บทที่ 27

1และดาวิดพูดในใจของเขาว่า “สักวันหนึ่งข้าจะถูกกวาดไปด้วยมือของซาอูล ไม่มีอะไรดีสำหรับข้านอกจากจะหนีไปสู่แผ่นดินของชาวฟิลิสเตีย แล้วซาอูลจะหมดหวังในการแสวงหาข้าในเขตของอิสราเอลทั้งหมด และข้าจะรอดจากมือของเขา”

2และดาวิดลุกขึ้นและข้ามไป เขาและชายหกร้อยคนที่อยู่กับเขา ไปยังอาคีชบุตรของมาโอค กษัตริย์ของกัท

3และดาวิดอาศัยอยู่กับอาคีชในกัท เขาและคนของเขา แต่ละคนกับครัวเรือนของเขา ดาวิดและภรรยาสองคนของเขา อาหิโนอัมชาวยิสเรเอลและอาบีกายิลภรรยาของนาบาลชาวคาร์เมล

4และมีคนรายงานต่อซาอูลว่าดาวิดหนีไปกัท และเขาไม่ตามหาเขาอีกต่อไป

5และดาวิดพูดต่ออาคีชว่า “ถ้าข้าพระบาทได้รับความโปรดในตาของท่าน ขอจงให้ที่หนึ่งในเมืองชนบทแก่ข้าพระบาทเพื่อข้าพระบาทจะอาศัยอยู่ที่นั่น เพราะทำไมข้ารับใช้ของท่านจะต้องอยู่ในเมืองหลวงกับท่าน?”

6และอาคีชให้ศิเกลาคแก่เขาในวันนั้น เพราะเหตุนี้ ศิเกลาคจึงเป็นของกษัตริย์ของยูดาห์จนถึงทุกวันนี้

7และจำนวนวันที่ดาวิดอยู่ในแผ่นดินของชาวฟิลิสเตียคือหนึ่งปีกับสี่เดือน

8และดาวิดและคนของเขาขึ้นไปและบุกชาวเกชูร์ ชาวเกอร์ซี และชาวอามาเลก เพราะคนเหล่านี้อาศัยในแผ่นดินตั้งแต่ดั้งเดิม ตามทางที่จะไปถึงชูร์และจนถึงแผ่นดินอียิปต์

9และดาวิดตีแผ่นดิน และไม่ให้ชายหรือหญิงมีชีวิตอยู่ และนำแกะ วัว ลา อูฐ และเสื้อผ้าไป และกลับมาหาอาคีช

10และอาคีชพูดว่า “วันนี้พวกท่านบุกที่ไหน?” และดาวิดตอบว่า “ทางทิศใต้ของยูดาห์ ทางทิศใต้ของชาวเยราเมเอล และทางทิศใต้ของชาวเคไน”

11และดาวิดไม่ให้ชายหรือหญิงมีชีวิตอยู่เพื่อจะนำมาที่กัท เพราะเขาคิดว่า “เกรงว่าพวกเขาจะรายงานเราว่า ‘ดาวิดทำเช่นนี้’” และนี่เป็นวิธีของดาวิดตลอดวันที่เขาอยู่ในแผ่นดินของชาวฟิลิสเตีย

12และอาคีชเชื่อในดาวิด พูดในใจว่า “เขาได้ทำให้ตัวเองเหม็นในประชากรของเขาในอิสราเอล และเขาจะเป็นข้ารับใช้ของข้าตลอดไป”

บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.