1ขณะที่โมเสสเลี้ยงฝูงแกะของเยโธรบิดาภรรยาของเขา ผู้เป็นปุโรหิตของมีเดียน เขาได้นำฝูงแกะไปสู่อีกฟากของถิ่นทุรกันดาร และมาถึงโฮเรบ ภูเขาของพระเจ้า
2ที่นั่น ทูตสวรรค์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าทรงปรากฏแก่เขาในเปลวเพลิงจากกลางพุ่มไม้ โมเสสจึงเห็น ดูเถิด พุ่มไม้นั้นกำลังลุกไหม้ด้วยไฟ แต่พุ่มไม้ไม่ได้ถูกเผาผลาญ
3โมเสสคิดว่า “เราจะเดินเข้าไปดูภาพอันน่าอัศจรรย์นี้ ทำไมพุ่มไม้นี้จึงไม่ไหม้ไฟ”
4เมื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเห็นว่าเขาเข้าไปดู พระเจ้าทรงเรียกเขาจากกลางพุ่มไม้ว่า “โมเสส โมเสส” เขาตอบว่า “ข้าพระองค์อยู่ที่นี่”
5พระเจ้าตรัสว่า “อย่าเข้ามาใกล้กว่านี้ จงถอดรองเท้าออกจากเท้าของเจ้า เพราะที่ซึ่งเจ้ายืนอยู่นั้นเป็นพื้นดินบริสุทธิ์”
6พระองค์ตรัสว่า “เราเป็นพระเจ้าของบิดาของเจ้า พระเจ้าของเอบราฮัม พระเจ้าของอิสอัค และพระเจ้าของยาโคบ” โมเสสจึงปกปิดใบหน้าของเขา เพราะกลัวที่จะมองดูพระเจ้า
7องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสว่า “เราได้เห็นความทุกข์ของชนชาติของเราในอียิปต์อย่างแน่นอน เราได้ยินเสียงร้องของพวกเขาเพราะคนที่กดขี่พวกเขา เราทราบความทุกข์ทรมานของพวกเขา
8เราจึงเสด็จลงมาเพื่อช่วยพวกเขาให้พ้นจากมือของชาวอียิปต์ และนำพวกเขาขึ้นจากแผ่นดินนั้นไปยังแผ่นดินที่ดีและกว้างใหญ่ แผ่นดินที่มีน้ำนมและน้ำผึ้งไหลบริบูรณ์ ที่อยู่ของชาวคานาอัน ชาวฮิตไทต์ ชาวอาโมไรต์ ชาวเปริสซี ชาวฮีไวต์ และชาวเยบุสต์
9บัดนี้ ดูเถิด เสียงร้องของบุตรอิสราเอลได้มาถึงเรา และเราได้เห็นการกดขี่ที่ชาวอียิปต์กระทำต่อพวกเขา
10เพราะฉะนั้น จงไป เราจะส่งเจ้าไปหาฟาโรห์ จงนำชนชาติของเรา คือบุตรของอิสราเอล ออกจากอียิปต์”
11โมเสสทูลพระเจ้าว่า “ข้าพระองค์เป็นใครจึงจะไปหาฟาโรห์ และนำบุตรอิสราเอลออกจากอียิปต์”
12พระองค์ตรัสว่า “เราจะอยู่กับเจ้าอย่างแน่นอน นี่จะเป็นเครื่องหมายแก่เจ้าว่าเราเป็นผู้ส่งเจ้า เมื่อเจ้านำชนชาตินั้นออกจากอียิปต์แล้ว พวกเจ้าจะนมัสการพระเจ้าบนภูเขานี้”
13โมเสสทูลพระเจ้าว่า “เมื่อข้าพระองค์ไปหาบุตรของอิสราเอลและบอกพวกเขาว่า ‘พระเจ้าของบรรพบุรุษของพวกท่านส่งข้าพเจ้ามาหาพวกท่าน’ ถ้าพวกเขาถามข้าพระองค์ว่า ‘พระนามของพระองค์คืออะไร’ ข้าพระองค์จะบอกพวกเขาอย่างไร”
14พระเจ้าตรัสกับโมเสสว่า “เราเป็นผู้ที่เราเป็น” พระองค์ตรัสว่า “จงบอกบุตรของอิสราเอลดังนี้ ‘เราเป็น’ ได้ส่งข้าพเจ้ามาหาพวกท่าน’”
15พระเจ้าตรัสกับโมเสสอีกว่า “จงบอกบุตรของอิสราเอลดังนี้ ‘องค์พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าของบรรพบุรุษของพวกท่าน พระเจ้าของเอบราฮัม พระเจ้าของอิสอัค และพระเจ้าของยาโคบ ได้ส่งข้าพเจ้ามาหาพวกท่าน’ นี่คือนามของเราตลอดกาล และนี่คือสิ่งที่จะให้ระลึกถึงเราทุกชั่วอายุ
16จงไป รวบรวมผู้อาวุโสของอิสราเอลและบอกพวกเขาดังนี้ ‘องค์พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าของบรรพบุรุษของพวกท่าน พระเจ้าของเอบราฮัม อิสอัค และยาโคบ ทรงปรากฏแก่ข้าพเจ้าและตรัสว่า เราได้เสด็จมาเยี่ยมเยือนพวกเจ้าอย่างแน่นอน และได้เห็นสิ่งที่ถูกกระทำต่อพวกเจ้าในอียิปต์
17เราได้ตรัสว่า เราจะนำพวกเจ้าขึ้นจากความทุกข์ในอียิปต์ ไปยังแผ่นดินของชาวคานาอัน ชาวฮิตไทต์ ชาวอาโมไรต์ ชาวเปริสซี ชาวฮีไวต์ และชาวเยบุสต์ คือแผ่นดินที่มีน้ำนมและน้ำผึ้งไหลบริบูรณ์’
18พวกเขาจะฟังเสียงของเจ้า แล้วเจ้าและผู้อาวุโสของอิสราเอลจะไปหากษัตริย์อียิปต์ และบอกพระองค์ว่า ‘องค์พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าของชาวฮีบรู ได้พบกับพวกข้าพระองค์ บัดนี้ขอให้พวกข้าพระองค์ไปในถิ่นทุรกันดารเป็นระยะทางสามวัน เพื่อพวกข้าพระองค์จะได้ถวายเครื่องบูชาแก่องค์พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าของพวกข้าพระองค์’
19แต่เราทราบว่ากษัตริย์อียิปต์จะไม่ยอมให้พวกเจ้าไป เว้นแต่จะถูกบังคับด้วยพระหัตถ์อันยิ่งใหญ่
20เราจะยื่นพระหัตถ์ของเราและจะลงโทษอียิปต์ด้วยการอัศจรรย์ทั้งหมดที่เราจะกระทำในท่ามกลางพวกเขา และหลังจากนั้นเขาจะปล่อยพวกเจ้าไป
21เราจะให้ชนชาตินี้ได้รับความโปรดปรานในสายตาของชาวอียิปต์ เมื่อพวกเจ้าออกไป พวกเจ้าจะไม่ออกไปมือเปล่า
22หญิงทุกคนจะขอเครื่องเงิน เครื่องทอง และเสื้อผ้าจากเพื่อนบ้านของนางและจากหญิงที่อาศัยอยู่ในบ้านของนาง พวกเจ้าจะให้บุตรชายและบุตรหญิงของพวกเจ้าใส่ ดังนั้นพวกเจ้าจะปล้นทรัพย์ของชาวอียิปต์”
บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.