บทที่ 15

1และต่อมา อับซาโลมจัดเตรียมรถม้าและม้าให้ตน และคนวิ่งห้าสิบคนวิ่งหน้าเขา 2และอับซาโลมตื่นแต่เช้าและยืนข้างทางที่ประตูเมือง และเมื่อชายใดมีคดีจะนำต่อกษัตริย์เพื่อตัดสิน อับซาโลมจะเรียกเขาและพูดว่า “เจ้ามาจากเมืองไหน?” และเขาตอบว่า “ข้ารับใช้ของท่านมาจากเผ่าหนึ่งของอิสราเอล” 3และอับซาโลมพูดต่อเขาว่า “ดูเถิด คำพูดของเจ้าดีและถูกต้อง แต่กษัตริย์ไม่มีผู้รับฟังเจ้า” 4และอับซาโลมจะพูดว่า “ขอให้มีใครตั้งข้าเป็นผู้พิพากษาในแผ่นดิน และทุกคนที่มีคดีและความยุติธรรมจะมาหาข้า และข้าจะทำให้เขาเป็นที่ชอบธรรม” 5และเมื่อชายใดเข้ามาใกล้เพื่อจะกราบไหว้เขา เขาก็ยื่นมือออกและจับเขา และจุมพิตเขา 6และอับซาโลมทำเช่นนี้กับอิสราเอลทั้งหมดที่มาขอความยุติธรรมต่อกษัตริย์ และอับซาโลมขโมยใจของคนของอิสราเอล 7และต่อมาเมื่อสี่ปีผ่านไป อับซาโลมพูดต่อกษัตริย์ว่า “ขอให้ข้าไปยังเฮโบรนเพื่อชำระคำสาบานที่ข้าได้สาบานต่อองค์พระผู้เป็นเจ้า 8เพราะข้ารับใช้ของท่านได้สาบานคำสาบานในขณะที่ข้าอยู่ในเกชูร์ในอารามว่า ‘ถ้าองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงนำข้ากลับมาเยรูซาเล็มอย่างแท้จริง ข้าจะปรนนิบัติองค์พระผู้เป็นเจ้า’” 9และกษัตริย์พูดต่อเขาว่า “จงไปด้วยสันติ” และเขาลุกขึ้นและไปยังเฮโบรน 10และอับซาโลมส่งสายลับไปทั่วทุกเผ่าของอิสราเอลว่า “เมื่อพวกท่านได้ยินเสียงของแตรเขา จงพูดว่า ‘อับซาโลมเป็นกษัตริย์ในเฮโบรน’” 11และจากเยรูซาเล็ม สองร้อยคนเดินไปกับอับซาโลม พวกเขาถูกเชิญและไปอย่างซื่อ และไม่รู้อะไรเลย 12และอับซาโลมส่งคนไปเรียกอาฮีโทเฟลชาวกีโลห์ ที่ปรึกษาของดาวิด จากกีโลห์เมืองของเขา ในขณะที่ถวายเครื่องบูชา และการสมคบคิดเข้มแข็งขึ้น และประชาชนที่ตามอับซาโลมก็ทวีขึ้น 13และผู้ส่งสารมาหาดาวิดและพูดว่า “ใจของคนของอิสราเอลเป็นกับอับซาโลม” 14และดาวิดพูดต่อข้ารับใช้ของเขาทั้งหมดที่อยู่กับเขาในเยรูซาเล็มว่า “จงลุกขึ้นและให้พวกเราหนี เพราะเราจะไม่มีทางหนีจากต่อหน้าอับซาโลม จงรีบไป เกรงว่าเขาจะรีบและตามทันเรา และนำภัยมาสู่เรา และตีเมืองด้วยคมดาบ” 15และข้ารับใช้ของกษัตริย์พูดต่อกษัตริย์ว่า “ตามทุกสิ่งที่เจ้านายของข้า กษัตริย์ จะเลือก ดูเถิด ข้ารับใช้ของท่าน” 16และกษัตริย์ออกไป และครัวเรือนของเขาทั้งหมดตามเขาไปด้วยเท้า และกษัตริย์เหลือนางสนมสิบคนเพื่อเฝ้าวัง 17และกษัตริย์ออกไป และประชาชนทั้งหมดตามเขาไปด้วยเท้า และพวกเขาหยุดที่บ้านที่ห่างไกล 18และข้ารับใช้ทั้งหมดของเขาเดินผ่านข้างเขา และชาวเครีไทและชาวเปเลไททั้งหมด และชาวกัททั้งหมด หกร้อยคนที่ตามเขามาจากกัท เดินผ่านต่อหน้ากษัตริย์ 19และกษัตริย์พูดต่ออิททัยชาวกัทว่า “ทำไมเจ้าก็เดินกับพวกเราด้วย? จงกลับไปอยู่กับกษัตริย์ใหม่ เพราะเจ้าเป็นต่างชาติและเป็นผู้ลี้ภัยจากบ้านของเจ้า 20เจ้าเพิ่งมาเมื่อวานนี้ และวันนี้ข้าจะให้เจ้าเดินกับพวกเราหรือ? ในขณะที่ข้าไป ในที่ๆ ข้าไป? จงกลับและจงนำพี่น้องของเจ้ากลับไปกับเจ้า ขอความรักมั่นคงและความจริง” 21และอิททัยตอบกษัตริย์และพูดว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงพระชนม์อยู่ และเจ้านายของข้า กษัตริย์ ทรงพระชนม์อยู่ ในที่ๆ เจ้านายของข้า กษัตริย์ จะอยู่ ไม่ว่าจะเป็นความตายหรือชีวิต ที่นั่นข้ารับใช้ของท่านจะอยู่” 22และดาวิดพูดต่ออิททัยว่า “จงไปและข้าม” และอิททัยชาวกัทกับชายของเขาทั้งหมดและเด็กของเขาทั้งหมดข้ามไป 23และทั้งแผ่นดินร้องไห้ด้วยเสียงดัง และประชาชนทั้งหมดข้ามไป และกษัตริย์ข้ามลำธารคิดรอน และประชาชนทั้งหมดข้ามไปบนทางสู่ถิ่นทุรกันดาร 24และดูเถิด ศาโดกก็อยู่ที่นั่นด้วย และชาวเลวีทั้งหมดกับเขา แบกหีบของพันธสัญญาของพระเจ้า และพวกเขาตั้งหีบของพระเจ้าลง และอาบียาธาร์ขึ้นไปจนประชาชนทั้งหมดผ่านออกจากเมือง 25และกษัตริย์พูดต่อศาโดกว่า “จงนำหีบของพระเจ้ากลับไปในเมือง ถ้าข้าพบความโปรดในสายพระเนตรขององค์พระผู้เป็นเจ้า พระองค์จะพระองค์จะนำข้ากลับและให้ข้าได้เห็นทั้งหีบและที่ประทับของพระองค์ 26แต่ถ้าพระองค์ตรัสเช่นนี้ว่า ‘เราไม่ทรงโปรดในเจ้า’ ดูเถิด ข้าอยู่ที่นี่ ขอพระองค์ทรงทำกับข้าตามที่ดีในสายพระเนตรของพระองค์” 27และกษัตริย์พูดต่อศาโดกปุโรหิตว่า “เจ้าเป็นผู้ทำนายไม่ใช่หรือ? จงกลับเข้าเมืองด้วยสันติ และอาฮีมาอัสบุตรของเจ้า และโยนาธานบุตรของอาบียาธาร์ บุตรสองคนของพวกเจ้ากับพวกเจ้า 28จงดู ข้าจะรอที่ทางข้ามของถิ่นทุรกันดาร จนกว่าคำจะมาจากพวกเจ้ามาบอกข้า” 29และศาโดกและอาบียาธาร์นำหีบของพระเจ้ากลับไปเยรูซาเล็ม และพวกเขาก็อยู่ที่นั่น 30และดาวิดขึ้นไปบนทางขึ้นของภูเขามะกอก ขึ้นไปและร้องไห้ และศีรษะของเขาคลุม และเขาเดินเปล่าเท้า และประชาชนทั้งหมดที่อยู่กับเขาคลุมศีรษะของพวกเขา และพวกเขาขึ้นไป ขึ้นไปและร้องไห้ 31และมีคนบอกดาวิดว่า “อาฮีโทเฟลอยู่ในบรรดาผู้สมคบคิดกับอับซาโลม” และดาวิดพูดว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ขอจงทำให้คำแนะนำของอาฮีโทเฟลกลายเป็นโง่” 32และเมื่อดาวิดมาถึงยอดที่ๆ เขาเคยกราบไหว้พระเจ้า ดูเถิด ฮูชัยชาวอัรกีมาพบเขา เสื้อของเขาฉีกและดินบนศีรษะของเขา 33และดาวิดพูดต่อเขาว่า “ถ้าเจ้าไปกับข้า เจ้าจะเป็นภาระแก่ข้า 34แต่ถ้าเจ้ากลับไปเมืองและพูดต่ออับซาโลมว่า ‘ข้ารับใช้ของท่าน ข้าจะเป็นกษัตริย์ของท่าน ในอดีตข้าเป็นข้ารับใช้ของบิดาของท่าน บัดนี้ข้าจะเป็นข้ารับใช้ของท่าน’ เจ้าจะทำลายคำแนะนำของอาฮีโทเฟลให้ข้า 35และศาโดกและอาบียาธาร์ปุโรหิตจะไม่อยู่ที่นั่นกับเจ้าหรือ? และทุกสิ่งที่เจ้าได้ยินจากบ้านของกษัตริย์ จงบอกศาโดกและอาบียาธาร์ปุโรหิต 36ดูเถิด ที่นั่นกับพวกเขามีบุตรสองคนของพวกเขา อาฮีมาอัสบุตรของศาโดก และโยนาธานบุตรของอาบียาธาร์ และพวกเจ้าจงส่งคนมาในมือของพวกเขามาหาข้าทุกสิ่งที่พวกเจ้าได้ยิน 37และฮูชัยเพื่อนของดาวิดมาเข้าเมือง และอับซาโลมก็มาเข้าเยรูซาเล็ม

