บทที่ 13

1และต่อมา อับซาโลมบุตรของดาวิดมีน้องสาวที่งาม ชื่อทามาร์ และอัมโนนบุตรของดาวิดรักนาง 2และอัมโนนหดหู่จนถึงป่วยเพราะทามาร์น้องสาวของเขา เพราะนางเป็นพรหมจารี และดูเหมือนเป็นไปไม่ได้ในตาของอัมโนนที่จะทำอะไรกับนาง 3และอัมโนนมีเพื่อนชื่อโยนาดาบบุตรของชิมอาห์พี่ชายของดาวิด และโยนาดาบเป็นชายที่ฉลาดมาก 4และเขาพูดต่อเขาว่า “ทำไมเจ้า บุตรของกษัตริย์ ถึงอ่อนแอเช่นนี้ทุกเช้า เจ้าจะไม่บอกข้าหรือ?” และอัมโนนพูดต่อเขาว่า “ข้ารักทามาร์ น้องสาวของอับซาโลมพี่น้องของข้า” 5และโยนาดาบพูดต่อเขาว่า “จงนอนบนเตียงของเจ้าและแกล้งป่วย และเมื่อบิดาของเจ้ามาดูเจ้า เจ้าจงพูดต่อเขาว่า ‘ขอให้ทามาร์น้องสาวของข้ามาและให้อาหารแก่ข้า และจงทำอาหารต่อหน้าข้าเพื่อข้าจะเห็นและกินจากมือของนาง’” 6และอัมโนนนอนและแกล้งป่วย และกษัตริย์มาดูเขา และอัมโนนพูดต่อกษัตริย์ว่า “ขอทามาร์น้องสาวของข้ามาและทำขนมปังสองชิ้นต่อหน้าข้า และข้าจะกินจากมือของนาง” 7และดาวิดส่งคนไปทามาร์ที่วังว่า “จงไปบ้านของอัมโนนพี่น้องของเจ้าและทำอาหารให้เขา” 8และทามาร์ไปบ้านของอัมโนนพี่น้องของนาง และเขานอนอยู่ และนางเอาแป้ง นวด และทำขนมปังต่อหน้าเขา และอบขนมปัง 9และนางเอากระทะและเทออกต่อหน้าเขา แต่เขาปฏิเสธที่จะกิน และอัมโนนพูดว่า “จงนำทุกคนออกจากข้า” และทุกคนก็ออกไปจากเขา 10และอัมโนนพูดต่อทามาร์ว่า “จงนำอาหารเข้ามาในห้องนอน เพื่อข้าจะกินจากมือของเจ้า” และทามาร์เอาขนมปังที่นางทำมาให้อัมโนนพี่น้องของนางในห้องนอน 11และนางเข้าใกล้เขาเพื่อให้เขากิน และเขาจับนางและพูดต่อนางว่า “มา จงนอนกับข้า น้องสาวของข้า!” 12และนางพูดต่อเขาว่า “อย่า พี่น้องของข้า อย่าทำชั่วต่อข้า เพราะสิ่งเช่นนี้ไม่ควรทำในอิสราเอล อย่าทำสิ่งที่ไร้ค่านี้ 13และข้าจะเอาความน่าอับอายของข้าไปที่ไหน? และเจ้าจะเหมือนหนึ่งในคนไร้ค่าในอิสราเอล และบัดนี้ จงพูดต่อกษัตริย์เถิด เพราะเขาจะไม่ปฏิเสธข้าจากเจ้า” 14และเขาไม่ยอมฟังเสียงของนาง และเขาเข้มแข็งกว่านาง และทำชั่วต่อนาง และนอนกับนาง 15และอัมโนนเกลียดนางด้วยความเกลียดอย่างยิ่ง เพราะความเกลียดที่เขาเกลียดนางใหญ่กว่าความรักที่เขารักนาง และอัมโนนพูดต่อนางว่า “จงลุกขึ้นไป!” 16และนางพูดต่อเขาว่า “อย่าทำเช่นนี้! ความชั่วใหญ่ที่ส่งข้าไปนี้ใหญ่กว่าสิ่งที่เจ้าทำกับข้า” แต่เขาไม่ยอมฟังนาง 17และเขาเรียกเด็กรับใช้ของเขา และพูดว่า “จงนำผู้หญิงคนนี้ออกจากข้าไปข้างนอก และล็อกประตูตามหลังนาง” 18และนางสวมเสื้อคลุมหลายสี เพราะนี่คือสิ่งที่บุตรหญิงพรหมจารีของกษัตริย์สวม และผู้รับใช้ของเขานำนางออกข้างนอกและล็อกประตูตามหลังนาง 19และทามาร์เอาขี้เถ้าใส่ศีรษะของนาง และฉีกเสื้อคลุมหลายสีที่นางสวมอยู่ และวางมือของนางบนศีรษะ และเดินไปร้องเสียงดัง 20และอับซาโลมพี่น้องของนางพูดต่อนางว่า “อัมโนน [อามีโนน] พี่ชายของเจ้าได้อยู่กับเจ้าหรือ? บัดนี้ น้องสาวของข้า จงเงียบ เขาเป็นพี่ชายของเจ้า อย่าใส่ใจในเรื่องนี้” และทามาร์ก็อาศัยอยู่ในฐานะผู้หญิงที่ทรุดโทรมในบ้านของอับซาโลมพี่น้องของนาง 21และกษัตริย์ดาวิดได้ยินคำเหล่านี้ทั้งหมด และความโกรธของเขาก็เผาผลาญอย่างยิ่ง 22และอับซาโลมไม่ได้พูดกับอัมโนนคำใด ทั้งดีและชั่ว เพราะอับซาโลมเกลียดอัมโนนเพราะเรื่องที่เขาทำชั่วต่อทามาร์น้องสาวของเขา 23และต่อมาในวันสองปีต่อมา อับซาโลมมีผู้ตัดขนแกะที่บาอัล-ฮาโซร์ ใกล้กับเอฟราอิม และอับซาโลมเรียกบุตรของกษัตริย์ทั้งหมด 24และอับซาโลมไปหากษัตริย์และพูดว่า “ดูเถิด ข้ารับใช้ของท่านมีผู้ตัดขน ขอกษัตริย์และข้ารับใช้ของท่านไปกับข้ารับใช้ของท่าน” 25และกษัตริย์พูดต่ออับซาโลมว่า “อย่า บุตรของข้า อย่าให้พวกเราทั้งหมดไปเลย เพราะพวกเราจะเป็นภาระแก่เจ้า” และเขาบีบเขา แต่เขาไม่ยอมไป และให้พรเขา 26และอับซาโลมพูดว่า “ถ้าไม่ ก็ขอให้อัมโนนพี่ชายของข้าไปกับเรา” และกษัตริย์พูดต่อเขาว่า “ทำไมเขาควรไปกับเจ้า?” 27และอับซาโลมบีบเขา และเขาก็ส่งอัมโนนกับเขา และบุตรของกษัตริย์ทั้งหมด 28และอับซาโลมสั่งเด็กรับใช้ของเขาว่า “จงดู เมื่อใจของอัมโนนรื่นเริงกับเหล้าองุ่นและข้าพูดต่อพวกเจ้า ‘จงตีอัมโนน’ จงประหารเขา อย่ากลัว ไม่ใช่ข้าหรือที่สั่งพวกเจ้า? จงเข้มแข็งและจงเป็นบุตรของกำลัง” 29และเด็กรับใช้ของอับซาโลมทำต่ออัมโนนตามที่อับซาโลมสั่ง และบุตรของกษัตริย์ทั้งหมดลุกขึ้น และทุกคนขี่ล่อของเขาและหนีไป 30และในขณะที่พวกเขาอยู่บนทาง ข่าวมาถึงดาวิดว่า “อับซาโลมตีบุตรของกษัตริย์ทั้งหมด และไม่มีใครเหลือจากพวกเขาเลย” 31และกษัตริย์ลุกขึ้นและฉีกเสื้อผ้าของเขาและนอนลงดิน และข้ารับใช้ของเขาทั้งหมดยืนอยู่กับเสื้อผ้าที่ฉีก 32และโยนาดาบบุตรของชิมอาห์พี่ชายของดาวิดตอบและพูดว่า “เจ้านายของข้าอย่าพูดว่าพวกเขาได้ฆ่าเด็กหนุ่มทั้งหมด บุตรของกษัตริย์ เพราะอัมโนนคนเดียวตาย เพราะตามปากของอับซาโลมเป็นการตั้งใจตั้งแต่วันที่เขาทำชั่วต่อทามาร์น้องสาวของเขา 33และบัดนี้ เจ้านายของข้า กษัตริย์ อย่าใส่ใจในเรื่องที่ว่า “บุตรของกษัตริย์ทั้งหมดตาย” เพราะอัมโนนคนเดียวตาย” 34และอับซาโลมหนีไป และเด็กรับใช้ที่เป็นยามมองยกตาของเขาขึ้นและเห็น และดูเถิด ประชาชนจำนวนมากเดินมาจากทางตามหลังเขา ข้างภูเขา 35และโยนาดาบพูดต่อกษัตริย์ว่า “ดูเถิด บุตรของกษัตริย์มาแล้ว ตามคำของข้ารับใช้ของท่านก็เป็นเช่นนั้น” 36และเมื่อเขาเสร็จจากการพูด ดูเถิด บุตรของกษัตริย์ก็เข้ามา และพวกเขายกเสียงและร้องไห้ และกษัตริย์และข้ารับใช้ของเขาทั้งหมดก็ร้องไห้อย่างขมขื่นมาก 37และอับซาโลมหนีไปและไปหาทัลมัยบุตรของอัมมีฮูด กษัตริย์ของเกชูร์ และดาวิดคร่ำครวญเหนือบุตรของเขาทุกวัน 38และอับซาโลมหนีไปและไปยังเกชูร์ และเขาอยู่ที่นั่นสามปี 39และวิญญาณของกษัตริย์ดาวิดถึงที่สิ้นสุด ที่จะออกไปหาอับซาโลม เพราะเขาได้รับการปลอบโยนเรื่องการตายของอัมโนนแล้ว

