บทที่ 34

1ดีนาห์ บุตรสาวที่เลอาห์คลอดให้ยาโคบ ออกไปเยี่ยมหญิงสาวของแผ่นดินนั้น 2เชเคม บุตรของฮาโมร์คนฮีไวต์ ผู้เป็นเจ้าเมืองนั้น เห็นนาง จึงจับนาง นอนกับนาง และทำร้ายนาง 3ใจของเขาผูกพันกับดีนาห์ บุตรสาวของยาโคบ เขารักหญิงสาวคนนี้และพูดกับนางอย่างอ่อนหวาน 4เชเคมพูดกับฮาโมร์บิดาของเขาว่า “ขอเด็กสาวคนนี้ให้แก่ข้าพเจ้าเป็นภรรยา” 5ยาโคบได้ยินว่าเชเคมได้ทำให้ดีนาห์บุตรสาวของตนเป็นมลทิน แต่บุตรของเขาอยู่กับฝูงสัตว์ในทุ่ง ยาโคบจึงเก็บเงียบไว้จนกว่าพวกเขาจะกลับมา 6ในขณะนั้น ฮาโมร์บิดาของเชเคมออกไปพบยาโคบเพื่อพูดกับเขา 7เมื่อบุตรของยาโคบได้ยิน พวกเขาก็กลับจากทุ่ง คนเหล่านั้นโศกเศร้าและโกรธมาก เพราะเชเคมได้ทำการอันน่าอัปยศในอิสราเอล โดยนอนกับบุตรสาวของยาโคบ — เป็นสิ่งที่ไม่ควรกระทำ 8ฮาโมร์พูดกับพวกเขาว่า “เชเคมบุตรของข้าพเจ้าใจรักบุตรสาวของท่าน ขอท่านให้นางแก่เขาเป็นภรรยา 9จงสมรสกับเรา ให้บุตรสาวของท่านแก่เรา และรับบุตรสาวของเราเป็นของท่าน 10จงอาศัยอยู่กับเรา แผ่นดินจะเปิดต่อหน้าท่าน จงอยู่ ค้าขาย และเข้าครอบครองในแผ่นดินนี้” 11เชเคมกล่าวกับบิดาและพี่น้องของดีนาห์ว่า “ขอข้าพเจ้าได้รับความโปรดปรานในสายตาของพวกท่าน และสิ่งที่พวกท่านพูดกับข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะให้ 12จงเรียกร้องสินสอดและของขวัญสูงเท่าใดก็ได้จากข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะให้ตามที่พวกท่านพูดกับข้าพเจ้า เพียงแต่ขอเด็กสาวคนนี้ให้แก่ข้าพเจ้าเป็นภรรยา” 13บุตรของยาโคบตอบเชเคมและฮาโมร์บิดาของเขาด้วยอุบาย เพราะเชเคมได้ทำให้ดีนาห์น้องสาวของพวกเขาเป็นมลทิน 14พวกเขากล่าวกับฮาโมร์และเชเคมว่า “เราทำสิ่งนี้ไม่ได้ ที่จะให้น้องสาวของเราแก่ชายที่ไม่ได้เข้าสุหนัต เพราะเป็นความอัปยศแก่เรา 15เพียงแต่ข้อนี้ที่เราจะตกลงกับท่าน คือถ้าท่านจะเป็นเหมือนเรา โดยให้ผู้ชายทุกคนของท่านเข้าสุหนัต 16แล้วเราจะให้บุตรสาวของเราแก่พวกท่าน และจะรับบุตรสาวของพวกท่านมาเป็นของเรา เราจะอาศัยอยู่กับพวกท่านและกลายเป็นชนชาติเดียวกัน 