บทที่ 19

1แล้วโยบตอบว่า 2‘ท่านทั้งหลายจะทรมานข้าและบดขยี้ข้าด้วยถ้อยคำไปอีกนานเท่าใด 3สิบครั้งแล้วที่ท่านตำหนิข้า ท่านปฏิบัติต่อข้าอย่างไร้ยางอายโดยไม่ละอายเลย 4แม้ว่าข้าจะหลงผิดไปจริง ความผิดพลาดนั้นก็เป็นเรื่องของข้าเองเท่านั้น 5หากท่านจะยกตนข่มข้าจริง ๆ และใช้ความอัปยศของข้ามากล่าวโทษข้า 6ก็จงรู้เถิดว่าพระเจ้าทรงปฏิบัติต่อข้าอย่างไม่เป็นธรรม และทรงเหวี่ยงข่ายของพระองค์ล้อมข้าไว้ 7ดูเถิด แม้ข้าร้องว่า ‘ทารุณ!’ ก็ไม่มีผู้ใดตอบ ข้าร้องขอความช่วยเหลือ ก็ไม่มีความยุติธรรม 8พระองค์ทรงปิดกั้นทางของข้าจนข้าผ่านไปไม่ได้ และทรงปกคลุมทางเดินของข้าด้วยความมืด 9พระองค์ทรงปลดเกียรติของข้าออกไป และทรงถอดมงกุฎจากศีรษะของข้า 10พระองค์ทรงรื้อทำลายข้าทุกด้านจนข้าสูญสิ้น และทรงถอนความหวังของข้าดุจถอนต้นไม้ 11พระพิโรธของพระองค์ลุกเป็นไฟต่อข้า และทรงนับข้าเป็นศัตรูของพระองค์ 12กองทัพของพระองค์รุกเข้ามาพร้อมกัน ก่อเชิงเทินเข้าหาข้า และตั้งค่ายล้อมรอบเต็นท์ของข้า 13พระองค์ทรงทำให้พี่น้องของข้าห่างเหินจากข้า และคนที่ข้ารู้จักก็ปลีกตัวจากข้าไปสิ้น 14ญาติของข้าทอดทิ้งข้า และเพื่อนสนิทของข้าก็ลืมข้าเสีย 15แขกในบ้านและสาวใช้ของข้านับว่าข้าเป็นคนแปลกหน้า ข้ากลายเป็นคนต่างถิ่นในสายตาของพวกเขา 16ข้าเรียกคนรับใช้ของข้า แต่เขาไม่ตอบ แม้ข้าจะอ้อนวอนเขาด้วยปากของข้าเอง 17ลมหายใจของข้าเป็นที่น่ารังเกียจแก่ภรรยาของข้า และข้าเป็นที่น่าชังแก่ลูก ๆ ที่ร่วมท้องเดียวกับข้า 18แม้แต่เด็ก ๆ ก็ดูหมิ่นข้า เมื่อข้าปรากฏตัว พวกเขาก็เยาะเย้ยข้า 19เพื่อนสนิทที่สุดของข้าทุกคนชิงชังข้า และคนที่ข้ารักก็หันมาต่อต้านข้า 20ผิวหนังและเนื้อของข้าแนบติดกระดูก และข้ารอดมาได้อย่างหวุดหวิด 21ขอเมตตาข้าเถิด สหายของข้าเอ๋ย ขอเมตตาข้าเถิด เพราะพระหัตถ์ของพระเจ้าได้แตะต้องข้าแล้ว 22เหตุใดท่านจึงข่มเหงข้าเหมือนที่พระเจ้าทรงกระทำ ท่านยังไม่อิ่มด้วยเนื้อหนังของข้าอีกหรือ 23ข้าปรารถนาให้ถ้อยคำของข้าถูกบันทึกไว้ ให้จารึกไว้ในหนังสือ 24ด้วยปากกาเหล็กและตะกั่ว หรือสลักไว้ในศิลาเป็นนิตย์ 25ส่วนข้าพระองค์ ข้าพระองค์รู้ว่าพระผู้ไถ่ของข้าพระองค์ทรงพระชนม์อยู่ และในบั้นปลายพระองค์จะทรงยืนขึ้นเหนือแผ่นดินโลก 26และหลังจากผิวหนังของข้าพระองค์ถูกทำลายไปแล้ว ในเนื้อหนังของข้าพระองค์ ข้าพระองค์จะได้เห็นพระเจ้า 27ข้าพระองค์เองจะได้เห็นพระองค์ ดวงตาของข้าพระองค์จะได้เห็นพระองค์ มิใช่ดังคนแปลกหน้า ใจของข้าพระองค์อ่อนระอาด้วยความปรารถนาอยู่ภายใน 28หากท่านกล่าวว่า ‘เราจะข่มเหงเขา เพราะรากของเรื่องอยู่ที่ตัวเขา’ 29ท่านเองก็จงกลัวดาบเถิด เพราะความพิโรธนำการลงโทษด้วยดาบมาให้ เพื่อท่านจะรู้ว่ามีการพิพากษา’

1แล้วโยบตอบว่า

2‘ท่านทั้งหลายจะทรมานข้าและบดขยี้ข้าด้วยถ้อยคำไปอีกนานเท่าใด

3สิบครั้งแล้วที่ท่านตำหนิข้า ท่านปฏิบัติต่อข้าอย่างไร้ยางอายโดยไม่ละอายเลย

4แม้ว่าข้าจะหลงผิดไปจริง ความผิดพลาดนั้นก็เป็นเรื่องของข้าเองเท่านั้น

5หากท่านจะยกตนข่มข้าจริง ๆ และใช้ความอัปยศของข้ามากล่าวโทษข้า

6ก็จงรู้เถิดว่าพระเจ้าทรงปฏิบัติต่อข้าอย่างไม่เป็นธรรม และทรงเหวี่ยงข่ายของพระองค์ล้อมข้าไว้

7ดูเถิด แม้ข้าร้องว่า ‘ทารุณ!’ ก็ไม่มีผู้ใดตอบ ข้าร้องขอความช่วยเหลือ ก็ไม่มีความยุติธรรม

8พระองค์ทรงปิดกั้นทางของข้าจนข้าผ่านไปไม่ได้ และทรงปกคลุมทางเดินของข้าด้วยความมืด

9พระองค์ทรงปลดเกียรติของข้าออกไป และทรงถอดมงกุฎจากศีรษะของข้า

10พระองค์ทรงรื้อทำลายข้าทุกด้านจนข้าสูญสิ้น และทรงถอนความหวังของข้าดุจถอนต้นไม้

11พระพิโรธของพระองค์ลุกเป็นไฟต่อข้า และทรงนับข้าเป็นศัตรูของพระองค์

12กองทัพของพระองค์รุกเข้ามาพร้อมกัน ก่อเชิงเทินเข้าหาข้า และตั้งค่ายล้อมรอบเต็นท์ของข้า

13พระองค์ทรงทำให้พี่น้องของข้าห่างเหินจากข้า และคนที่ข้ารู้จักก็ปลีกตัวจากข้าไปสิ้น

14ญาติของข้าทอดทิ้งข้า และเพื่อนสนิทของข้าก็ลืมข้าเสีย

15แขกในบ้านและสาวใช้ของข้านับว่าข้าเป็นคนแปลกหน้า ข้ากลายเป็นคนต่างถิ่นในสายตาของพวกเขา

16ข้าเรียกคนรับใช้ของข้า แต่เขาไม่ตอบ แม้ข้าจะอ้อนวอนเขาด้วยปากของข้าเอง

17ลมหายใจของข้าเป็นที่น่ารังเกียจแก่ภรรยาของข้า และข้าเป็นที่น่าชังแก่ลูก ๆ ที่ร่วมท้องเดียวกับข้า

18แม้แต่เด็ก ๆ ก็ดูหมิ่นข้า เมื่อข้าปรากฏตัว พวกเขาก็เยาะเย้ยข้า

19เพื่อนสนิทที่สุดของข้าทุกคนชิงชังข้า และคนที่ข้ารักก็หันมาต่อต้านข้า

20ผิวหนังและเนื้อของข้าแนบติดกระดูก และข้ารอดมาได้อย่างหวุดหวิด

21ขอเมตตาข้าเถิด สหายของข้าเอ๋ย ขอเมตตาข้าเถิด เพราะพระหัตถ์ของพระเจ้าได้แตะต้องข้าแล้ว

22เหตุใดท่านจึงข่มเหงข้าเหมือนที่พระเจ้าทรงกระทำ ท่านยังไม่อิ่มด้วยเนื้อหนังของข้าอีกหรือ

23ข้าปรารถนาให้ถ้อยคำของข้าถูกบันทึกไว้ ให้จารึกไว้ในหนังสือ

24ด้วยปากกาเหล็กและตะกั่ว หรือสลักไว้ในศิลาเป็นนิตย์

25ส่วนข้าพระองค์ ข้าพระองค์รู้ว่าพระผู้ไถ่ของข้าพระองค์ทรงพระชนม์อยู่ และในบั้นปลายพระองค์จะทรงยืนขึ้นเหนือแผ่นดินโลก

26และหลังจากผิวหนังของข้าพระองค์ถูกทำลายไปแล้ว ในเนื้อหนังของข้าพระองค์ ข้าพระองค์จะได้เห็นพระเจ้า

27ข้าพระองค์เองจะได้เห็นพระองค์ ดวงตาของข้าพระองค์จะได้เห็นพระองค์ มิใช่ดังคนแปลกหน้า ใจของข้าพระองค์อ่อนระอาด้วยความปรารถนาอยู่ภายใน

28หากท่านกล่าวว่า ‘เราจะข่มเหงเขา เพราะรากของเรื่องอยู่ที่ตัวเขา’

29ท่านเองก็จงกลัวดาบเถิด เพราะความพิโรธนำการลงโทษด้วยดาบมาให้ เพื่อท่านจะรู้ว่ามีการพิพากษา’

บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.