1และต่อมา อับซาโลมจัดเตรียมรถม้าและม้าให้ตน และคนวิ่งห้าสิบคนวิ่งหน้าเขา

2และอับซาโลมตื่นแต่เช้าและยืนข้างทางที่ประตูเมือง และเมื่อชายใดมีคดีจะนำต่อกษัตริย์เพื่อตัดสิน อับซาโลมจะเรียกเขาและพูดว่า “เจ้ามาจากเมืองไหน?” และเขาตอบว่า “ข้ารับใช้ของท่านมาจากเผ่าหนึ่งของอิสราเอล”

3และอับซาโลมพูดต่อเขาว่า “ดูเถิด คำพูดของเจ้าดีและถูกต้อง แต่กษัตริย์ไม่มีผู้รับฟังเจ้า”

4และอับซาโลมจะพูดว่า “ขอให้มีใครตั้งข้าเป็นผู้พิพากษาในแผ่นดิน และทุกคนที่มีคดีและความยุติธรรมจะมาหาข้า และข้าจะทำให้เขาเป็นที่ชอบธรรม”

5และเมื่อชายใดเข้ามาใกล้เพื่อจะกราบไหว้เขา เขาก็ยื่นมือออกและจับเขา และจุมพิตเขา

6และอับซาโลมทำเช่นนี้กับอิสราเอลทั้งหมดที่มาขอความยุติธรรมต่อกษัตริย์ และอับซาโลมขโมยใจของคนของอิสราเอล

7และต่อมาเมื่อสี่ปีผ่านไป อับซาโลมพูดต่อกษัตริย์ว่า “ขอให้ข้าไปยังเฮโบรนเพื่อชำระคำสาบานที่ข้าได้สาบานต่อองค์พระผู้เป็นเจ้า

8เพราะข้ารับใช้ของท่านได้สาบานคำสาบานในขณะที่ข้าอยู่ในเกชูร์ในอารามว่า ‘ถ้าองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงนำข้ากลับมาเยรูซาเล็มอย่างแท้จริง ข้าจะปรนนิบัติองค์พระผู้เป็นเจ้า’”

