บทที่ 12

1และองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงส่งนาธานไปยังดาวิด และเขามาหาเขาและพูดต่อเขาว่า “มีชายสองคนในเมืองหนึ่ง คนหนึ่งรวย และคนหนึ่งจน 2คนรวยมีฝูงแกะและฝูงวัวมากมายเหลือเกิน 3แต่คนจนไม่มีอะไรนอกจากแกะตัวเล็กตัวเดียวที่เขาซื้อมา และเลี้ยงมัน และมันโตขึ้นกับเขาและกับลูกๆ ของเขาด้วยกัน มันกินจากขนมปังของเขา และดื่มจากถ้วยของเขา และนอนในอ้อมแขนของเขา และมันก็เหมือนบุตรหญิงของเขา 4และคนเดินทางคนหนึ่งมาที่บ้านของคนรวย และเขาเสียดายที่จะเอาจากฝูงแกะหรือฝูงวัวของตัวเองเพื่อเตรียมให้แขกที่มาหาเขา และเขาเอาแกะของคนจนมาและทำเป็นอาหารให้ชายที่มาหาเขา” 5และความโกรธของดาวิดเผาผลาญต่อชายผู้นั้นอย่างยิ่ง และเขาพูดต่อนาธานว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงพระชนม์อยู่ ชายผู้ที่ทำสิ่งนี้สมควรตาย 6และเขาจะชดใช้แกะตัวนั้นสี่เท่า เพราะที่เขาทำสิ่งนี้และเพราะที่เขาไม่มีความสงสาร” 7และนาธานพูดต่อดาวิดว่า “เจ้าคือชายผู้นั้น! องค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสเช่นนี้ว่า ‘เราเจิมเจ้าเป็นกษัตริย์เหนืออิสราเอล และเราช่วยกู้เจ้าจากมือของซาอูล 8และเราให้บ้านของเจ้านายของเจ้าและภรรยาของเจ้านายของเจ้าในอ้อมแขนของเจ้า และเราให้บ้านของอิสราเอลและยูดาห์แก่เจ้า และถ้านี่ยังน้อยไป เราจะเพิ่มแก่เจ้าเช่นนี้และเช่นนี้ 9ทำไมเจ้าจึงดูถูกพระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้า โดยทำสิ่งชั่วในสายพระเนตรของเรา? เจ้าตีอุรียาห์ชาวฮิตไทต์ด้วยดาบ และเอาภรรยาของเขามาเป็นภรรยาของเจ้า และเจ้าฆ่าเขาด้วยดาบของบุตรของอัมโมน 10และบัดนี้ ดาบจะไม่จากครัวเรือนของเจ้าตลอดไป เพราะที่เจ้าดูถูกเรา และเอาภรรยาของอุรียาห์ชาวฮิตไทต์มาเป็นภรรยาของเจ้า’ 11องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสเช่นนี้ว่า ‘ดูเถิด เรากำลังจะยกความชั่วร้ายขึ้นต่อเจ้าจากครัวเรือนของเจ้าเอง และเราจะเอาภรรยาของเจ้าต่อหน้าตาของเจ้า และให้แก่ผู้ใกล้ของเจ้า และเขาจะนอนกับภรรยาของเจ้าในแสงแดดของวันนี้ 12เพราะเจ้าทำในความลับ แต่เราจะทำสิ่งนี้ต่อหน้าอิสราเอลทั้งหมดและในแสงแดด’” 13และดาวิดพูดต่อนาธานว่า “ข้าทำบาปต่อองค์พระผู้เป็นเจ้า” และนาธานพูดต่อดาวิดว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้าก็ทรงเอาบาปของเจ้าไปแล้ว เจ้าจะไม่ตาย 14อย่างไรก็ตาม เพราะที่เจ้าทำให้ศัตรูขององค์พระผู้เป็นเจ้าดูถูกอย่างยิ่งโดยการกระทำนี้ บุตรที่เกิดแก่เจ้าจะตายอย่างแน่นอน” 15และนาธานไปบ้านของเขา และองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงตีเด็กที่ภรรยาของอุรียาห์ให้กำเนิดแก่ดาวิด