บทที่ 6

1ฝ่ายดาริอัสชาวมีเดียทรงรับราชอาณาจักรเมื่อพระชนมายุราวหกสิบสองพรรษา 2ดาริอัสทรงเห็นชอบที่จะแต่งตั้งสมุหเทศาภิบาลหนึ่งร้อยยี่สิบคนให้ปกครองทั่วราชอาณาจักร 3และทรงตั้งผู้อำนวยการสามคนอยู่เหนือสมุหเทศาภิบาลเหล่านั้น ดาเนียลเป็นคนหนึ่งในสามคนนั้น เพื่อให้สมุหเทศาภิบาลรายงานต่อพวกเขา และกษัตริย์จะไม่ทรงเสียประโยชน์ 4ดาเนียลผู้นี้มีความสามารถโดดเด่นเหนือผู้อำนวยการและสมุหเทศาภิบาล เพราะเขามีจิตวิญญาณเป็นเลิศ กษัตริย์จึงทรงดำริจะตั้งเขาให้ปกครองทั่วทั้งราชอาณาจักร 5ผู้อำนวยการและสมุหเทศาภิบาลจึงพยายามหาความผิดของดาเนียลในเรื่องราชการแผ่นดิน แต่หาความผิดหรือการทุจริตใด ๆ ไม่ได้เลย เพราะเขาเป็นคนซื่อสัตย์ ไม่พบความบกพร่องหรือการทุจริตในตัวเขาเลย 6คนเหล่านั้นจึงพูดกันว่า ‘เราจะหาความผิดของดาเนียลผู้นี้ไม่ได้เลย เว้นแต่เราจะหาเรื่องเขาในข้อกฎหมายแห่งพระเจ้าของเขา’ 7ผู้อำนวยการและสมุหเทศาภิบาลจึงพากันเข้าเฝ้ากษัตริย์ ทูลว่า ‘ข้าแต่กษัตริย์ดาริอัส ขอทรงพระเจริญเป็นนิตย์ 8บรรดาข้าราชการของราชอาณาจักร ทั้งข้าหลวง สมุหเทศาภิบาล ที่ปรึกษา และผู้ว่าราชการ ได้ปรึกษาพร้อมใจกันว่า ขอกษัตริย์ทรงออกพระราชกฤษฎีกาและตราข้อห้ามว่า ผู้ใดที่ทูลขอต่อเทพเจ้าหรือมนุษย์ผู้ใดภายในสามสิบวัน นอกจากต่อฝ่าพระบาท ข้าแต่กษัตริย์ ผู้นั้นจะต้องถูกโยนลงในถ้ำสิงโต 9บัดนี้ ข้าแต่กษัตริย์ ขอทรงตราข้อห้ามนั้นและลงพระปรมาภิไธยในเอกสาร เพื่อจะเปลี่ยนแปลงไม่ได้ ตามกฎหมายของชาวมีเดียและเปอร์เซียซึ่งจะยกเลิกไม่ได้’ 10กษัตริย์ดาริอัสจึงทรงลงพระปรมาภิไธยในเอกสารและข้อห้ามนั้น 11เมื่อดาเนียลทราบว่าเอกสารนั้นได้ลงพระปรมาภิไธยแล้ว เขาก็เข้าไปในบ้านของตน ซึ่งมีหน้าต่างในห้องชั้นบนเปิดไปทางกรุงเยรูซาเล็ม วันละสามครั้งเขาคุกเข่าลง อธิษฐานและขอบพระคุณต่อพระเจ้าของตน เหมือนที่เคยทำมาก่อน 12คนเหล่านั้นก็พากันมา และพบดาเนียลกำลังทูลขอและวิงวอนต่อพระเจ้าของตน 13เขาทั้งหลายจึงเข้าเฝ้ากษัตริย์ ทูลถามเรื่องพระราชกฤษฎีกาว่า ‘พระองค์ได้ทรงตราข้อห้ามไว้มิใช่หรือว่า ผู้ใดที่ทูลขอต่อเทพเจ้าหรือมนุษย์ผู้ใดภายในสามสิบวัน นอกจากต่อฝ่าพระบาท ข้าแต่กษัตริย์ ผู้นั้นจะต้องถูกโยนลงในถ้ำสิงโต’ กษัตริย์ตรัสตอบว่า ‘เรื่องนี้เป็นไปตามกฎหมายของชาวมีเดียและเปอร์เซียซึ่งจะยกเลิกไม่ได้’ 14เขาทั้งหลายจึงทูลต่อกษัตริย์ว่า ‘ดาเนียลซึ่งเป็นคนหนึ่งในพวกเชลยจากยูดาห์ ไม่ได้ใส่ใจพระองค์ ข้าแต่กษัตริย์ หรือข้อห้ามที่ทรงตราไว้เลย เขายังคงทูลอธิษฐานวันละสามครั้ง’ 15เมื่อกษัตริย์ทรงสดับเรื่องนี้ ก็ทรงเป็นทุกข์อย่างยิ่ง และทรงดำริจะช่วยดาเนียลให้รอด