บทที่ 17
1ครุวาทว่าด้วยดามัสกัส: ดูเถิด ดามัสกัสจะถูกถอนจากการเป็นนครไป และจะกลายเป็นกองซากปรักหักพัง
2เมืองทั้งหลายแห่งอาโรเอร์จะถูกทอดทิ้ง มันจะกลายเป็นที่ของฝูงสัตว์ ซึ่งจะนอนลงโดยไม่มีผู้ใดทำให้ตื่นกลัว
3ป้อมปราการจะสูญสิ้นไปจากเอฟราอิม และอำนาจราชอาณาจักรไปจากดามัสกัส คนที่เหลือแห่งอารัมจะเป็นเหมือนศักดิ์ศรีแห่งบุตรทั้งหลายของอิสราเอล องค์พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาตรัสไว้ดังนี้
4ในวันนั้น ศักดิ์ศรีของยาโคบจะตกต่ำลง และความอ้วนพีแห่งเนื้อกายของเขาจะผ่ายผอมไป
5และจะเป็นดั่งเมื่อผู้เกี่ยวรวบข้าวที่ตั้งรวง และแขนของเขาเก็บเกี่ยวรวงข้าว ดั่งเมื่อผู้หนึ่งเก็บรวงข้าวตกในหุบเขาของเรฟาอิม
6แต่จะมีผลตกค้างเหลืออยู่ในนั้น ดั่งเมื่อเขย่าต้นมะกอก: สองสามผลค้างอยู่บนยอดกิ่งสูงสุด สี่ห้าผลบนกิ่งก้านอันดกของมัน องค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสไว้ดังนี้
7ในวันนั้น มนุษย์จะมองไปยังพระผู้สร้างของเขา และตาของเขาจะเพ่งมองที่องค์บริสุทธิ์แห่งอิสราเอล
8เขาจะไม่มองไปยังแท่นบูชาทั้งหลายอันเป็นผลงานแห่งมือของเขาเอง และจะไม่เพ่งดูสิ่งที่นิ้วมือของเขาได้ทำขึ้น ไม่ว่าจะเป็นเสาเอเชราห์หรือแท่นเผาเครื่องหอม
9ในวันนั้น เมืองเข้มแข็งทั้งหลายของเขาจะเป็นเหมือนที่รกร้างแห่งป่าละเมาะและยอดดอย ซึ่งถูกทิ้งร้างไว้ต่อหน้าบุตรอิสราเอล และทั้งสิ้นจะกลายเป็นที่ร้างเปล่า
10เพราะเจ้าได้ลืมพระเจ้าแห่งความรอดของเจ้า และไม่ได้ระลึกถึงพระศิลาแห่งที่ลี้ภัยของเจ้า เพราะฉะนั้น แม้เจ้าปลูกต้นไม้อันรื่นรมย์ และเพาะกิ่งชำขององุ่นแปลกถิ่น
11แม้ในวันที่เจ้าปลูก เจ้าทำให้มันงอกงาม และในเช้าที่เจ้าหว่าน เจ้าทำให้มันผลิดอก แต่การเก็บเกี่ยวจะเหือดหายไปในวันแห่งโรคภัย และความเจ็บปวดนั้นเกินเยียวยา
12วิบัติแก่เสียงอึงคะนึงของชนชาติเป็นอันมาก ที่คำรามดั่งเสียงคำรนของทะเล! วิบัติแก่เสียงครืนครั่นของประชาชาติ ที่ดังกึกก้องดั่งเสียงกระแสน้ำอันมหึมา!
13ประชาชาติทั้งหลายครืนครั่นดั่งเสียงกระแสน้ำหลากอันมากมาย แต่พระองค์จะทรงขนาบมัน แล้วมันจะหนีไปไกล ถูกไล่ไปดั่งแกลบบนภูเขาต่อหน้าลม ดั่งฝุ่นหมุนวนต่อหน้าพายุ
14ในยามเย็น ดูเถิด ความสยดสยองฉับพลัน! ก่อนรุ่งเช้า พวกเขาก็ไม่มีอีกแล้ว นี่คือส่วนแบ่งของบรรดาผู้ปล้นเรา และเป็นสลากของบรรดาผู้ริบของของเรา
บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.