เอเรโมส · Eremos Thai Bible

ปฐมกาล · Genesis

บทที่ 13

1อับรามขึ้นไปจากอียิปต์เข้าสู่เนเกฟ พร้อมกับภรรยาและทรัพย์สมบัติทั้งหมดของเขา โลทก็ไปกับเขา 2อับรามมีฝูงสัตว์ เงิน และทองคำมากมายมหาศาล 3เขาเดินทางจากเนเกฟต่อไปจนถึงเบธเอล มาถึงสถานที่ระหว่างเบธเอลและอัย ที่ซึ่งเขาเคยตั้งเต็นท์อยู่ในตอนแรก 4ไปยังที่ตั้งของแท่นบูชาที่เขาได้สร้างไว้ตั้งแต่แรก และที่นั่นอับรามเรียกพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้า 5โลทซึ่งเดินทางมากับอับรามก็มีฝูงแกะ ฝูงวัว และเต็นท์ทั้งหลายเช่นกัน 6แต่แผ่นดินไม่อาจรองรับพวกเขาทั้งสองให้อยู่ด้วยกันได้ เพราะทรัพย์สมบัติของพวกเขามีมากเกินไป จนพวกเขาไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้ 7เกิดข้อพิพาทระหว่างคนเลี้ยงสัตว์ของอับรามกับคนเลี้ยงสัตว์ของโลท ในเวลานั้นชาวคานาอันและชาวเปริสซีก็อาศัยอยู่ในแผ่นดินนั้น 8อับรามจึงพูดกับโลทว่า “อย่าให้มีการทะเลาะกันระหว่างเจ้ากับข้า และระหว่างคนเลี้ยงสัตว์ของเจ้ากับคนเลี้ยงสัตว์ของข้าเลย เพราะเราเป็นคนในตระกูลเดียวกัน 9ทั่วทั้งแผ่นดินอยู่ตรงหน้าเจ้ามิใช่หรือ ขอจงแยกจากข้าไป หากเจ้าเลือกไปทางซ้าย ข้าจะไปทางขวา หากเจ้าเลือกไปทางขวา ข้าจะไปทางซ้าย” 10โลทจึงเงยหน้าขึ้นแลดู เห็นว่าที่ราบลุ่มแม่น้ำจอร์แดนทั้งหมดไปจนถึงโศอาร์ มีน้ำอุดมสมบูรณ์ดังสวนขององค์พระผู้เป็นเจ้า ดังแผ่นดินอียิปต์ (นี่เกิดขึ้นก่อนที่องค์พระผู้เป็นเจ้าจะทรงทำลายโสโดมและโกโมราห์) 11โลทจึงเลือกที่ราบลุ่มแม่น้ำจอร์แดนทั้งหมดสำหรับตัวเอง และเดินทางไปทางทิศตะวันออก ทั้งสองจึงแยกจากกัน 12อับรามอาศัยอยู่ในแผ่นดินคานาอัน ส่วนโลทตั้งถิ่นฐานอยู่ตามเมืองในที่ราบลุ่ม และตั้งเต็นท์ของตนใกล้กับโสโดม 13ชาวโสโดมเป็นคนชั่วร้าย ทำบาปต่อองค์พระผู้เป็นเจ้าอย่างมหันต์ 14หลังจากโลทจากไป องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสกับอับรามว่า “จงเงยหน้าขึ้นแลดูจากที่ที่เจ้ายืนอยู่นี้ ดูทั้งทิศเหนือ ทิศใต้ ทิศตะวันออก และทิศตะวันตก 15เพราะเราจะให้ผืนแผ่นดินทั้งหมดที่เจ้ามองเห็นแก่เจ้าและพงศ์พันธุ์ของเจ้าเป็นกรรมสิทธิ์ตลอดไป 16เราจะทำให้พงศ์พันธุ์ของเจ้ามากดั่งผงคลีของแผ่นดินโลก หากใครสามารถนับผงคลีของแผ่นดินโลกได้ ก็ให้นับพงศ์พันธุ์ของเจ้าได้เช่นกัน 17จงลุกขึ้น เดินทั่วแผ่นดิน ทั้งยาวและทั้งกว้าง เพราะเราจะมอบแผ่นดินนี้ให้แก่เจ้า” 18อับรามจึงย้ายเต็นท์ของตนไปอาศัยอยู่ที่ต้นโอ๊กของมัมเรซึ่งอยู่ที่เมืองเฮโบรน และที่นั่นเขาสร้างแท่นบูชาถวายแด่องค์พระผู้เป็นเจ้า
← บทที่ 12บทที่ 14 →