พระองค์ทรงพากเพียรหาทางช่วยเขาจนถึงเวลาดวงอาทิตย์ตก 16แล้วคนเหล่านั้นก็พากันมาเฝ้ากษัตริย์ ทูลว่า ‘ขอพระองค์ทรงทราบเถิดว่า ตามกฎหมายของชาวมีเดียและเปอร์เซีย ข้อห้ามหรือพระราชกฤษฎีกาใด ๆ ที่กษัตริย์ทรงตราไว้นั้น จะเปลี่ยนแปลงไม่ได้’ 17กษัตริย์จึงรับสั่ง เขาทั้งหลายก็นำดาเนียลมาโยนลงในถ้ำสิงโต กษัตริย์ตรัสแก่ดาเนียลว่า ‘ขอพระเจ้าของเจ้าที่เจ้าปรนนิบัติอยู่เสมอนั้น ทรงช่วยกู้เจ้าให้รอดเถิด’ 18เขานำหินก้อนหนึ่งมาปิดปากถ้ำ และกษัตริย์ทรงประทับตราด้วยพระธำมรงค์ของพระองค์และแหวนของบรรดาขุนนาง เพื่อมิให้มีการเปลี่ยนแปลงอันใดเกี่ยวกับดาเนียล 19แล้วกษัตริย์เสด็จกลับพระราชวัง ทรงอดพระกระยาหารตลอดคืน ไม่ทรงให้นำการบันเทิงใด ๆ มาถวาย และบรรทมไม่หลับ 20พอรุ่งสาง กษัตริย์ก็ทรงตื่นบรรทมแต่เช้าตรู่ และรีบเสด็จไปยังถ้ำสิงโตด้วยความกระวนกระวาย 21เมื่อเสด็จเข้าใกล้ถ้ำ พระองค์ก็ทรงร้องเรียกดาเนียลด้วยพระสุรเสียงโศกเศร้าว่า ‘ดาเนียล ผู้รับใช้ของพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์เอ๋ย พระเจ้าของเจ้าที่เจ้าปรนนิบัติอยู่เสมอนั้น ทรงสามารถช่วยกู้เจ้าให้พ้นจากสิงโตได้หรือไม่’ 22ดาเนียลทูลกษัตริย์ว่า ‘ข้าแต่กษัตริย์ ขอทรงพระเจริญเป็นนิตย์ 23พระเจ้าของข้าพระบาทได้ส่งทูตสวรรค์ของพระองค์มาปิดปากสิงโต มันจึงไม่ทำอันตรายข้าพระบาท เพราะพระองค์ทรงเห็นว่าข้าพระบาทไม่มีความผิด และต่อฝ่าพระบาทเอง ข้าแต่กษัตริย์ ข้าพระบาทก็มิได้ทำผิดเลย’ 24กษัตริย์ทรงยินดียิ่งนัก และรับสั่งให้นำดาเนียลขึ้นจากถ้ำ เมื่อนำดาเนียลขึ้นมาจากถ้ำแล้ว ก็ไม่พบบาดแผลใด ๆ ในตัวเขาเลย เพราะเขาวางใจในพระเจ้าของตน 25แล้วกษัตริย์รับสั่ง เขาก็นำคนเหล่านั้นที่ใส่ร้ายดาเนียลมาโยนลงในถ้ำสิงโต ทั้งตัวพวกเขา ลูกและเมียของพวกเขาด้วย และก่อนที่พวกเขาจะตกถึงก้นถ้ำ สิงโตก็ตะครุบและขย้ำกระดูกของพวกเขาจนแหลกหมด 26แล้วกษัตริย์ดาริอัสทรงมีพระราชสาส์นถึงชนทุกชาติทุกภาษาที่อาศัยอยู่ทั่วแผ่นดินโลกว่า ‘ขอความสุขสวัสดิ์จงมีแก่ท่านทั้งหลายอย่างทวีคูณ 27เราออกกฤษฎีกาว่า ในทุกเขตแห่งราชอาณาจักรของเรา ให้คนทั้งหลายสะทกสะท้านและยำเกรงต่อพระเจ้าของดาเนียล เพราะพระองค์ทรงเป็นพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์ และทรงดำรงอยู่เป็นนิตย์ ราชอาณาจักรของพระองค์จะไม่ถูกทำลาย และการครอบครองของพระองค์จะดำรงจนถึงที่สุด 28พระองค์ทรงช่วยกู้และทรงช่วยให้รอด ทรงกระทำหมายสำคัญและการอัศจรรย์ในฟ้าสวรรค์และบนแผ่นดินโลก พระองค์นี่แหละทรงช่วยกู้ดาเนียลให้พ้นจากอุ้งเล็บของสิงโต’ 29ดังนั้น ดาเนียลผู้นี้จึงเจริญรุ่งเรืองในรัชสมัยของดาริอัส และในรัชสมัยของไซรัสชาวเปอร์เซีย