9และกษัตริย์พูดต่อเขาว่า “จงไปด้วยสันติ” และเขาลุกขึ้นและไปยังเฮโบรน

10และอับซาโลมส่งสายลับไปทั่วทุกเผ่าของอิสราเอลว่า “เมื่อพวกท่านได้ยินเสียงของแตรเขา จงพูดว่า ‘อับซาโลมเป็นกษัตริย์ในเฮโบรน’”

11และจากเยรูซาเล็ม สองร้อยคนเดินไปกับอับซาโลม พวกเขาถูกเชิญและไปอย่างซื่อ และไม่รู้อะไรเลย

12และอับซาโลมส่งคนไปเรียกอาฮีโทเฟลชาวกีโลห์ ที่ปรึกษาของดาวิด จากกีโลห์เมืองของเขา ในขณะที่ถวายเครื่องบูชา และการสมคบคิดเข้มแข็งขึ้น และประชาชนที่ตามอับซาโลมก็ทวีขึ้น

13และผู้ส่งสารมาหาดาวิดและพูดว่า “ใจของคนของอิสราเอลเป็นกับอับซาโลม”

14และดาวิดพูดต่อข้ารับใช้ของเขาทั้งหมดที่อยู่กับเขาในเยรูซาเล็มว่า “จงลุกขึ้นและให้พวกเราหนี เพราะเราจะไม่มีทางหนีจากต่อหน้าอับซาโลม จงรีบไป เกรงว่าเขาจะรีบและตามทันเรา และนำภัยมาสู่เรา และตีเมืองด้วยคมดาบ”

15และข้ารับใช้ของกษัตริย์พูดต่อกษัตริย์ว่า “ตามทุกสิ่งที่เจ้านายของข้า กษัตริย์ จะเลือก ดูเถิด ข้ารับใช้ของท่าน”

16และกษัตริย์ออกไป และครัวเรือนของเขาทั้งหมดตามเขาไปด้วยเท้า และกษัตริย์เหลือนางสนมสิบคนเพื่อเฝ้าวัง

17และกษัตริย์ออกไป และประชาชนทั้งหมดตามเขาไปด้วยเท้า และพวกเขาหยุดที่บ้านที่ห่างไกล

18และข้ารับใช้ทั้งหมดของเขาเดินผ่านข้างเขา และชาวเครีไทและชาวเปเลไททั้งหมด และชาวกัททั้งหมด หกร้อยคนที่ตามเขามาจากกัท เดินผ่านต่อหน้ากษัตริย์

19และกษัตริย์พูดต่ออิททัยชาวกัทว่า “ทำไมเจ้าก็เดินกับพวกเราด้วย? จงกลับไปอยู่กับกษัตริย์ใหม่ เพราะเจ้าเป็นต่างชาติและเป็นผู้ลี้ภัยจากบ้านของเจ้า

20เจ้าเพิ่งมาเมื่อวานนี้ และวันนี้ข้าจะให้เจ้าเดินกับพวกเราหรือ? ในขณะที่ข้าไป ในที่ๆ ข้าไป? จงกลับและจงนำพี่น้องของเจ้ากลับไปกับเจ้า ขอความรักมั่นคงและความจริง”

21และอิททัยตอบกษัตริย์และพูดว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงพระชนม์อยู่ และเจ้านายของข้า กษัตริย์ ทรงพระชนม์อยู่ ในที่ๆ เจ้านายของข้า กษัตริย์ จะอยู่ ไม่ว่าจะเป็นความตายหรือชีวิต ที่นั่นข้ารับใช้ของท่านจะอยู่”

22และดาวิดพูดต่ออิททัยว่า “จงไปและข้าม” และอิททัยชาวกัทกับชายของเขาทั้งหมดและเด็กของเขาทั้งหมดข้ามไป

23และทั้งแผ่นดินร้องไห้ด้วยเสียงดัง และประชาชนทั้งหมดข้ามไป และกษัตริย์ข้ามลำธารคิดรอน และประชาชนทั้งหมดข้ามไปบนทางสู่ถิ่นทุรกันดาร

