อิสยาห์ 51 · Eremos Thai Bible

1“จงฟังเราเถิด เจ้าผู้ติดตามความชอบธรรม ผู้แสวงหาองค์พระผู้เป็นเจ้า จงมองดูศิลาที่เจ้าถูกสกัดออกมา และมองดูบ่อหินที่เจ้าถูกขุดขึ้นมา 2จงมองดูอับราฮัมบิดาของเจ้า และซาราห์ผู้ให้กำเนิดเจ้า เพราะเมื่อเราเรียกเขา เขามีเพียงคนเดียว แล้วเราได้อวยพรเขาและทำให้เขาทวีมากขึ้น” 3เพราะองค์พระผู้เป็นเจ้าจะทรงปลอบโยนศิโยน พระองค์จะทรงปลอบโยนที่ปรักหักพังทั้งสิ้นของเธอ จะทรงทำให้ถิ่นทุรกันดารของเธอเป็นดั่งสวนเอเดน และที่ร้างเปล่าของเธอเป็นดั่งพระอุทยานขององค์พระผู้เป็นเจ้า ความเปรมปรีดิ์และความยินดีจะพบได้ในเธอ ทั้งการขอบพระคุณและเสียงเพลง 4“ประชากรของเราเอ๋ย จงตั้งใจฟังเรา ชนชาติของเราเอ๋ย จงเงี่ยหูฟังเรา เพราะธรรมบัญญัติจะออกไปจากเรา และเราจะตั้งความยุติธรรมของเราไว้ให้เป็นความสว่างแก่ชนชาติทั้งหลาย 5ความชอบธรรมของเราใกล้เข้ามาแล้ว ความรอดของเราออกเดินทางแล้ว และแขนของเราจะนำความยุติธรรมมาสู่ชนชาติทั้งหลาย หมู่เกาะทั้งหลายจะรอคอยเรา และหวังในแขนของเรา 6จงเงยตาของเจ้าขึ้นสู่ฟ้าสวรรค์ และมองดูแผ่นดินโลกเบื้องล่าง เพราะฟ้าสวรรค์จะมลายไปดั่งควัน แผ่นดินโลกจะเปื่อยยุ่ยไปดั่งเสื้อผ้า และผู้อาศัยในนั้นจะตายไปอย่างเดียวกัน แต่ความรอดของเราจะดำรงอยู่เป็นนิตย์ และความชอบธรรมของเราจะไม่มีวันสิ้นสุด 7จงฟังเราเถิด เจ้าผู้รู้จักความชอบธรรม ชนชาติผู้มีธรรมบัญญัติของเราอยู่ในใจ อย่ากลัวการเยาะเย้ยของมนุษย์ และอย่าครั่นคร้ามต่อคำหมิ่นประมาทของพวกเขา 8เพราะตัวมอดจะกัดกินพวกเขาดั่งกัดเสื้อผ้า และตัวหนอนจะกินพวกเขาดั่งกินขนแกะ แต่ความชอบธรรมของเราจะดำรงอยู่เป็นนิตย์ และความรอดของเราจะอยู่ตลอดทุกชั่วอายุ” 9จงตื่นเถิด จงตื่นเถิด จงสวมพละกำลัง แขนแห่งองค์พระผู้เป็นเจ้าเอ๋ย จงตื่นขึ้นดั่งในสมัยโบราณ ดั่งในชั่วอายุนานมาแล้ว ไม่ใช่พระองค์หรือที่ฟันราหับเป็นชิ้นๆ และแทงมังกรนั้นทะลุ? 10ไม่ใช่พระองค์หรือที่ทำให้ทะเลแห้งไป คือน้ำแห่งที่ลึกใหญ่นั้น? ผู้ทรงทำให้ที่ลึกของทะเลเป็นหนทาง เพื่อผู้ที่ถูกไถ่ไว้แล้วจะข้ามไปได้? 