1ฝ่ายดาริอัสชาวมีเดียทรงรับราชอาณาจักรเมื่อพระชนมายุราวหกสิบสองพรรษา

2ดาริอัสทรงเห็นชอบที่จะแต่งตั้งสมุหเทศาภิบาลหนึ่งร้อยยี่สิบคนให้ปกครองทั่วราชอาณาจักร

3และทรงตั้งผู้อำนวยการสามคนอยู่เหนือสมุหเทศาภิบาลเหล่านั้น ดาเนียลเป็นคนหนึ่งในสามคนนั้น เพื่อให้สมุหเทศาภิบาลรายงานต่อพวกเขา และกษัตริย์จะไม่ทรงเสียประโยชน์

4ดาเนียลผู้นี้มีความสามารถโดดเด่นเหนือผู้อำนวยการและสมุหเทศาภิบาล เพราะเขามีจิตวิญญาณเป็นเลิศ กษัตริย์จึงทรงดำริจะตั้งเขาให้ปกครองทั่วทั้งราชอาณาจักร

5ผู้อำนวยการและสมุหเทศาภิบาลจึงพยายามหาความผิดของดาเนียลในเรื่องราชการแผ่นดิน แต่หาความผิดหรือการทุจริตใด ๆ ไม่ได้เลย เพราะเขาเป็นคนซื่อสัตย์ ไม่พบความบกพร่องหรือการทุจริตในตัวเขาเลย

6คนเหล่านั้นจึงพูดกันว่า ‘เราจะหาความผิดของดาเนียลผู้นี้ไม่ได้เลย เว้นแต่เราจะหาเรื่องเขาในข้อกฎหมายแห่งพระเจ้าของเขา’

7ผู้อำนวยการและสมุหเทศาภิบาลจึงพากันเข้าเฝ้ากษัตริย์ ทูลว่า ‘ข้าแต่กษัตริย์ดาริอัส ขอทรงพระเจริญเป็นนิตย์