24และดูเถิด ศาโดกก็อยู่ที่นั่นด้วย และชาวเลวีทั้งหมดกับเขา แบกหีบของพันธสัญญาของพระเจ้า และพวกเขาตั้งหีบของพระเจ้าลง และอาบียาธาร์ขึ้นไปจนประชาชนทั้งหมดผ่านออกจากเมือง

25และกษัตริย์พูดต่อศาโดกว่า “จงนำหีบของพระเจ้ากลับไปในเมือง ถ้าข้าพบความโปรดในสายพระเนตรขององค์พระผู้เป็นเจ้า พระองค์จะพระองค์จะนำข้ากลับและให้ข้าได้เห็นทั้งหีบและที่ประทับของพระองค์

26แต่ถ้าพระองค์ตรัสเช่นนี้ว่า ‘เราไม่ทรงโปรดในเจ้า’ ดูเถิด ข้าอยู่ที่นี่ ขอพระองค์ทรงทำกับข้าตามที่ดีในสายพระเนตรของพระองค์”

27และกษัตริย์พูดต่อศาโดกปุโรหิตว่า “เจ้าเป็นผู้ทำนายไม่ใช่หรือ? จงกลับเข้าเมืองด้วยสันติ และอาฮีมาอัสบุตรของเจ้า และโยนาธานบุตรของอาบียาธาร์ บุตรสองคนของพวกเจ้ากับพวกเจ้า

28จงดู ข้าจะรอที่ทางข้ามของถิ่นทุรกันดาร จนกว่าคำจะมาจากพวกเจ้ามาบอกข้า”

29และศาโดกและอาบียาธาร์นำหีบของพระเจ้ากลับไปเยรูซาเล็ม และพวกเขาก็อยู่ที่นั่น

30และดาวิดขึ้นไปบนทางขึ้นของภูเขามะกอก ขึ้นไปและร้องไห้ และศีรษะของเขาคลุม และเขาเดินเปล่าเท้า และประชาชนทั้งหมดที่อยู่กับเขาคลุมศีรษะของพวกเขา และพวกเขาขึ้นไป ขึ้นไปและร้องไห้

31และมีคนบอกดาวิดว่า “อาฮีโทเฟลอยู่ในบรรดาผู้สมคบคิดกับอับซาโลม” และดาวิดพูดว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ขอจงทำให้คำแนะนำของอาฮีโทเฟลกลายเป็นโง่”

32และเมื่อดาวิดมาถึงยอดที่ๆ เขาเคยกราบไหว้พระเจ้า ดูเถิด ฮูชัยชาวอัรกีมาพบเขา เสื้อของเขาฉีกและดินบนศีรษะของเขา

33และดาวิดพูดต่อเขาว่า “ถ้าเจ้าไปกับข้า เจ้าจะเป็นภาระแก่ข้า

34แต่ถ้าเจ้ากลับไปเมืองและพูดต่ออับซาโลมว่า ‘ข้ารับใช้ของท่าน ข้าจะเป็นกษัตริย์ของท่าน ในอดีตข้าเป็นข้ารับใช้ของบิดาของท่าน บัดนี้ข้าจะเป็นข้ารับใช้ของท่าน’ เจ้าจะทำลายคำแนะนำของอาฮีโทเฟลให้ข้า

35และศาโดกและอาบียาธาร์ปุโรหิตจะไม่อยู่ที่นั่นกับเจ้าหรือ? และทุกสิ่งที่เจ้าได้ยินจากบ้านของกษัตริย์ จงบอกศาโดกและอาบียาธาร์ปุโรหิต

36ดูเถิด ที่นั่นกับพวกเขามีบุตรสองคนของพวกเขา อาฮีมาอัสบุตรของศาโดก และโยนาธานบุตรของอาบียาธาร์ และพวกเจ้าจงส่งคนมาในมือของพวกเขามาหาข้าทุกสิ่งที่พวกเจ้าได้ยิน

37และฮูชัยเพื่อนของดาวิดมาเข้าเมือง และอับซาโลมก็มาเข้าเยรูซาเล็ม

บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.