17แต่ถ้าท่านจะไม่ฟังเราเพื่อเข้าสุหนัต เราก็จะรับน้องสาวของเราคืนและไป” 18ข้อเสนอของพวกเขาเป็นที่พอใจในสายตาของฮาโมร์และเชเคมบุตรของฮาโมร์ 19ชายหนุ่มไม่ได้รอช้าที่จะทำสิ่งนี้ เพราะเขาปรารถนาในบุตรสาวของยาโคบ และเขาเป็นที่นับถือมากที่สุดในบ้านบิดาของเขา 20ฮาโมร์และเชเคมบุตรของเขาไปที่ประตูเมืองของพวกเขา และพูดกับชายในเมืองว่า 21“ชายเหล่านี้เป็นมิตรกับเรา ขอให้พวกเขาอาศัยและค้าขายในแผ่นดินของเรา ดูเถิด แผ่นดินกว้างพอสำหรับพวกเขา ขอให้เรารับบุตรสาวของพวกเขามาเป็นภรรยา และให้บุตรสาวของเราแก่พวกเขา 22เพียงแต่ข้อนี้ที่ชายเหล่านี้จะตกลงกับเราเพื่ออาศัยอยู่กับเราและกลายเป็นชนชาติเดียวกัน คือถ้าผู้ชายทุกคนของเราเข้าสุหนัตเหมือนพวกเขา 23ฝูงสัตว์ของพวกเขา ทรัพย์สินของพวกเขา และสัตว์ทั้งหมดของพวกเขา จะไม่กลายเป็นของเราหรือ? เพียงแต่ให้เราตกลงกับพวกเขา และพวกเขาก็จะอาศัยอยู่กับเรา” 24ทุกคนที่ออกจากประตูเมืองฟังคำของฮาโมร์และเชเคมบุตรของเขา และผู้ชายทุกคน คือทุกคนที่ออกจากประตูเมือง ก็เข้าสุหนัต 25ในวันที่สาม ขณะที่พวกเขายังเจ็บอยู่ บุตรชายของยาโคบสองคน คือสิเมโอนและเลวีพี่น้องของดีนาห์ ก็ต่างถือดาบ เข้าไปในเมืองที่ไม่ระวังตัว และฆ่าผู้ชายทุกคน 26พวกเขาฆ่าฮาโมร์และเชเคมบุตรของเขาด้วยคมดาบ พาดีนาห์ออกจากบ้านของเชเคม แล้วจากไป 27บุตรของยาโคบมาที่ศพและปล้นเมือง เพราะพวกเขาได้ทำให้น้องสาวของพวกเขาเป็นมลทิน 28พวกเขาเอาฝูงแกะ ฝูงโค และลาของชาวเมือง ตลอดจนสิ่งที่อยู่ในเมืองและในทุ่ง 29พวกเขาจับเอาทรัพย์สมบัติทั้งหมด เด็กทั้งหมด และภรรยาของพวกเขาไป และปล้นทุกสิ่งที่อยู่ในบ้าน 30ยาโคบกล่าวกับสิเมโอนและเลวีว่า “พวกเจ้าได้นำความเดือดร้อนมาสู่ข้าพเจ้า โดยทำให้ข้าพเจ้าเป็นที่น่ารังเกียจในสายตาของชาวคานาอันและชาวเปริสซี ผู้คนของแผ่นดินนี้ ข้าพเจ้ามีคนน้อย ถ้าพวกเขารวมตัวกันต่อต้านข้าพเจ้าและโจมตีข้าพเจ้า ข้าพเจ้าและบ้านของข้าพเจ้าก็จะถูกทำลาย” 31แต่พวกเขาตอบว่า “ควรหรือที่เขาจะปฏิบัติต่อน้องสาวของเราเหมือนหญิงโสเภณี?”