8บรรดาข้าราชการของราชอาณาจักร ทั้งข้าหลวง สมุหเทศาภิบาล ที่ปรึกษา และผู้ว่าราชการ ได้ปรึกษาพร้อมใจกันว่า ขอกษัตริย์ทรงออกพระราชกฤษฎีกาและตราข้อห้ามว่า ผู้ใดที่ทูลขอต่อเทพเจ้าหรือมนุษย์ผู้ใดภายในสามสิบวัน นอกจากต่อฝ่าพระบาท ข้าแต่กษัตริย์ ผู้นั้นจะต้องถูกโยนลงในถ้ำสิงโต

9บัดนี้ ข้าแต่กษัตริย์ ขอทรงตราข้อห้ามนั้นและลงพระปรมาภิไธยในเอกสาร เพื่อจะเปลี่ยนแปลงไม่ได้ ตามกฎหมายของชาวมีเดียและเปอร์เซียซึ่งจะยกเลิกไม่ได้’

10กษัตริย์ดาริอัสจึงทรงลงพระปรมาภิไธยในเอกสารและข้อห้ามนั้น

11เมื่อดาเนียลทราบว่าเอกสารนั้นได้ลงพระปรมาภิไธยแล้ว เขาก็เข้าไปในบ้านของตน ซึ่งมีหน้าต่างในห้องชั้นบนเปิดไปทางกรุงเยรูซาเล็ม วันละสามครั้งเขาคุกเข่าลง อธิษฐานและขอบพระคุณต่อพระเจ้าของตน เหมือนที่เคยทำมาก่อน

12คนเหล่านั้นก็พากันมา และพบดาเนียลกำลังทูลขอและวิงวอนต่อพระเจ้าของตน

13เขาทั้งหลายจึงเข้าเฝ้ากษัตริย์ ทูลถามเรื่องพระราชกฤษฎีกาว่า ‘พระองค์ได้ทรงตราข้อห้ามไว้มิใช่หรือว่า ผู้ใดที่ทูลขอต่อเทพเจ้าหรือมนุษย์ผู้ใดภายในสามสิบวัน นอกจากต่อฝ่าพระบาท ข้าแต่กษัตริย์ ผู้นั้นจะต้องถูกโยนลงในถ้ำสิงโต’ กษัตริย์ตรัสตอบว่า ‘เรื่องนี้เป็นไปตามกฎหมายของชาวมีเดียและเปอร์เซียซึ่งจะยกเลิกไม่ได้’

14เขาทั้งหลายจึงทูลต่อกษัตริย์ว่า ‘ดาเนียลซึ่งเป็นคนหนึ่งในพวกเชลยจากยูดาห์ ไม่ได้ใส่ใจพระองค์ ข้าแต่กษัตริย์ หรือข้อห้ามที่ทรงตราไว้เลย เขายังคงทูลอธิษฐานวันละสามครั้ง’

15เมื่อกษัตริย์ทรงสดับเรื่องนี้ ก็ทรงเป็นทุกข์อย่างยิ่ง และทรงดำริจะช่วยดาเนียลให้รอด พระองค์ทรงพากเพียรหาทางช่วยเขาจนถึงเวลาดวงอาทิตย์ตก

16แล้วคนเหล่านั้นก็พากันมาเฝ้ากษัตริย์ ทูลว่า ‘ขอพระองค์ทรงทราบเถิดว่า ตามกฎหมายของชาวมีเดียและเปอร์เซีย ข้อห้ามหรือพระราชกฤษฎีกาใด ๆ ที่กษัตริย์ทรงตราไว้นั้น จะเปลี่ยนแปลงไม่ได้’

17กษัตริย์จึงรับสั่ง เขาทั้งหลายก็นำดาเนียลมาโยนลงในถ้ำสิงโต กษัตริย์ตรัสแก่ดาเนียลว่า ‘ขอพระเจ้าของเจ้าที่เจ้าปรนนิบัติอยู่เสมอนั้น ทรงช่วยกู้เจ้าให้รอดเถิด’