1และต่อมา อับซาโลมบุตรของดาวิดมีน้องสาวที่งาม ชื่อทามาร์ และอัมโนนบุตรของดาวิดรักนาง

2และอัมโนนหดหู่จนถึงป่วยเพราะทามาร์น้องสาวของเขา เพราะนางเป็นพรหมจารี และดูเหมือนเป็นไปไม่ได้ในตาของอัมโนนที่จะทำอะไรกับนาง

3และอัมโนนมีเพื่อนชื่อโยนาดาบบุตรของชิมอาห์พี่ชายของดาวิด และโยนาดาบเป็นชายที่ฉลาดมาก

4และเขาพูดต่อเขาว่า “ทำไมเจ้า บุตรของกษัตริย์ ถึงอ่อนแอเช่นนี้ทุกเช้า เจ้าจะไม่บอกข้าหรือ?” และอัมโนนพูดต่อเขาว่า “ข้ารักทามาร์ น้องสาวของอับซาโลมพี่น้องของข้า”

5และโยนาดาบพูดต่อเขาว่า “จงนอนบนเตียงของเจ้าและแกล้งป่วย และเมื่อบิดาของเจ้ามาดูเจ้า เจ้าจงพูดต่อเขาว่า ‘ขอให้ทามาร์น้องสาวของข้ามาและให้อาหารแก่ข้า และจงทำอาหารต่อหน้าข้าเพื่อข้าจะเห็นและกินจากมือของนาง’”

6และอัมโนนนอนและแกล้งป่วย และกษัตริย์มาดูเขา และอัมโนนพูดต่อกษัตริย์ว่า “ขอทามาร์น้องสาวของข้ามาและทำขนมปังสองชิ้นต่อหน้าข้า และข้าจะกินจากมือของนาง”

7และดาวิดส่งคนไปทามาร์ที่วังว่า “จงไปบ้านของอัมโนนพี่น้องของเจ้าและทำอาหารให้เขา”

8และทามาร์ไปบ้านของอัมโนนพี่น้องของนาง และเขานอนอยู่ และนางเอาแป้ง นวด และทำขนมปังต่อหน้าเขา และอบขนมปัง

