บทที่ 21

1แล้วโยบตอบว่า 2‘จงตั้งใจฟังถ้อยคำของข้า ขอให้นี่เป็นการปลอบโยนจากท่านแก่ข้า 3จงอดทนกับข้าขณะที่ข้าพูด แล้วหลังจากข้าพูดจบ ท่านจะเยาะเย้ยต่อก็ได้ 4ข้าบ่นต่อมนุษย์หรือ ถ้าไม่ใช่ ทำไมข้าจะหมดความอดทนไม่ได้ 5จงมองดูข้าแล้วตกตะลึง เอามือปิดปากของท่านไว้ 6เมื่อข้าหวนคิดถึงเรื่องนี้ ความสยดสยองก็เข้าครอบงำ และร่างกายของข้าก็สั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว 7เหตุใดคนชั่วจึงมีชีวิตยืนยาว แก่เฒ่าลง และยิ่งทวีอำนาจ 8ลูกหลานของพวกเขาตั้งมั่นอยู่รอบตัว และเชื้อสายของพวกเขาก็อยู่ต่อหน้าต่อตา 9บ้านเรือนของพวกเขาปลอดภัยไร้ความกลัว และไม้เรียวลงโทษจากพระเจ้าก็ไม่อยู่เหนือพวกเขา 10วัวผู้ของพวกเขาผสมพันธุ์ไม่มีพลาด วัวเมียตกลูกและไม่แท้งเลย 11พวกเขาปล่อยลูก ๆ ออกไปดุจฝูงแกะ และเด็ก ๆ ของพวกเขาก็เต้นรำเริงร่า 12พวกเขาขับร้องคลอเสียงรำมะนาและพิณ และรื่นเริงกับเสียงขลุ่ย 13พวกเขาใช้ชีวิตอย่างรุ่งเรืองตลอดวันเวลา และลงสู่แดนคนตายอย่างสงบในพริบตา 14กระนั้นพวกเขายังกล่าวแก่พระเจ้าว่า ‘ขอจงไปให้พ้นจากเรา เราไม่ปรารถนาจะรู้จักทางของพระองค์ 15องค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์คือผู้ใดเล่าที่เราจะต้องปรนนิบัติพระองค์ และเราจะได้ประโยชน์อะไรหากจะอธิษฐานต่อพระองค์’ 16แต่ดูเถิด ความรุ่งเรืองของพวกเขาก็มิได้อยู่ในมือของพวกเขาเอง ฉะนั้นข้าจึงอยู่ห่างไกลจากความคิดของคนชั่ว 17บ่อยเพียงใดเล่าที่ตะเกียงของคนชั่วถูกดับ และหายนะมาถึงพวกเขา บ่อยเพียงใดที่พระเจ้าทรงแบ่งความพินาศด้วยพระพิโรธของพระองค์ 18พวกเขาเป็นเหมือนฟางต่อหน้าลม และเหมือนแกลบที่ถูกพายุพัดหายไปหรือ 19มีคนกล่าวว่าพระเจ้าทรงเก็บโทษของคนชั่วไว้ให้ลูกหลานของเขา แต่ขอพระเจ้าทรงตอบแทนแก่ตัวเขาเอง เพื่อเขาจะได้สำนึก 20ขอให้ตาของเขาเองได้เห็นความพินาศของตน และให้เขาได้ดื่มพระพิโรธขององค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ 21เพราะเขาจะใส่ใจอะไรกับครอบครัวที่เหลืออยู่หลังจากเขาตาย ในเมื่อจำนวนเดือนของเขาถูกตัดขาดแล้ว 22ใครเล่าจะสอนความรู้แก่พระเจ้าได้ ในเมื่อพระองค์ทรงพิพากษาแม้ผู้ที่อยู่เบื้องสูง 23คนหนึ่งตายขณะยังเต็มด้วยพละกำลัง สุขสบายและปลอดภัยทุกอย่าง 24ร่างกายของเขาได้รับการบำรุงอย่างดี และกระดูกของเขาก็ชุ่มด้วยไขกระดูก 25ส่วนอีกคนหนึ่งตายด้วยจิตใจอันขมขื่น ไม่เคยได้ลิ้มรสความสุขสบายเลย 26แต่ทั้งสองก็นอนลงในผงคลีดินเหมือนกัน และหนอนก็ปกคลุมทั้งคู่ 27ดูเถิด ข้ารู้ดีถึงความคิดของท่าน และแผนการที่ท่านจะใช้ปองร้ายข้า 28เพราะท่านกล่าวว่า ‘บ้านของเจ้านายผู้ยิ่งใหญ่อยู่ที่ไหน เต็นท์ที่คนชั่วอาศัยอยู่ไปไหนเสียแล้ว’ 29ท่านไม่เคยถามผู้ที่เดินทางไปมาหรือ ท่านไม่ยอมรับคำบอกเล่าของพวกเขาหรือ 30แท้จริง คนชั่วได้รับการละเว้นในวันแห่งหายนะ และได้รับการช่วยให้พ้นในวันแห่งพระพิโรธ 31ใครเล่าจะกล่าวโทษความประพฤติของเขาต่อหน้า และใครจะตอบแทนสิ่งที่เขาได้ทำ 32เขาถูกหามไปสู่หลุมศพ และมีคนเฝ้ายามอยู่เหนืออุโมงค์ของเขา 33ก้อนดินในหุบเขาก็หวานสำหรับเขา ทุกคนเดินตามหลังเขาไป และผู้คนนับไม่ถ้วนก็นำหน้าเขาไป 34แล้วท่านจะปลอบโยนข้าด้วยถ้อยคำว่างเปล่าได้อย่างไร ในเมื่อคำตอบของท่านยังเต็มไปด้วยความเท็จ’