1ดีนาห์ บุตรสาวที่เลอาห์คลอดให้ยาโคบ ออกไปเยี่ยมหญิงสาวของแผ่นดินนั้น

บริบท: บทนี้เป็นหนึ่งในบทที่มืดที่สุดของปฐมกาล: การข่มขืนดีนาห์ + การแก้แค้นด้วยอุบายและการฆ่าหมู่ของสิเมโอนและเลวี เนื้อเรื่องแบ่งเป็นสี่ส่วน: (1) เชเคมข่มขืนดีนาห์ + ตกหลุมรักนาง + ขอแต่งงาน (vv.1-12); (2) บุตรของยาโคบตอบด้วยอุบาย — เสนอให้คนเชเคมเข้าสุหนัตทุกคนเป็นเงื่อนไข (vv.13-19); (3) ฮาโมร์และเชเคมโน้มน้าวคนในเมืองให้เข้าสุหนัต — โดยมุ่งสู่การได้ทรัพย์ของยาโคบ (vv.20-24); (4) สิเมโอนและเลวีฆ่าทุกคนในเมืองในวันที่สามขณะที่กำลังเจ็บ + บุตรอื่น ๆ ปล้นเมือง + ยาโคบประณามแต่สิเมโอนและเลวีตอบกลับ (vv.25-31) — บทนี้สำคัญทางเทววิทยาและจริยธรรม: บทนี้ไม่มี יהוה หรือ אֱלֹהִים ปรากฏ — เป็นบทที่ 'เงียบ' ในเชิงเทววิทยา ผู้เขียนปฐมกาลให้เหตุการณ์พูดเอง คำกล่าวของยาโคบในตอนตาย (49:5-7) จะกลายเป็นการประณามอย่างเป็นทางการต่อสิเมโอนและเลวี — ทั้งสองเผ่าสูญเสียมรดกที่ดิน (เลวีกระจายในเผ่าอื่น สิเมโอนเล็กลงในยูดาห์) — เป็นการลงโทษเชิงเทววิทยาของความรุนแรงที่หลอกลวง บทนี้ยังเป็นการเตือนเกี่ยวกับการที่ยาโคบ 'ตั้งค่ายที่หน้าเมือง' (33:18) — ใกล้ชนคานาอันมากเกินไป — นำไปสู่การปะปนทางวัฒนธรรมและความรุนแรง

2เชเคม บุตรของฮาโมร์คนฮีไวต์ ผู้เป็นเจ้าเมืองนั้น เห็นนาง จึงจับนาง นอนกับนาง และทำร้ายนาง

3ใจของเขาผูกพันกับดีนาห์ บุตรสาวของยาโคบ เขารักหญิงสาวคนนี้และพูดกับนางอย่างอ่อนหวาน

4เชเคมพูดกับฮาโมร์บิดาของเขาว่า “ขอเด็กสาวคนนี้ให้แก่ข้าพเจ้าเป็นภรรยา”

5ยาโคบได้ยินว่าเชเคมได้ทำให้ดีนาห์บุตรสาวของตนเป็นมลทิน แต่บุตรของเขาอยู่กับฝูงสัตว์ในทุ่ง ยาโคบจึงเก็บเงียบไว้จนกว่าพวกเขาจะกลับมา

6ในขณะนั้น ฮาโมร์บิดาของเชเคมออกไปพบยาโคบเพื่อพูดกับเขา

7เมื่อบุตรของยาโคบได้ยิน พวกเขาก็กลับจากทุ่ง คนเหล่านั้นโศกเศร้าและโกรธมาก เพราะเชเคมได้ทำการอันน่าอัปยศในอิสราเอล โดยนอนกับบุตรสาวของยาโคบ — เป็นสิ่งที่ไม่ควรกระทำ

8ฮาโมร์พูดกับพวกเขาว่า “เชเคมบุตรของข้าพเจ้าใจรักบุตรสาวของท่าน ขอท่านให้นางแก่เขาเป็นภรรยา

9จงสมรสกับเรา ให้บุตรสาวของท่านแก่เรา และรับบุตรสาวของเราเป็นของท่าน

10จงอาศัยอยู่กับเรา แผ่นดินจะเปิดต่อหน้าท่าน จงอยู่ ค้าขาย และเข้าครอบครองในแผ่นดินนี้”

11เชเคมกล่าวกับบิดาและพี่น้องของดีนาห์ว่า “ขอข้าพเจ้าได้รับความโปรดปรานในสายตาของพวกท่าน และสิ่งที่พวกท่านพูดกับข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะให้

12จงเรียกร้องสินสอดและของขวัญสูงเท่าใดก็ได้จากข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะให้ตามที่พวกท่านพูดกับข้าพเจ้า เพียงแต่ขอเด็กสาวคนนี้ให้แก่ข้าพเจ้าเป็นภรรยา”