11และบรรดาผู้ที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงไถ่ไว้แล้วจะกลับมา และจะเข้าสู่ศิโยนด้วยการร้องเพลง ความยินดีนิรันดร์จะเป็นมงกุฎบนศีรษะของพวกเขา ความเปรมปรีดิ์และความยินดีจะตามมาทันพวกเขา และความทุกข์โศกกับการถอนหายใจจะหนีไป 12“เราเอง เราเองคือผู้ปลอบโยนพวกเจ้า เจ้าเป็นใครเล่าจึงกลัวมนุษย์ที่ต้องตาย กลัวบุตรของมนุษย์ซึ่งถูกทำให้เป็นดั่งหญ้า 13แต่เจ้าลืมองค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ทรงสร้างเจ้า ผู้ทรงขึงฟ้าสวรรค์และวางรากฐานแผ่นดินโลก เจ้าจึงหวาดกลัวอยู่ตลอดวันต่อความเกรี้ยวกราดของผู้บีบบังคับ ที่ตั้งท่าจะทำลาย แต่ความเกรี้ยวกราดของผู้บีบบังคับนั้นอยู่ที่ไหนเล่า? 14ผู้ที่ถูกจองจำก้มตัวอยู่จะได้รับการปลดปล่อยในไม่ช้า เขาจะไม่ตายในคุกใต้ดิน และอาหารของเขาจะไม่ขาด 15เพราะเราคือองค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าของเจ้า ผู้กวนทะเลให้คลื่นของมันคำราม — องค์พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาคือพระนามของพระองค์ 16เราได้ใส่ถ้อยคำของเราไว้ในปากของเจ้า และปกคลุมเจ้าไว้ด้วยร่มเงาแห่งมือของเรา เราผู้สถาปนาฟ้าสวรรค์ วางรากฐานแผ่นดินโลก และกล่าวแก่ศิโยนว่า ‘เจ้าเป็นประชากรของเรา’” 17จงตื่นเถิด จงตื่นเถิด! จงลุกขึ้น เยรูซาเล็มเอ๋ย เจ้าผู้ได้ดื่มถ้วยแห่งพระพิโรธจากพระหัตถ์ขององค์พระผู้เป็นเจ้า เจ้าได้ดื่มถ้วยแห่งความโซเซจนถึงตะกอนก้นถ้วย 18ในบรรดาบุตรชายทั้งสิ้นที่นางคลอดมา ไม่มีสักคนที่จะนำนางไป ในบรรดาบุตรชายทั้งสิ้นที่นางเลี้ยงดูมา ไม่มีสักคนที่จะจูงมือนาง 19สองสิ่งนี้ได้เกิดแก่เจ้า — ใครจะเศร้าโศกเพื่อเจ้า? — คือความพินาศและการทำลายล้าง การกันดารอาหารและดาบ ใครจะปลอบโยนเจ้าได้? 20บุตรชายทั้งหลายของเจ้าเป็นลมสลบไป พวกเขานอนอยู่ตามหัวถนนทุกสาย ดั่งละมั่งติดตาข่าย พวกเขาเต็มไปด้วยพระพิโรธขององค์พระผู้เป็นเจ้า ด้วยคำขนาบจากพระเจ้าของเจ้า 21ฉะนั้นจงฟังสิ่งนี้เถิด เจ้าผู้ทุกข์ลำเค็ญ ผู้มึนเมาแต่ไม่ใช่ด้วยเหล้าองุ่น 22องค์เจ้านายของเจ้า คือองค์พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าของเจ้าผู้ทรงว่าความให้ประชากรของพระองค์ ตรัสดังนี้ว่า “ดูเถิด เราได้เอาถ้วยแห่งความโซเซออกจากมือของเจ้าแล้ว เจ้าจะไม่ดื่มจากถ้วยแห่งพระพิโรธของเราอีกต่อไป 23และเราจะใส่ถ้วยนั้นไว้ในมือของผู้ทรมานเจ้า ผู้ที่เคยพูดกับเจ้าว่า ‘หมอบลงสิ เราจะได้เดินข้ามไป’ และเจ้าได้ทำหลังของเจ้าให้เป็นดั่งพื้นดิน เป็นดั่งถนนให้พวกเขาเดินข้าม”

บทที่ 51