1โมเสสตอบว่า “แต่ถ้าพวกเขาไม่เชื่อข้าพระองค์ ไม่ฟังเสียงของข้าพระองค์ และกล่าวว่า ‘องค์พระผู้เป็นเจ้าไม่ได้ทรงปรากฏแก่ท่าน’ ล่ะ”
2องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสกับเขาว่า “นั่นอะไรอยู่ในมือของเจ้า” เขาตอบว่า “ไม้เท้า”
3พระองค์ตรัสว่า “จงโยนลงบนพื้น” โมเสสจึงโยนไม้เท้าลงบนพื้น มันกลายเป็นงู เขาก็วิ่งหนีจากมัน
4องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสกับโมเสสว่า “จงยื่นมือของเจ้าออก จับหางมัน” โมเสสจึงยื่นมือของเขาออก จับงูนั้น มันก็กลับเป็นไม้เท้าในฝ่ามือของเขา
5“นี่จะทำให้พวกเขาเชื่อว่าองค์พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าของบรรพบุรุษของพวกเขา พระเจ้าของเอบราฮัม พระเจ้าของอิสอัค และพระเจ้าของยาโคบ ได้ทรงปรากฏแก่เจ้า”
6องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสกับเขาอีกว่า “จงเอามือใส่ในอกของเจ้า” เขาก็เอามือใส่ในอก เมื่อชักออกมา ดูเถิด มือของเขาเป็นโรคเรื้อนขาวเหมือนหิมะ
7พระองค์ตรัสว่า “จงเอามือกลับใส่ในอกของเจ้า” โมเสสก็เอามือกลับใส่ในอกของเขา เมื่อชักออกมา ดูเถิด มือกลับเป็นเหมือนผิวเนื้อของเขา
8“ถ้าพวกเขาไม่เชื่อเจ้า และไม่ฟังเสียงของเครื่องหมายแรก พวกเขาอาจจะเชื่อเสียงของเครื่องหมายหลัง
9ถ้าพวกเขายังไม่เชื่อแม้แต่เครื่องหมายทั้งสองนี้ และไม่ฟังเสียงของเจ้า เจ้าจงตักน้ำจากแม่น้ำไนล์มาเทบนพื้นดินแห้ง น้ำที่เจ้าตักจากแม่น้ำไนล์ก็จะกลายเป็นเลือดบนพื้นดิน”
10โมเสสทูลองค์พระผู้เป็นเจ้าว่า “ขอประทานโทษ ข้าแต่องค์เจ้านาย ข้าพระองค์ไม่เคยเป็นคนพูดเก่ง ไม่ว่าก่อนหน้านี้หรือตั้งแต่ที่พระองค์ตรัสกับผู้รับใช้ของพระองค์ เพราะข้าพระองค์พูดติดขัดและลิ้นกระด้าง”
11องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสกับเขาว่า “ใครให้ปากแก่มนุษย์ ใครทำให้คนเป็นใบ้หรือหูหนวก ตาดีหรือตาบอด ไม่ใช่เราหรือ องค์พระผู้เป็นเจ้า
12บัดนี้ จงไป เราจะอยู่กับปากของเจ้า และเราจะสอนเจ้าให้รู้ว่าจะพูดอะไร”
13โมเสสทูลว่า “ขอประทานโทษ ข้าแต่องค์เจ้านาย ขอทรงส่งใครก็ได้”
14ความพิโรธขององค์พระผู้เป็นเจ้าจึงพลุ่งขึ้นต่อโมเสส พระองค์ตรัสว่า “อาโรนคนเลวีพี่ของเจ้าไม่ใช่หรือ เราทราบว่าเขาพูดได้คล่อง บัดนี้เขากำลังออกมาพบเจ้า เมื่อเขาเห็นเจ้า เขาจะดีใจในใจของเขา
15เจ้าจงพูดกับเขาและให้คำพูดทั้งหลายไว้ในปากของเขา เราจะอยู่กับปากของเจ้าและปากของเขา และเราจะสอนพวกเจ้าว่าจะต้องทำอะไร