13บุตรของยาโคบตอบเชเคมและฮาโมร์บิดาของเขาด้วยอุบาย เพราะเชเคมได้ทำให้ดีนาห์น้องสาวของพวกเขาเป็นมลทิน

14พวกเขากล่าวกับฮาโมร์และเชเคมว่า “เราทำสิ่งนี้ไม่ได้ ที่จะให้น้องสาวของเราแก่ชายที่ไม่ได้เข้าสุหนัต เพราะเป็นความอัปยศแก่เรา

15เพียงแต่ข้อนี้ที่เราจะตกลงกับท่าน คือถ้าท่านจะเป็นเหมือนเรา โดยให้ผู้ชายทุกคนของท่านเข้าสุหนัต

16แล้วเราจะให้บุตรสาวของเราแก่พวกท่าน และจะรับบุตรสาวของพวกท่านมาเป็นของเรา เราจะอาศัยอยู่กับพวกท่านและกลายเป็นชนชาติเดียวกัน

17แต่ถ้าท่านจะไม่ฟังเราเพื่อเข้าสุหนัต เราก็จะรับน้องสาวของเราคืนและไป”

18ข้อเสนอของพวกเขาเป็นที่พอใจในสายตาของฮาโมร์และเชเคมบุตรของฮาโมร์

19ชายหนุ่มไม่ได้รอช้าที่จะทำสิ่งนี้ เพราะเขาปรารถนาในบุตรสาวของยาโคบ และเขาเป็นที่นับถือมากที่สุดในบ้านบิดาของเขา

20ฮาโมร์และเชเคมบุตรของเขาไปที่ประตูเมืองของพวกเขา และพูดกับชายในเมืองว่า

21“ชายเหล่านี้เป็นมิตรกับเรา ขอให้พวกเขาอาศัยและค้าขายในแผ่นดินของเรา ดูเถิด แผ่นดินกว้างพอสำหรับพวกเขา ขอให้เรารับบุตรสาวของพวกเขามาเป็นภรรยา และให้บุตรสาวของเราแก่พวกเขา

22เพียงแต่ข้อนี้ที่ชายเหล่านี้จะตกลงกับเราเพื่ออาศัยอยู่กับเราและกลายเป็นชนชาติเดียวกัน คือถ้าผู้ชายทุกคนของเราเข้าสุหนัตเหมือนพวกเขา

23ฝูงสัตว์ของพวกเขา ทรัพย์สินของพวกเขา และสัตว์ทั้งหมดของพวกเขา จะไม่กลายเป็นของเราหรือ? เพียงแต่ให้เราตกลงกับพวกเขา และพวกเขาก็จะอาศัยอยู่กับเรา”

24ทุกคนที่ออกจากประตูเมืองฟังคำของฮาโมร์และเชเคมบุตรของเขา และผู้ชายทุกคน คือทุกคนที่ออกจากประตูเมือง ก็เข้าสุหนัต

25ในวันที่สาม ขณะที่พวกเขายังเจ็บอยู่ บุตรชายของยาโคบสองคน คือสิเมโอนและเลวีพี่น้องของดีนาห์ ก็ต่างถือดาบ เข้าไปในเมืองที่ไม่ระวังตัว และฆ่าผู้ชายทุกคน