และเขาก็เจ็บป่วย 16และดาวิดอ้อนวอนพระเจ้าเพื่อเด็ก และดาวิดอดอาหารและกลับมาในบ้านและนอนตลอดคืนบนดิน 17และผู้อาวุโสของครัวเรือนของเขาลุกขึ้นและยืนเคียงข้างเขาเพื่อช่วยเขาขึ้นจากดิน แต่เขาไม่ยอม และไม่กินขนมปังกับพวกเขา 18และในวันที่เจ็ด เด็กก็ตาย และข้ารับใช้ของดาวิดกลัวที่จะบอกเขาว่าเด็กตายแล้ว เพราะพวกเขาพูดว่า “ดูเถิด ในขณะที่เด็กยังมีชีวิตอยู่ พวกเราพูดต่อเขาและเขาไม่ฟังเสียงของพวกเรา และพวกเราจะพูดต่อเขาอย่างไรว่าเด็กตายแล้ว? เขาอาจทำอะไรชั่วร้าย” 19และดาวิดเห็นว่าข้ารับใช้ของเขากระซิบกัน และดาวิดเข้าใจว่าเด็กตายแล้ว และดาวิดพูดต่อข้ารับใช้ของเขาว่า “เด็กตายแล้วหรือ?” และพวกเขาพูดว่า “ตายแล้ว” 20และดาวิดลุกขึ้นจากดินและล้างตัวและทาน้ำมัน และเปลี่ยนเสื้อผ้าของเขา และมาที่บ้านขององค์พระผู้เป็นเจ้าและกราบไหว้ และเข้ามาในบ้านของเขา และเขาขอ และพวกเขาจัดอาหารต่อหน้าเขา และเขาก็กิน 21และข้ารับใช้ของเขาพูดต่อเขาว่า “เรื่องนี้ที่ท่านทำคืออะไร? ในขณะที่เด็กยังมีชีวิตอยู่ ท่านอดอาหารและร้องไห้ และเมื่อเด็กตาย ท่านลุกขึ้นและกินขนมปัง” 22และเขาพูดว่า “ในขณะที่เด็กยังมีชีวิตอยู่ ข้าอดอาหารและร้องไห้ เพราะข้าพูดว่า ‘ใครจะรู้? องค์พระผู้เป็นเจ้าอาจทรงเมตตาข้า และเด็กจะมีชีวิตอยู่’ 23และบัดนี้ เขาตายแล้ว ทำไมข้าจะอดอาหารต่อไป? ข้าสามารถนำเขากลับมาได้หรือ? ข้าจะไปหาเขา แต่เขาจะไม่กลับมาหาข้า” 24และดาวิดปลอบบัทเชบาภรรยาของเขา และเขามาหานางและนอนกับนาง และนางก็คลอดบุตรชาย และเรียกชื่อของเขาว่าโซโลมอน และองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงรักเขา 25และพระองค์ส่งคนโดยมือของนาธานผู้เผยพระวจนะ และเรียกชื่อของเขาว่าเยดิดียาห์ เพราะองค์พระผู้เป็นเจ้า 26และโยอาบรบที่รับบาห์ของบุตรของอัมโมน และจับเมืองของกษัตริย์ 27และโยอาบส่งผู้ส่งสารไปยังดาวิดและพูดว่า “ข้าได้รบที่รับบาห์ และข้าก็ได้จับเมืองของน้ำ 28และบัดนี้ จงรวบรวมประชาชนที่เหลือและตั้งค่ายต่อเมืองและจับเมือง เกรงว่าข้าจะจับเมืองและชื่อของข้าจะถูกเรียกบนเมือง” 29และดาวิดรวบรวมประชาชนทั้งหมดและไปยังรับบาห์ และรบในนางและจับนาง 30และเขาเอามงกุฎของกษัตริย์ของพวกเขาจากศีรษะของเขา และน้ำหนักของมันเท่ากับหนึ่งตะลันต์ทองคำ และมีหินมีค่า และมงกุฎนั้นวางบนศีรษะของดาวิด และของปล้นจำนวนมากออกจากเมือง 31และประชาชนที่อยู่ในเมืองนั้น เขานำออกมา และตั้งให้พวกเขาที่เลื่อย และที่ลานเหล็ก และที่ขวานเหล็ก และนำพวกเขาผ่านเตาเผาอิฐ และเขาก็ทำเช่นนี้กับเมืองทั้งหมดของบุตรของอัมโมน และดาวิดและประชาชนทั้งหมดกลับมายังเยรูซาเล็ม

1และองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงส่งนาธานไปยังดาวิด และเขามาหาเขาและพูดต่อเขาว่า “มีชายสองคนในเมืองหนึ่ง คนหนึ่งรวย และคนหนึ่งจน

2คนรวยมีฝูงแกะและฝูงวัวมากมายเหลือเกิน

3แต่คนจนไม่มีอะไรนอกจากแกะตัวเล็กตัวเดียวที่เขาซื้อมา และเลี้ยงมัน และมันโตขึ้นกับเขาและกับลูกๆ ของเขาด้วยกัน มันกินจากขนมปังของเขา และดื่มจากถ้วยของเขา และนอนในอ้อมแขนของเขา และมันก็เหมือนบุตรหญิงของเขา

4และคนเดินทางคนหนึ่งมาที่บ้านของคนรวย และเขาเสียดายที่จะเอาจากฝูงแกะหรือฝูงวัวของตัวเองเพื่อเตรียมให้แขกที่มาหาเขา และเขาเอาแกะของคนจนมาและทำเป็นอาหารให้ชายที่มาหาเขา”

5และความโกรธของดาวิดเผาผลาญต่อชายผู้นั้นอย่างยิ่ง และเขาพูดต่อนาธานว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงพระชนม์อยู่ ชายผู้ที่ทำสิ่งนี้สมควรตาย

6และเขาจะชดใช้แกะตัวนั้นสี่เท่า เพราะที่เขาทำสิ่งนี้และเพราะที่เขาไม่มีความสงสาร”

7และนาธานพูดต่อดาวิดว่า “เจ้าคือชายผู้นั้น! องค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสเช่นนี้ว่า ‘เราเจิมเจ้าเป็นกษัตริย์เหนืออิสราเอล และเราช่วยกู้เจ้าจากมือของซาอูล

8และเราให้บ้านของเจ้านายของเจ้าและภรรยาของเจ้านายของเจ้าในอ้อมแขนของเจ้า และเราให้บ้านของอิสราเอลและยูดาห์แก่เจ้า และถ้านี่ยังน้อยไป เราจะเพิ่มแก่เจ้าเช่นนี้และเช่นนี้

9ทำไมเจ้าจึงดูถูกพระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้า โดยทำสิ่งชั่วในสายพระเนตรของเรา? เจ้าตีอุรียาห์ชาวฮิตไทต์ด้วยดาบ และเอาภรรยาของเขามาเป็นภรรยาของเจ้า และเจ้าฆ่าเขาด้วยดาบของบุตรของอัมโมน

10และบัดนี้ ดาบจะไม่จากครัวเรือนของเจ้าตลอดไป เพราะที่เจ้าดูถูกเรา และเอาภรรยาของอุรียาห์ชาวฮิตไทต์มาเป็นภรรยาของเจ้า’

11องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสเช่นนี้ว่า ‘ดูเถิด เรากำลังจะยกความชั่วร้ายขึ้นต่อเจ้าจากครัวเรือนของเจ้าเอง และเราจะเอาภรรยาของเจ้าต่อหน้าตาของเจ้า และให้แก่ผู้ใกล้ของเจ้า และเขาจะนอนกับภรรยาของเจ้าในแสงแดดของวันนี้

12เพราะเจ้าทำในความลับ แต่เราจะทำสิ่งนี้ต่อหน้าอิสราเอลทั้งหมดและในแสงแดด’”

13และดาวิดพูดต่อนาธานว่า “ข้าทำบาปต่อองค์พระผู้เป็นเจ้า” และนาธานพูดต่อดาวิดว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้าก็ทรงเอาบาปของเจ้าไปแล้ว เจ้าจะไม่ตาย

14อย่างไรก็ตาม เพราะที่เจ้าทำให้ศัตรูขององค์พระผู้เป็นเจ้าดูถูกอย่างยิ่งโดยการกระทำนี้ บุตรที่เกิดแก่เจ้าจะตายอย่างแน่นอน”

15และนาธานไปบ้านของเขา และองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงตีเด็กที่ภรรยาของอุรียาห์ให้กำเนิดแก่ดาวิด และเขาก็เจ็บป่วย

16และดาวิดอ้อนวอนพระเจ้าเพื่อเด็ก และดาวิดอดอาหารและกลับมาในบ้านและนอนตลอดคืนบนดิน

