บทที่ 22

1และดาวิดเดินไปจากที่นั่นและรอดตัวไปที่ถ้ำอดุลลัม และพี่น้องของเขาและครัวเรือนทั้งหมดของบิดาของเขาได้ยินและลงไปหาเขาที่นั่น

2และทุกชายที่ทุกข์ใจ ทุกชายที่มีหนี้ และทุกชายที่ขมขื่นใจรวมตัวกันมาหาเขา และเขากลายเป็นหัวหน้าของพวกเขา และมีกับเขาประมาณสี่ร้อยคน

3และดาวิดเดินจากที่นั่นไปยังมิสเปห์โมอับ และพูดต่อกษัตริย์ของโมอับว่า “ขอจงให้บิดาและมารดาของข้าออกมาอยู่กับท่าน จนกว่าข้าจะรู้ว่าพระเจ้าจะทรงทำสิ่งใดเพื่อข้า”

4และเขาฝากพวกเขาไว้ต่อหน้ากษัตริย์ของโมอับ และพวกเขาอยู่กับเขาตลอดทุกวันที่ดาวิดอยู่ในที่กำบัง

5และกาดผู้เผยพระวจนะพูดต่อดาวิดว่า “อย่าอยู่ในที่กำบัง จงไปและเข้าสู่แผ่นดินยูดาห์” และดาวิดเดินไปและมาที่ป่าเฮเรท

6และซาอูลได้ยินว่าดาวิดและชายที่อยู่กับเขาถูกพบแล้ว และซาอูลนั่งที่กิเบอาห์ ใต้ต้นทามาริสก์ที่รามาห์ และหอกของเขาในมือของเขา และข้าราชการทั้งหมดของเขายืนเหนือเขา

7และซาอูลพูดต่อข้าราชการของเขาที่ยืนเหนือเขาว่า “จงฟังเถิด เหล่าชาวเบนยามิน — บุตรของเจสซีจะให้ทุ่งนาและสวนองุ่นแก่พวกเจ้าทุกคน และตั้งพวกเจ้าทุกคนเป็นแม่ทัพของพันและแม่ทัพของร้อยหรือ?

8ที่ทำให้พวกเจ้าทั้งหมดสมรู้ร่วมคิดต่อข้า และไม่มีใครเปิดเผยให้ข้ารู้เมื่อบุตรของข้าทำพันธสัญญากับบุตรของเจสซี และไม่มีใครในพวกเจ้าที่เป็นห่วงข้าหรือเปิดเผยให้ข้ารู้ว่าบุตรของข้าได้ปลุกข้ารับใช้ของข้าให้ลุกขึ้นต่อต้านข้า เพื่อจะดักซุ่มข้า อย่างที่เป็นในวันนี้?”

9และโดเอกชาวเอโดมตอบ ผู้ที่ยืนอยู่กับข้าราชการของซาอูล และพูดว่า “ข้าได้เห็นบุตรของเจสซีมาที่โนบ ที่อาหิเมเลคบุตรของอาหิทูบ

10และเขาสอบถามองค์พระผู้เป็นเจ้าให้แก่ดาวิด และให้เสบียงแก่เขา และให้ดาบของโกลิยัทชาวฟิลิสเตียแก่เขา”

11และกษัตริย์ส่งคนไปเรียกอาหิเมเลคบุตรของอาหิทูบปุโรหิต และครัวเรือนทั้งหมดของบิดาของเขา คือปุโรหิตที่อยู่ที่โนบ และพวกเขาทั้งหมดมาหากษัตริย์

12และซาอูลพูดว่า “จงฟังเถิด บุตรของอาหิทูบ” และเขาตอบว่า “ข้าพระบาทอยู่นี่ เจ้านายของข้าพระบาท”

13และซาอูลพูดต่อเขาว่า “ทำไมเจ้าและบุตรของเจสซีจึงสมรู้ร่วมคิดต่อข้า โดยการให้ขนมปังและดาบแก่เขา และสอบถามพระเจ้าให้แก่เขา เพื่อจะลุกขึ้นต่อต้านข้า เพื่อจะดักซุ่ม อย่างที่เป็นในวันนี้?”

14และอาหิเมเลคตอบกษัตริย์และพูดว่า “ใครในข้าราชการทั้งหมดของท่านที่ซื่อสัตย์เหมือนดาวิด ผู้เป็นบุตรเขยของกษัตริย์ และเป็นหัวหน้าของผู้อารักขาของท่าน และเป็นที่นับถือในบ้านของท่าน?

15วันนี้เป็นครั้งแรกที่ข้าสอบถามพระเจ้าให้แก่เขาหรือ? ขอให้ห่างไกล! ขออย่าให้กษัตริย์กล่าวโทษข้ารับใช้ของท่านหรือครัวเรือนทั้งหมดของบิดาของข้า เพราะข้ารับใช้ของท่านไม่ได้รู้สิ่งใดในเรื่องนี้ ไม่ว่าจะเล็กหรือใหญ่”

16และกษัตริย์พูดว่า “เจ้าต้องตายแน่นอน อาหิเมเลค เจ้าและครัวเรือนทั้งหมดของบิดาของเจ้า”

17และกษัตริย์พูดต่อผู้อารักขาที่ยืนเหนือเขาว่า “จงหันและฆ่าปุโรหิตขององค์พระผู้เป็นเจ้า เพราะมือของพวกเขาก็เข้ากับดาวิด และเพราะพวกเขารู้ว่าเขาหนี และไม่ได้เปิดเผยให้ข้ารู้” แต่ข้าราชการของกษัตริย์ไม่ยอมยื่นมือออกตีปุโรหิตขององค์พระผู้เป็นเจ้า

18และกษัตริย์พูดต่อโดเอกว่า “เจ้าจงหันและตีปุโรหิต” และโดเอกชาวเอโดมหันและตีปุโรหิตเอง และฆ่าในวันนั้นแปดสิบห้าคนที่สวมเอโฟดผ้าป่าน

19และโนบเมืองของปุโรหิตนั้น เขาก็ตีด้วยคมดาบ ตั้งแต่ชายจนถึงหญิง ตั้งแต่เด็กจนถึงทารกที่ยังกินนม ตั้งแต่วัว ลา จนถึงแกะด้วยคมดาบ

20และบุตรชายคนหนึ่งของอาหิเมเลคบุตรของอาหิทูบรอดตัวไป ชื่อว่าอาบียาธาร์ และเขาหนีตามดาวิด

21และอาบียาธาร์บอกดาวิดว่าซาอูลได้ฆ่าปุโรหิตขององค์พระผู้เป็นเจ้า

22และดาวิดพูดต่ออาบียาธาร์ว่า “ข้ารู้ในวันนั้นว่าโดเอกชาวเอโดมอยู่ที่นั่น และเขาจะรายงานต่อซาอูลแน่นอน ข้าเป็นผู้รับผิดชอบในทุกชีวิตของครัวเรือนของบิดาของเจ้า

23จงอยู่กับข้า อย่ากลัวเลย เพราะผู้ที่แสวงหาเอาชีวิตของข้าก็แสวงหาเอาชีวิตของเจ้า แต่เจ้าจะปลอดภัยกับข้า”

บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.