เอเรโมส · Eremos Thai Bible

อิสยาห์ · Isaiah

บทที่ 16

1จงส่งลูกแกะบรรณาการไปยังผู้ครอบครองแผ่นดิน จากเสลาผ่านถิ่นทุรกันดาร ไปยังภูเขาแห่งธิดาศิโยน 2เหมือนนกที่กระเจิดกระเจิงถูกผลักออกจากรัง บรรดาบุตรหญิงแห่งโมอับก็เป็นเช่นนั้นอยู่ที่ท่าข้ามทั้งหลายแห่งแม่น้ำอารโนน 3“ขอจงให้คำปรึกษา ขอจงตัดสินความให้เถิด ขอทำร่มเงาของท่านให้เหมือนยามค่ำคืนกลางเที่ยงวัน จงซ่อนบรรดาผู้ถูกขับไล่ อย่าเปิดเผยผู้ลี้ภัยเลย 4ขอให้บรรดาผู้ถูกขับไล่แห่งโมอับได้พักอาศัยอยู่ท่ามกลางท่าน ขอเป็นที่กำบังแก่พวกเขาจากผู้ทำลายเถิด” เมื่อผู้บีบบังคับสิ้นไป การทำลายล้างยุติลง และผู้เหยียบย่ำหมดไปจากแผ่นดินแล้ว 5แล้วบัลลังก์หนึ่งจะได้รับการสถาปนาไว้ด้วยความรักมั่นคง และจะมีผู้หนึ่งประทับบนนั้นด้วยความซื่อสัตย์ ในเต็นท์ของดาวิด คือผู้พิพากษาผู้แสวงหาความยุติธรรม และรวดเร็วในการผดุงความชอบธรรม 6เราได้ยินถึงความเย่อหยิ่งของโมอับ — เขาช่างผยองยิ่งนัก — ทั้งความจองหอง ความเย่อหยิ่ง และความโอหังเดือดดาลของเขา แต่คำอวดอ้างของเขาล้วนว่างเปล่า 7เพราะฉะนั้นให้โมอับโหยไห้เพื่อโมอับ ให้ทุกคนโหยไห้ด้วยกัน จงครวญครางเพื่อขนมองุ่นแห้งแห่งคีร์หะเรเสท ดั่งคนที่ถูกตีจนแหลกราญ 8เพราะทุ่งนาแห่งเฮชโบนก็เหี่ยวเฉาไป ทั้งเถาองุ่นแห่งสิบมาห์ บรรดาเจ้านายแห่งประชาชาติได้เหยียบย่ำกิ่งเลิศของมัน ซึ่งเคยทอดยาวไปถึงยาเซอร์ เลื้อยไปถึงถิ่นทุรกันดาร แขนงของมันแผ่กว้าง ข้ามไปไกลถึงทะเล 9เพราะฉะนั้นข้าพเจ้าจะร้องไห้ร่วมกับเสียงร้องไห้ของยาเซอร์ เพื่อเถาองุ่นแห่งสิบมาห์ โอ้เฮชโบนและเอลอาเลห์เอ๋ย ข้าพเจ้าจะรดเจ้าให้ชุ่มด้วยน้ำตาของข้าพเจ้า เพราะเสียงโห่ร้องยินดีเหนือผลฤดูร้อนและการเก็บเกี่ยวของเจ้าได้เงียบลงแล้ว 10ความยินดีและความเปรมปรีดิ์ถูกพรากไปจากสวนผลอันอุดม ในสวนองุ่นไม่มีการร้องเพลง ไม่มีเสียงโห่ร้อง ไม่มีผู้ย่ำองุ่นในบ่อย่ำอีก เราได้ทำให้เสียงโห่ร้องยินดีนั้นเงียบลงแล้ว 11เพราะฉะนั้นส่วนลึกในใจของข้าพเจ้าจึงครวญครางเพื่อโมอับดั่งเสียงพิณเขาคู่ และใจภายในของข้าพเจ้าครวญเพื่อคีร์เฮเรส 12และจะเป็นเช่นนี้: เมื่อโมอับปรากฏตัวเหนื่อยอ่อนอยู่บนปูชนียสถานสูง เมื่อเขาเข้ามายังสถานบริสุทธิ์ของเขาเพื่ออธิษฐาน เขาก็จะไม่ได้รับผลอันใดเลย 13นี่คือพระวจนะซึ่งองค์พระผู้เป็นเจ้าได้ตรัสไว้เกี่ยวกับโมอับในกาลก่อน 14แต่บัดนี้องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสว่า “ภายในสามปี ตามจำนวนปีจ้างของลูกจ้าง ศักดิ์ศรีของโมอับจะกลายเป็นที่ดูแคลน พร้อมกับฝูงชนมหึมาทั้งสิ้นของเขา และคนที่เหลือรอดจะน้อยนิดและไร้กำลัง”
← บทที่ 15บทที่ 17 →