17และผู้อาวุโสของครัวเรือนของเขาลุกขึ้นและยืนเคียงข้างเขาเพื่อช่วยเขาขึ้นจากดิน แต่เขาไม่ยอม และไม่กินขนมปังกับพวกเขา

18และในวันที่เจ็ด เด็กก็ตาย และข้ารับใช้ของดาวิดกลัวที่จะบอกเขาว่าเด็กตายแล้ว เพราะพวกเขาพูดว่า “ดูเถิด ในขณะที่เด็กยังมีชีวิตอยู่ พวกเราพูดต่อเขาและเขาไม่ฟังเสียงของพวกเรา และพวกเราจะพูดต่อเขาอย่างไรว่าเด็กตายแล้ว? เขาอาจทำอะไรชั่วร้าย”

19และดาวิดเห็นว่าข้ารับใช้ของเขากระซิบกัน และดาวิดเข้าใจว่าเด็กตายแล้ว และดาวิดพูดต่อข้ารับใช้ของเขาว่า “เด็กตายแล้วหรือ?” และพวกเขาพูดว่า “ตายแล้ว”

20และดาวิดลุกขึ้นจากดินและล้างตัวและทาน้ำมัน และเปลี่ยนเสื้อผ้าของเขา และมาที่บ้านขององค์พระผู้เป็นเจ้าและกราบไหว้ และเข้ามาในบ้านของเขา และเขาขอ และพวกเขาจัดอาหารต่อหน้าเขา และเขาก็กิน

21และข้ารับใช้ของเขาพูดต่อเขาว่า “เรื่องนี้ที่ท่านทำคืออะไร? ในขณะที่เด็กยังมีชีวิตอยู่ ท่านอดอาหารและร้องไห้ และเมื่อเด็กตาย ท่านลุกขึ้นและกินขนมปัง”

22และเขาพูดว่า “ในขณะที่เด็กยังมีชีวิตอยู่ ข้าอดอาหารและร้องไห้ เพราะข้าพูดว่า ‘ใครจะรู้? องค์พระผู้เป็นเจ้าอาจทรงเมตตาข้า และเด็กจะมีชีวิตอยู่’

23และบัดนี้ เขาตายแล้ว ทำไมข้าจะอดอาหารต่อไป? ข้าสามารถนำเขากลับมาได้หรือ? ข้าจะไปหาเขา แต่เขาจะไม่กลับมาหาข้า”

24และดาวิดปลอบบัทเชบาภรรยาของเขา และเขามาหานางและนอนกับนาง และนางก็คลอดบุตรชาย และเรียกชื่อของเขาว่าโซโลมอน และองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงรักเขา

25และพระองค์ส่งคนโดยมือของนาธานผู้เผยพระวจนะ และเรียกชื่อของเขาว่าเยดิดียาห์ เพราะองค์พระผู้เป็นเจ้า

26และโยอาบรบที่รับบาห์ของบุตรของอัมโมน และจับเมืองของกษัตริย์

27และโยอาบส่งผู้ส่งสารไปยังดาวิดและพูดว่า “ข้าได้รบที่รับบาห์ และข้าก็ได้จับเมืองของน้ำ

28และบัดนี้ จงรวบรวมประชาชนที่เหลือและตั้งค่ายต่อเมืองและจับเมือง เกรงว่าข้าจะจับเมืองและชื่อของข้าจะถูกเรียกบนเมือง”

29และดาวิดรวบรวมประชาชนทั้งหมดและไปยังรับบาห์ และรบในนางและจับนาง

30และเขาเอามงกุฎของกษัตริย์ของพวกเขาจากศีรษะของเขา และน้ำหนักของมันเท่ากับหนึ่งตะลันต์ทองคำ และมีหินมีค่า และมงกุฎนั้นวางบนศีรษะของดาวิด และของปล้นจำนวนมากออกจากเมือง

31และประชาชนที่อยู่ในเมืองนั้น เขานำออกมา และตั้งให้พวกเขาที่เลื่อย และที่ลานเหล็ก และที่ขวานเหล็ก และนำพวกเขาผ่านเตาเผาอิฐ และเขาก็ทำเช่นนี้กับเมืองทั้งหมดของบุตรของอัมโมน และดาวิดและประชาชนทั้งหมดกลับมายังเยรูซาเล็ม

บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.