บริบท: การฆ่าหมู่ของสิเมโอนและเลวีในวันที่สาม — เมื่อชาวเมืองยังเจ็บปวดจากการเข้าสุหนัตเมื่อสองวันก่อน (เมื่อความเจ็บปวดถึงจุดสูงสุดทางการแพทย์) — เป็นการกระทำที่คำนวณไว้ล่วงหน้าและเหี้ยมโหด การใช้พันธสัญญาสุหนัต (สัญลักษณ์ของลูกหลานอับราฮัม) เป็นเครื่องมือของการแก้แค้น เป็นการละเมิดทางศาสนาที่ลึกซึ้ง — ทำให้พิธีศักดิ์สิทธิ์กลายเป็นกับดักของการสังหาร ผลที่ตามมาในระยะยาว: ในคำพยากรณ์ของยาโคบที่กำลังตาย (ปฐก. 49:5-7) ยาโคบประณามสิเมโอนและเลวีอย่างรุนแรง — 'ความโกรธของพวกเขาทำลาย ความเกรี้ยวกราดของพวกเขาโหดร้าย ... เราจะแบ่งพวกเขาในยาโคบ และกระจายพวกเขาในอิสราเอล'. คำพยากรณ์นี้สำเร็จในประวัติศาสตร์: เผ่าเลวีไม่ได้รับมรดกที่ดิน แต่กระจายตามเมืองของเลวี (ยชว. 21) เผ่าสิเมโอนถูกครอบเข้าในเผ่ายูดาห์ (ยชว. 19:1, 9 — สิเมโอนได้มรดกในที่ดินของยูดาห์) ในเชิงเทววิทยา การแก้แค้นของสิเมโอน-เลวีถูกประณามทางวรรณกรรม (ความเงียบของพระเจ้าในบทนี้ + คำพยากรณ์ของยาโคบในบทที่ 49)

26พวกเขาฆ่าฮาโมร์และเชเคมบุตรของเขาด้วยคมดาบ พาดีนาห์ออกจากบ้านของเชเคม แล้วจากไป

27บุตรของยาโคบมาที่ศพและปล้นเมือง เพราะพวกเขาได้ทำให้น้องสาวของพวกเขาเป็นมลทิน

28พวกเขาเอาฝูงแกะ ฝูงโค และลาของชาวเมือง ตลอดจนสิ่งที่อยู่ในเมืองและในทุ่ง

29พวกเขาจับเอาทรัพย์สมบัติทั้งหมด เด็กทั้งหมด และภรรยาของพวกเขาไป และปล้นทุกสิ่งที่อยู่ในบ้าน

30ยาโคบกล่าวกับสิเมโอนและเลวีว่า “พวกเจ้าได้นำความเดือดร้อนมาสู่ข้าพเจ้า โดยทำให้ข้าพเจ้าเป็นที่น่ารังเกียจในสายตาของชาวคานาอันและชาวเปริสซี ผู้คนของแผ่นดินนี้ ข้าพเจ้ามีคนน้อย ถ้าพวกเขารวมตัวกันต่อต้านข้าพเจ้าและโจมตีข้าพเจ้า ข้าพเจ้าและบ้านของข้าพเจ้าก็จะถูกทำลาย”

31แต่พวกเขาตอบว่า “ควรหรือที่เขาจะปฏิบัติต่อน้องสาวของเราเหมือนหญิงโสเภณี?”

บริบท: บทนี้ปิดด้วยคำถามวาทศิลป์ของสิเมโอนและเลวี — 'ควรหรือที่เขาจะปฏิบัติต่อน้องสาวของเราเหมือนหญิงโสเภณี?' — ที่ไม่มีการตอบ ผู้เขียนปฐมกาลทิ้งคำถามนี้ไว้ให้ผู้อ่านพิจารณา ความขัดแย้งทางจริยธรรม: (1) เชเคมทำผิดแก่ดีนาห์อย่างหนัก — สมควรได้รับการลงโทษ; (2) แต่การฆ่าหมู่ทั้งเมือง + การใช้พันธสัญญาสุหนัตเป็นกับดัก เป็นการเกินความยุติธรรมไปไกลและเป็นการทำลายพันธสัญญาทางศาสนา ในเชิงเทววิทยา: บทนี้แสดงความซับซ้อนของศีลธรรมในชีวิตจริง — ไม่มี 'ฮีโร่' ในเรื่องนี้: ดีนาห์ถูกข่มขืน, เชเคมเป็นผู้กระทำผิด, สิเมโอน-เลวีโหดร้ายและหลอกลวง, ยาโคบเงียบและในท้ายสุดวิจารณ์เพียงในเชิงปฏิบัติการ ความสำเร็จของพระเจ้าในบทเดียวคือการนำดีนาห์ออกจากบ้านของเชเคมโดยไม่ต้องสูญเสียชาวอิสราเอล — แต่การที่ความเงียบของพระเจ้าตลอดบท เป็นเครื่องหมายว่าทุกฝ่ายล้มเหลวทางศีลธรรม

บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.