16เขาจะพูดต่อชนชาตินั้นแทนเจ้า เขาจะเป็นปากของเจ้า และเจ้าจะเป็นเหมือนพระเจ้าสำหรับเขา
17จงเอาไม้เท้านี้ไว้ในมือของเจ้า เจ้าจะใช้มันทำเครื่องหมายทั้งหลาย”
18โมเสสกลับไปหาเยโธรบิดาภรรยาของเขาและกล่าวว่า “ขออนุญาตให้ข้าพเจ้ากลับไปหาพี่น้องของข้าพเจ้าในอียิปต์ เพื่อดูว่าพวกเขายังมีชีวิตอยู่หรือไม่” เยโธรกล่าวกับโมเสสว่า “จงไปโดยสวัสดิภาพเถิด”
19องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ตรัสกับโมเสสในมีเดียนว่า “จงกลับไปยังอียิปต์ เพราะคนทั้งหมดที่หาช่องเอาชีวิตของเจ้าตายแล้ว”
20โมเสสจึงพาภรรยาและบุตรชายทั้งหลายขึ้นบนหลังลา และกลับไปยังแผ่นดินอียิปต์ โมเสสถือไม้เท้าของพระเจ้าไว้ในมือของเขา
21องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสกับโมเสสว่า “เมื่อเจ้ากลับไปอียิปต์ จงทำการมหัศจรรย์ทั้งหมดที่เราได้ใส่ไว้ในมือของเจ้าต่อหน้าฟาโรห์ แต่เราจะทำให้ใจของเขาแข็งกระด้าง และเขาจะไม่ปล่อยชนชาตินั้นไป
22จงบอกฟาโรห์ว่า ‘องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสดังนี้ว่า อิสราเอลเป็นบุตรหัวปีของเรา
23เราได้บอกเจ้าแล้วว่า จงปล่อยบุตรของเราไป เพื่อเขาจะได้นมัสการเรา แต่เจ้าได้ปฏิเสธที่จะปล่อยเขาไป ดูเถิด เราจะฆ่าบุตรหัวปีของเจ้า’”
24ระหว่างทาง ณ ที่พักแห่งหนึ่ง องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงพบโมเสสและทรงประสงค์จะฆ่าเขา
25ศิปโปราห์จึงเอามีดหินตัดหนังหุ้มปลายของบุตรชายของนาง และเอาแตะที่เท้าของโมเสส แล้วนางกล่าวว่า “ท่านเป็นเจ้าบ่าวแห่งโลหิตของฉันแน่ ๆ”
26องค์พระผู้เป็นเจ้าจึงทรงปล่อยเขาไว้ (เมื่อนางกล่าวว่า “เจ้าบ่าวแห่งโลหิต” นางอ้างถึงการขลิบ)
27องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ตรัสกับอาโรนว่า “จงไปพบโมเสสในถิ่นทุรกันดาร” อาโรนจึงไปและพบโมเสสที่ภูเขาของพระเจ้า เขาก็จูบโมเสส
28โมเสสบอกอาโรนถึงพระวจนะทั้งหมดขององค์พระผู้เป็นเจ้าที่ทรงส่งเขามา และเครื่องหมายทั้งหมดที่ทรงบัญชาเขา
29โมเสสและอาโรนจึงไปและรวบรวมผู้อาวุโสทั้งหมดของบุตรอิสราเอล
30อาโรนเล่าพระวจนะทั้งหมดที่องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสกับโมเสส และโมเสสทำเครื่องหมายต่อหน้าชนชาตินั้น
31ชนชาตินั้นก็เชื่อ เมื่อพวกเขาได้ยินว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเสด็จมาเยี่ยมเยือนบุตรอิสราเอลและทรงเห็นความทุกข์ของพวกเขา พวกเขาก็โน้มลงและกราบนมัสการ
บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.