9และนางเอากระทะและเทออกต่อหน้าเขา แต่เขาปฏิเสธที่จะกิน และอัมโนนพูดว่า “จงนำทุกคนออกจากข้า” และทุกคนก็ออกไปจากเขา

10และอัมโนนพูดต่อทามาร์ว่า “จงนำอาหารเข้ามาในห้องนอน เพื่อข้าจะกินจากมือของเจ้า” และทามาร์เอาขนมปังที่นางทำมาให้อัมโนนพี่น้องของนางในห้องนอน

11และนางเข้าใกล้เขาเพื่อให้เขากิน และเขาจับนางและพูดต่อนางว่า “มา จงนอนกับข้า น้องสาวของข้า!”

12และนางพูดต่อเขาว่า “อย่า พี่น้องของข้า อย่าทำชั่วต่อข้า เพราะสิ่งเช่นนี้ไม่ควรทำในอิสราเอล อย่าทำสิ่งที่ไร้ค่านี้

13และข้าจะเอาความน่าอับอายของข้าไปที่ไหน? และเจ้าจะเหมือนหนึ่งในคนไร้ค่าในอิสราเอล และบัดนี้ จงพูดต่อกษัตริย์เถิด เพราะเขาจะไม่ปฏิเสธข้าจากเจ้า”

14และเขาไม่ยอมฟังเสียงของนาง และเขาเข้มแข็งกว่านาง และทำชั่วต่อนาง และนอนกับนาง

15และอัมโนนเกลียดนางด้วยความเกลียดอย่างยิ่ง เพราะความเกลียดที่เขาเกลียดนางใหญ่กว่าความรักที่เขารักนาง และอัมโนนพูดต่อนางว่า “จงลุกขึ้นไป!”

16และนางพูดต่อเขาว่า “อย่าทำเช่นนี้! ความชั่วใหญ่ที่ส่งข้าไปนี้ใหญ่กว่าสิ่งที่เจ้าทำกับข้า” แต่เขาไม่ยอมฟังนาง

17และเขาเรียกเด็กรับใช้ของเขา และพูดว่า “จงนำผู้หญิงคนนี้ออกจากข้าไปข้างนอก และล็อกประตูตามหลังนาง”

18และนางสวมเสื้อคลุมหลายสี เพราะนี่คือสิ่งที่บุตรหญิงพรหมจารีของกษัตริย์สวม และผู้รับใช้ของเขานำนางออกข้างนอกและล็อกประตูตามหลังนาง

19และทามาร์เอาขี้เถ้าใส่ศีรษะของนาง และฉีกเสื้อคลุมหลายสีที่นางสวมอยู่ และวางมือของนางบนศีรษะ และเดินไปร้องเสียงดัง

20และอับซาโลมพี่น้องของนางพูดต่อนางว่า “อัมโนน [อามีโนน] พี่ชายของเจ้าได้อยู่กับเจ้าหรือ? บัดนี้ น้องสาวของข้า จงเงียบ เขาเป็นพี่ชายของเจ้า อย่าใส่ใจในเรื่องนี้” และทามาร์ก็อาศัยอยู่ในฐานะผู้หญิงที่ทรุดโทรมในบ้านของอับซาโลมพี่น้องของนาง

21และกษัตริย์ดาวิดได้ยินคำเหล่านี้ทั้งหมด และความโกรธของเขาก็เผาผลาญอย่างยิ่ง

22และอับซาโลมไม่ได้พูดกับอัมโนนคำใด ทั้งดีและชั่ว เพราะอับซาโลมเกลียดอัมโนนเพราะเรื่องที่เขาทำชั่วต่อทามาร์น้องสาวของเขา

23และต่อมาในวันสองปีต่อมา อับซาโลมมีผู้ตัดขนแกะที่บาอัล-ฮาโซร์ ใกล้กับเอฟราอิม และอับซาโลมเรียกบุตรของกษัตริย์ทั้งหมด

