพราะข้าชื่นชมในความรอดของพระองค์
2ไม่มีผู้บริสุทธิ์เหมือนองค์พระผู้เป็นเจ้า เพราะไม่มีผู้ใดนอกจากพระองค์ และไม่มีศิลาเหมือนพระเจ้าของพวกเรา
3อย่าพูดอวดมาก อย่าให้คำเย่อหยิ่งออกจากปากของพวกเจ้า เพราะองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเป็นพระเจ้าแห่งความรู้ และโดยพระองค์การกระทำทั้งหลายถูกชั่งน้ำหนัก
4คันธนูของผู้มีฤทธิ์ถูกหัก และผู้ที่สะดุดได้ผูกตัวด้วยกำลัง
5ผู้ที่อิ่มจ้างตัวเองเพื่อขนมปัง และผู้ที่หิวก็เลิกหิวอีก จนกระทั่งผู้ที่เป็นหมันคลอดเจ็ดคน และผู้ที่มีบุตรหลายอ่อนล้า
6องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงให้ตายและให้มีชีวิต ทรงนำลงสู่แดนคนตายและทรงนำขึ้น
7องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงทำให้ยากจนและทรงทำให้รวย ทรงทำให้ต่ำและทรงยก
8พระองค์ทรงยกผู้ยากจนขึ้นจากผง ทรงยกผู้ขัดสนจากกองขี้เถ้า เพื่อให้เขาทั้งหลายนั่งกับเจ้านาย ทั้งหลาย และเขาทั้งหลายได้รับมรดกบัลลังก์แห่งเกียรติยศ เพราะของพระเจ้าผู้เป็นนายคือเสาทั้งหลายของแผ่นดิน — เสาขององค์พระผู้เป็นเจ้า และพระองค์ทรงตั้งโลกบนเสาเหล่านั้น
9พระองค์ทรงรักษาเท้าของผู้สัตย์ซื่อของพระองค์ แต่คนชั่วถูกทำให้เงียบในความมืด เพราะไม่ใช่ด้วยกำลังที่ชายจะเข้มแข็ง
10องค์พระผู้เป็นเจ้า — ผู้ต่อสู้กับพระองค์จะถูกทำลาย พระองค์จะทรงทำให้กึกก้องในสวรรค์ต่อพวกเขา องค์พระผู้เป็นเจ้าจะทรงพิพากษาสุดปลายของแผ่นดิน และพระองค์จะประทานกำลังแก่กษัตริย์ของพระองค์ และทรงยกเขาของผู้ที่พระองค์ทรงเจิมไว้"
11และเอลคานาห์ไปที่รามาห์สู่บ้านของเขา และเด็กก็รับใช้องค์พระผู้เป็นเจ้าต่อพระพักตร์ของเอลีปุโรหิต
12และบุตรของเอลีเป็นบุตรของเบลีอัล พวกเขาไม่รู้จักองค์พระผู้เป็นเจ้า
13และกฎของปุโรหิตกับประชาชนคือ ทุกคนที่ถวายบูชา คนหนุ่มของปุโรหิตก็จะมาตามที่เนื้อกำลังต้มอยู่ พร้อมกับคีมสามง่ามในมือของเขา
14และเขาเอาคีมจิ้มในชามอ่าง หรือในกระทะ หรือในหม้อ หรือในหม้อต้ม ทั้งหมดที่คีมยกขึ้นมาปุโรหิตก็เอาเป็นของตน เช่นนั้นเขาทำต่ออิสราเอลทั้งหมดที่มาที่นั่นที่ชิโลห์
15ก่อนที่ไขมันจะถูกเผา คนหนุ่มของปุโรหิตก็มาและพูดต่อชายผู้ถวายบูชาว่า "จงให้เนื้อปิ้งสำหรับปุโรหิต และเขาจะไม่เอาจากเจ้าเนื้อต้ม เพียงดิบเท่านั้น"
16และเมื่อชายผู้นั้นพูดต่อเขาว่า "พวกเขาจะเผาไขมันให้กลายเป็นควันในวันนี้ก่อน แล้วจงเอาให้ตัวเจ้าตามที่จิตวิญญาณของเจ้าปรารถนา" เขาก็จะพูดต่อเขาว่า "ไม่ ตอนนี้เจ้าจงให้ ถ้าไม่ ข้าจะเอาด้วยกำลัง"
17และความบาปของพวกคนหนุ่มเป็นใหญ่มากต่อพระพักตร์ขององค์พระผู้เป็นเจ้า เพราะพวกชายเหล่านี้ดูหมิ่นเครื่องบูชาขององค์พระผู้เป็นเจ้า
18และซามูเอลกำลังรับใช้ต่อพระพักตร์ขององค์พระผู้เป็นเจ้า — เด็กที่สวมเอโฟดผ้าป่าน
19และมารดาของเขาทำเสื้อคลุมเล็กให้แก่เขา และนางได้นำมันมาให้เขาในแต่ละปีในการที่นางขึ้นไปกับสามีของนางเพื่อจะถวายบูชาประจำปี
20และเอลีก็อวยพรเอลคานาห์และภรรยาของเขา และพูดว่า "ขอองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงประทานเชื้อสายแก่เจ้าจากหญิงนี้แทนที่ที่ถูกขอ ซึ่งนางได้ขอแก่องค์พระผู้เป็นเจ้า" และพวกเขาก็ไปสู่ที่ของเขา
21เพราะองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเยี่ยมเยือนฮันนาห์ และนางตั้งครรภ์และคลอดบุตรชายสามคนและบุตรสาวสองคน และเด็กซามูเอลก็เจริญขึ้นต่อพระพักตร์ขององค์พระผู้เป็นเจ้า
22และเอลีแก่มากแล้ว และเขาได้ยินทั้งหมดที่บุตรของเขาทำต่ออิสราเอลทั้งหมด และที่พวกเขาได้นอนกับหญิงทั้งหลายที่รับใช้ที่ประตูของเต็นท์แห่งการพบ
23และเขาพูดต่อพวกเขาว่า "ทำไมพวกเจ้าทำสิ่งทั้งหลายเช่นนี้ เพราะข้าได้ยินถ้อยคำชั่วของพวกเจ้าจากประชาชนทั้งหมดเหล่านี้
24อย่าเลย บุตรของข้า เพราะเรื่องที่ข้าได้ยินไม่ดี ที่กำลังทำให้ประชาชนขององค์พระผู้เป็นเจ้าฝ่าฝืน
25ถ้าชายคนหนึ่งทำบาปต่อชายอีกคน พระเจ้าก็จะตัดสินสำหรับเขา แต่ถ้าชายทำบาปต่อองค์พระผู้เป็นเจ้า ใครจะอธิษฐานเพื่อเขา" และพวกเขาก็ไม่ฟังเสียงของบิดาของพวกเขา เพราะองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงประสงค์จะทำให้พวกเขาตาย
26และเด็กซามูเอลกำลังเจริญขึ้นและดีทั้งกับองค์พระผู้เป็นเจ้าและกับมนุษย์ทั้งหลาย
27และชายของพระเจ้าคนหนึ่งมายังเอลีและพูดต่อเขาว่า "องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสดังนี้ว่า 'เราเปิดเผยตัวเองแก่บ้านบิดาของเจ้าอย่างชัดเจนหรือไม่ในเวลาที่พวกเขาอยู่ในอียิปต์สำหรับบ้านของฟาโรห์
28และเราเลือกเขาจากเผ่าทั้งหมดของอิสราเอลแก่เราเองเพื่อเป็นปุโรหิต เพื่อขึ้นบนแท่นบูชาของเรา เพื่อเผาเครื่องหอม เพื่อสวมเอโฟดต่อพระพักตร์เรา และเราให้แก่บ้านบิดาของเจ้าซึ่งทั้งหมดของเครื่องบูชาด้วยไฟของลูกหลานอิสราเอล
29ทำไมพวกเจ้าจึงเตะที่บูชาของเราและที่ของถวายของเรา ที่เราได้สั่งไว้สำหรับที่อยู่ของเรา และทำไมเจ้าจึงให้เกียรติบุตรของเจ้ามากกว่าเรา เพื่อทำให้พวกเจ้าอ้วนพีจากส่วนแรกของของถวายทุกอย่างของอิสราเอลประชาชนของเรา
30เพราะฉะนั้นองค์พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าของอิสราเอล ตรัสว่า 'พูดเราได้พูดว่าบ้านของเจ้าและบ้านของบิดาของเจ้าจะเดินต่อพระพักตร์เราจนถึงนิรันดร์ แต่บัดนี้องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสว่า ห่างไกลแก่เรา เพราะผู้ที่ให้เกียรติเราเราจะให้เกียรติ และผู้ที่ดูหมิ่นเราพวกเขาจะถูกดูหมิ่น
31ดูเถิดวันทั้งหลายกำลังมา ที่เราจะตัดแขนของเจ้าและแขนของบ้านบิดาของเจ้า เพื่อไม่มีผู้แก่ในบ้านของเจ้า
32และเจ้าจะเห็นทุกข์ในที่อยู่ของเรา ในทุกสิ่งที่เป็นพระคุณต่ออิสราเอล และจะไม่มีผู้แก่ในบ้านของเจ้าตลอดทุกวัน
33และชายผู้ใดที่เราไม่ตัดออกจากที่แท่นบูชาของเรา จะทำให้ดวงตาของเจ้าหมดเชื้อและจิตวิญญาณของเจ้าเศร้าโศก และส่วนเพิ่มทั้งหมดของบ้านของเจ้าจะตายเป็นชายที่เติบใหญ่
34และนี่จะเป็นสัญลักษณ์แก่เจ้า — สิ่งที่จะมาถึงบุตรสองคนของเจ้า โฮฟนีและฟีเนหัส — ในวันเดียวพวกเขาทั้งสองจะตาย
35และเราจะตั้งปุโรหิตผู้สัตย์ซื่อขึ้นแก่เรา เขาจะทำตามที่อยู่ในหัวใจของเราและในจิตวิญญาณของเรา และเราจะสร้างบ้านที่สัตย์ซื่อให้แก่เขา และเขาจะเดินต่อพระพักตร์ของผู้ที่เราทรงเจิมไว้ทุกวัน
36และจะเป็นไปว่าทุกคนที่เหลืออยู่ในบ้านของเจ้าจะมาและก้มกราบเขาสำหรับเงินเหรียญและสำหรับขนมปังก้อนหนึ่ง และพวกเขาจะพูดว่า 'จงผูกข้าพเจ้าไว้ในตำแหน่งของปุโรหิตอย่างหนึ่ง เพื่อข้าพเจ้าจะกินขนมปังก้อนเล็ก'"
บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.