18เขานำหินก้อนหนึ่งมาปิดปากถ้ำ และกษัตริย์ทรงประทับตราด้วยพระธำมรงค์ของพระองค์และแหวนของบรรดาขุนนาง เพื่อมิให้มีการเปลี่ยนแปลงอันใดเกี่ยวกับดาเนียล

19แล้วกษัตริย์เสด็จกลับพระราชวัง ทรงอดพระกระยาหารตลอดคืน ไม่ทรงให้นำการบันเทิงใด ๆ มาถวาย และบรรทมไม่หลับ

20พอรุ่งสาง กษัตริย์ก็ทรงตื่นบรรทมแต่เช้าตรู่ และรีบเสด็จไปยังถ้ำสิงโตด้วยความกระวนกระวาย

21เมื่อเสด็จเข้าใกล้ถ้ำ พระองค์ก็ทรงร้องเรียกดาเนียลด้วยพระสุรเสียงโศกเศร้าว่า ‘ดาเนียล ผู้รับใช้ของพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์เอ๋ย พระเจ้าของเจ้าที่เจ้าปรนนิบัติอยู่เสมอนั้น ทรงสามารถช่วยกู้เจ้าให้พ้นจากสิงโตได้หรือไม่’

22ดาเนียลทูลกษัตริย์ว่า ‘ข้าแต่กษัตริย์ ขอทรงพระเจริญเป็นนิตย์

23พระเจ้าของข้าพระบาทได้ส่งทูตสวรรค์ของพระองค์มาปิดปากสิงโต มันจึงไม่ทำอันตรายข้าพระบาท เพราะพระองค์ทรงเห็นว่าข้าพระบาทไม่มีความผิด และต่อฝ่าพระบาทเอง ข้าแต่กษัตริย์ ข้าพระบาทก็มิได้ทำผิดเลย’

24กษัตริย์ทรงยินดียิ่งนัก และรับสั่งให้นำดาเนียลขึ้นจากถ้ำ เมื่อนำดาเนียลขึ้นมาจากถ้ำแล้ว ก็ไม่พบบาดแผลใด ๆ ในตัวเขาเลย เพราะเขาวางใจในพระเจ้าของตน

25แล้วกษัตริย์รับสั่ง เขาก็นำคนเหล่านั้นที่ใส่ร้ายดาเนียลมาโยนลงในถ้ำสิงโต ทั้งตัวพวกเขา ลูกและเมียของพวกเขาด้วย และก่อนที่พวกเขาจะตกถึงก้นถ้ำ สิงโตก็ตะครุบและขย้ำกระดูกของพวกเขาจนแหลกหมด

26แล้วกษัตริย์ดาริอัสทรงมีพระราชสาส์นถึงชนทุกชาติทุกภาษาที่อาศัยอยู่ทั่วแผ่นดินโลกว่า ‘ขอความสุขสวัสดิ์จงมีแก่ท่านทั้งหลายอย่างทวีคูณ

27เราออกกฤษฎีกาว่า ในทุกเขตแห่งราชอาณาจักรของเรา ให้คนทั้งหลายสะทกสะท้านและยำเกรงต่อพระเจ้าของดาเนียล เพราะพระองค์ทรงเป็นพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์ และทรงดำรงอยู่เป็นนิตย์ ราชอาณาจักรของพระองค์จะไม่ถูกทำลาย และการครอบครองของพระองค์จะดำรงจนถึงที่สุด

28พระองค์ทรงช่วยกู้และทรงช่วยให้รอด ทรงกระทำหมายสำคัญและการอัศจรรย์ในฟ้าสวรรค์และบนแผ่นดินโลก พระองค์นี่แหละทรงช่วยกู้ดาเนียลให้พ้นจากอุ้งเล็บของสิงโต’

29ดังนั้น ดาเนียลผู้นี้จึงเจริญรุ่งเรืองในรัชสมัยของดาริอัส และในรัชสมัยของไซรัสชาวเปอร์เซีย

บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.