24และอับซาโลมไปหากษัตริย์และพูดว่า “ดูเถิด ข้ารับใช้ของท่านมีผู้ตัดขน ขอกษัตริย์และข้ารับใช้ของท่านไปกับข้ารับใช้ของท่าน”

25และกษัตริย์พูดต่ออับซาโลมว่า “อย่า บุตรของข้า อย่าให้พวกเราทั้งหมดไปเลย เพราะพวกเราจะเป็นภาระแก่เจ้า” และเขาบีบเขา แต่เขาไม่ยอมไป และให้พรเขา

26และอับซาโลมพูดว่า “ถ้าไม่ ก็ขอให้อัมโนนพี่ชายของข้าไปกับเรา” และกษัตริย์พูดต่อเขาว่า “ทำไมเขาควรไปกับเจ้า?”

27และอับซาโลมบีบเขา และเขาก็ส่งอัมโนนกับเขา และบุตรของกษัตริย์ทั้งหมด

28และอับซาโลมสั่งเด็กรับใช้ของเขาว่า “จงดู เมื่อใจของอัมโนนรื่นเริงกับเหล้าองุ่นและข้าพูดต่อพวกเจ้า ‘จงตีอัมโนน’ จงประหารเขา อย่ากลัว ไม่ใช่ข้าหรือที่สั่งพวกเจ้า? จงเข้มแข็งและจงเป็นบุตรของกำลัง”

29และเด็กรับใช้ของอับซาโลมทำต่ออัมโนนตามที่อับซาโลมสั่ง และบุตรของกษัตริย์ทั้งหมดลุกขึ้น และทุกคนขี่ล่อของเขาและหนีไป

30และในขณะที่พวกเขาอยู่บนทาง ข่าวมาถึงดาวิดว่า “อับซาโลมตีบุตรของกษัตริย์ทั้งหมด และไม่มีใครเหลือจากพวกเขาเลย”

31และกษัตริย์ลุกขึ้นและฉีกเสื้อผ้าของเขาและนอนลงดิน และข้ารับใช้ของเขาทั้งหมดยืนอยู่กับเสื้อผ้าที่ฉีก

32และโยนาดาบบุตรของชิมอาห์พี่ชายของดาวิดตอบและพูดว่า “เจ้านายของข้าอย่าพูดว่าพวกเขาได้ฆ่าเด็กหนุ่มทั้งหมด บุตรของกษัตริย์ เพราะอัมโนนคนเดียวตาย เพราะตามปากของอับซาโลมเป็นการตั้งใจตั้งแต่วันที่เขาทำชั่วต่อทามาร์น้องสาวของเขา

33และบัดนี้ เจ้านายของข้า กษัตริย์ อย่าใส่ใจในเรื่องที่ว่า “บุตรของกษัตริย์ทั้งหมดตาย” เพราะอัมโนนคนเดียวตาย”

34และอับซาโลมหนีไป และเด็กรับใช้ที่เป็นยามมองยกตาของเขาขึ้นและเห็น และดูเถิด ประชาชนจำนวนมากเดินมาจากทางตามหลังเขา ข้างภูเขา

35และโยนาดาบพูดต่อกษัตริย์ว่า “ดูเถิด บุตรของกษัตริย์มาแล้ว ตามคำของข้ารับใช้ของท่านก็เป็นเช่นนั้น”

36และเมื่อเขาเสร็จจากการพูด ดูเถิด บุตรของกษัตริย์ก็เข้ามา และพวกเขายกเสียงและร้องไห้ และกษัตริย์และข้ารับใช้ของเขาทั้งหมดก็ร้องไห้อย่างขมขื่นมาก

37และอับซาโลมหนีไปและไปหาทัลมัยบุตรของอัมมีฮูด กษัตริย์ของเกชูร์ และดาวิดคร่ำครวญเหนือบุตรของเขาทุกวัน

38และอับซาโลมหนีไปและไปยังเกชูร์ และเขาอยู่ที่นั่นสามปี

39และวิญญาณของกษัตริย์ดาวิดถึงที่สิ้นสุด ที่จะออกไปหาอับซาโลม เพราะเขาได้รับการปลอบโยนเรื่องการตายของอัมโนนแล้ว

บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.