ดาเนียล 10 · Eremos Thai Bible

1ในปีที่สามแห่งรัชกาลไซรัสกษัตริย์แห่งเปอร์เซีย มีพระดำรัสหนึ่งถูกเปิดเผยแก่ดาเนียลผู้มีอีกชื่อว่าเบลเทชัสซาร์ พระดำรัสนั้นเป็นความจริงและเกี่ยวกับสงครามใหญ่ ดาเนียลเข้าใจพระดำรัสนั้น และได้รับความเข้าใจในนิมิต 2ในครั้งนั้น ข้าพเจ้าดาเนียลไว้ทุกข์อยู่สามสัปดาห์เต็ม 3ข้าพเจ้าไม่ได้รับประทานอาหารชั้นดี เนื้อและเหล้าองุ่นไม่ได้เข้าปากข้าพเจ้า และข้าพเจ้าไม่ได้ชโลมน้ำมัน จนครบสามสัปดาห์ 4ในวันที่ยี่สิบสี่ของเดือนที่หนึ่ง ขณะที่ข้าพเจ้ายืนอยู่ที่ริมฝั่งแม่น้ำใหญ่ คือแม่น้ำไทกริส 5ข้าพเจ้าเงยหน้าขึ้นมองดู ดูเถิด มีชายผู้หนึ่งสวมเสื้อผ้าป่าน เอวคาดด้วยทองคำบริสุทธิ์จากเมืองอูฟาส 6กายของท่านดุจพลอยทาร์ชิช ใบหน้าของท่านดุจสายฟ้าแลบ ดวงตาของท่านดุจคบเพลิง แขนและขาของท่านดุจทองสัมฤทธิ์ขัดเงา และเสียงพูดของท่านดุจเสียงฝูงชน 7มีเพียงข้าพเจ้าดาเนียลคนเดียวที่เห็นนิมิตนั้น คนทั้งหลายที่อยู่กับข้าพเจ้าไม่ได้เห็น แต่ความหวาดกลัวอย่างยิ่งตกอยู่เหนือพวกเขา เขาจึงวิ่งหนีไปซ่อนตัว 8เหลือข้าพเจ้าอยู่คนเดียวมองดูนิมิตใหญ่ยิ่งนี้ ข้าพเจ้าก็หมดเรี่ยวแรง สีหน้าของข้าพเจ้าซีดเผือดดุจคนใกล้ตาย และข้าพเจ้าหมดกำลัง 9ข้าพเจ้าได้ยินเสียงถ้อยคำของท่าน และเมื่อข้าพเจ้าได้ยินเสียงนั้น ข้าพเจ้าก็สลบซบหน้าลงถึงดิน 10ดูเถิด มีมือหนึ่งมาแตะต้องข้าพเจ้า และพยุงข้าพเจ้าขึ้นด้วยเข่าและฝ่ามือทั้งสอง 11ท่านกล่าวแก่ข้าพเจ้าว่า ‘ดาเนียลเอ๋ย ผู้เป็นที่รักยิ่ง จงพิจารณาถ้อยคำที่เรากำลังจะกล่าวแก่เจ้าให้ดี และจงลุกขึ้นยืน เพราะบัดนี้เราถูกส่งมาหาเจ้าแล้ว’ เมื่อท่านกล่าวดังนี้ ข้าพเจ้าก็ลุกขึ้นยืนตัวสั่น 12ท่านกล่าวต่อไปว่า ‘ดาเนียลเอ๋ย อย่ากลัวเลย เพราะตั้งแต่วันแรกที่เจ้าตั้งใจจะเข้าใจและถ่อมตัวลงต่อพระพักตร์พระเจ้าของเจ้า คำวิงวอนของเจ้าก็ได้รับการสดับแล้ว และเรามาก็เพราะคำเหล่านั้นของเจ้า 13แต่เจ้านายผู้ครองอาณาจักรเปอร์เซียได้ขัดขวางเราอยู่ยี่สิบเอ็ดวัน แล้วดูเถิด มีคาเอล หนึ่งในบรรดาเจ้านายชั้นหัวหน้า ได้มาช่วยเรา เพราะเราถูกทิ้งไว้ที่นั่นกับบรรดากษัตริย์แห่งเปอร์เซีย 14บัดนี้เรามาเพื่อให้เจ้าเข้าใจสิ่งที่จะเกิดแก่ประชากรของเจ้าในยุคสุดท้าย เพราะนิมิตนั้นเกี่ยวกับวันเหล่านั้น 15เมื่อท่านกล่าวถ้อยคำเหล่านี้แก่ข้าพเจ้า ข้าพเจ้าก็ก้มหน้าลงถึงดินและนิ่งพูดไม่ออก 16ดูเถิด มีผู้หนึ่งมีลักษณะเหมือนมนุษย์มาแตะที่ริมฝีปากของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจึงอ้าปากพูดกับผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าว่า ‘เจ้านายของข้าพเจ้า เพราะนิมิตนั้น ความเจ็บปวดจึงเกิดแก่ข้าพเจ้า และข้าพเจ้าก็หมดกำลัง 17ผู้รับใช้ของท่านผู้เป็นเจ้านายของข้าพเจ้าจะพูดกับเจ้านายของข้าพเจ้าได้อย่างไร เพราะบัดนี้ข้าพเจ้าหมดกำลัง และไม่มีลมหายใจเหลืออยู่ในข้าพเจ้าเลย 18แล้วผู้ที่มีลักษณะเหมือนมนุษย์ก็มาแตะต้องข้าพเจ้าอีก และทำให้ข้าพเจ้ามีกำลังขึ้น 19ท่านกล่าวว่า ‘อย่ากลัวเลย ผู้เป็นที่รักยิ่งเอ๋ย ขอสันติสุขจงมีแก่เจ้า จงเข้มแข็งเถิด จงเข้มแข็งขึ้น’ เมื่อท่านกล่าวกับข้าพเจ้า ข้าพเจ้าก็มีกำลังขึ้น และทูลว่า ‘ขอเจ้านายของข้าพเจ้ากล่าวเถิด เพราะท่านได้ทำให้ข้าพเจ้ามีกำลังแล้ว’ 20ท่านกล่าวว่า ‘เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดเราจึงมาหาเจ้า บัดนี้เราจะกลับไปสู้กับเจ้านายแห่งเปอร์เซีย และเมื่อเราออกไปแล้ว ดูเถิด เจ้านายแห่งกรีกก็จะมา 21แต่เราจะบอกเจ้าถึงสิ่งที่บันทึกไว้ในหนังสือแห่งความจริง ไม่มีผู้ใดสนับสนุนเราในการต่อสู้กับเจ้านายเหล่านี้ นอกจากมีคาเอลเจ้านายของพวกเจ้า