1แล้วโยบตอบว่า

2‘จงตั้งใจฟังถ้อยคำของข้า ขอให้นี่เป็นการปลอบโยนจากท่านแก่ข้า

3จงอดทนกับข้าขณะที่ข้าพูด แล้วหลังจากข้าพูดจบ ท่านจะเยาะเย้ยต่อก็ได้

4ข้าบ่นต่อมนุษย์หรือ ถ้าไม่ใช่ ทำไมข้าจะหมดความอดทนไม่ได้

5จงมองดูข้าแล้วตกตะลึง เอามือปิดปากของท่านไว้

6เมื่อข้าหวนคิดถึงเรื่องนี้ ความสยดสยองก็เข้าครอบงำ และร่างกายของข้าก็สั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว

7เหตุใดคนชั่วจึงมีชีวิตยืนยาว แก่เฒ่าลง และยิ่งทวีอำนาจ

8ลูกหลานของพวกเขาตั้งมั่นอยู่รอบตัว และเชื้อสายของพวกเขาก็อยู่ต่อหน้าต่อตา

9บ้านเรือนของพวกเขาปลอดภัยไร้ความกลัว และไม้เรียวลงโทษจากพระเจ้าก็ไม่อยู่เหนือพวกเขา

10วัวผู้ของพวกเขาผสมพันธุ์ไม่มีพลาด วัวเมียตกลูกและไม่แท้งเลย

11พวกเขาปล่อยลูก ๆ ออกไปดุจฝูงแกะ และเด็ก ๆ ของพวกเขาก็เต้นรำเริงร่า

12พวกเขาขับร้องคลอเสียงรำมะนาและพิณ และรื่นเริงกับเสียงขลุ่ย

13พวกเขาใช้ชีวิตอย่างรุ่งเรืองตลอดวันเวลา และลงสู่แดนคนตายอย่างสงบในพริบตา

14กระนั้นพวกเขายังกล่าวแก่พระเจ้าว่า ‘ขอจงไปให้พ้นจากเรา เราไม่ปรารถนาจะรู้จักทางของพระองค์

15องค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์คือผู้ใดเล่าที่เราจะต้องปรนนิบัติพระองค์ และเราจะได้ประโยชน์อะไรหากจะอธิษฐานต่อพระองค์’

16แต่ดูเถิด ความรุ่งเรืองของพวกเขาก็มิได้อยู่ในมือของพวกเขาเอง ฉะนั้นข้าจึงอยู่ห่างไกลจากความคิดของคนชั่ว

17บ่อยเพียงใดเล่าที่ตะเกียงของคนชั่วถูกดับ และหายนะมาถึงพวกเขา บ่อยเพียงใดที่พระเจ้าทรงแบ่งความพินาศด้วยพระพิโรธของพระองค์

18พวกเขาเป็นเหมือนฟางต่อหน้าลม และเหมือนแกลบที่ถูกพายุพัดหายไปหรือ

19มีคนกล่าวว่าพระเจ้าทรงเก็บโทษของคนชั่วไว้ให้ลูกหลานของเขา แต่ขอพระเจ้าทรงตอบแทนแก่ตัวเขาเอง เพื่อเขาจะได้สำนึก

20ขอให้ตาของเขาเองได้เห็นความพินาศของตน และให้เขาได้ดื่มพระพิโรธขององค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์

21เพราะเขาจะใส่ใจอะไรกับครอบครัวที่เหลืออยู่หลังจากเขาตาย ในเมื่อจำนวนเดือนของเขาถูกตัดขาดแล้ว

22ใครเล่าจะสอนความรู้แก่พระเจ้าได้ ในเมื่อพระองค์ทรงพิพากษาแม้ผู้ที่อยู่เบื้องสูง

23คนหนึ่งตายขณะยังเต็มด้วยพละกำลัง สุขสบายและปลอดภัยทุกอย่าง

24ร่างกายของเขาได้รับการบำรุงอย่างดี และกระดูกของเขาก็ชุ่มด้วยไขกระดูก

25ส่วนอีกคนหนึ่งตายด้วยจิตใจอันขมขื่น ไม่เคยได้ลิ้มรสความสุขสบายเลย

26แต่ทั้งสองก็นอนลงในผงคลีดินเหมือนกัน และหนอนก็ปกคลุมทั้งคู่

27ดูเถิด ข้ารู้ดีถึงความคิดของท่าน และแผนการที่ท่านจะใช้ปองร้ายข้า

28เพราะท่านกล่าวว่า ‘บ้านของเจ้านายผู้ยิ่งใหญ่อยู่ที่ไหน เต็นท์ที่คนชั่วอาศัยอยู่ไปไหนเสียแล้ว’

29ท่านไม่เคยถามผู้ที่เดินทางไปมาหรือ ท่านไม่ยอมรับคำบอกเล่าของพวกเขาหรือ

30แท้จริง คนชั่วได้รับการละเว้นในวันแห่งหายนะ และได้รับการช่วยให้พ้นในวันแห่งพระพิโรธ

31ใครเล่าจะกล่าวโทษความประพฤติของเขาต่อหน้า และใครจะตอบแทนสิ่งที่เขาได้ทำ

32เขาถูกหามไปสู่หลุมศพ และมีคนเฝ้ายามอยู่เหนืออุโมงค์ของเขา

33ก้อนดินในหุบเขาก็หวานสำหรับเขา ทุกคนเดินตามหลังเขาไป และผู้คนนับไม่ถ้วนก็นำหน้าเขาไป

34แล้วท่านจะปลอบโยนข้าด้วยถ้อยคำว่างเปล่าได้อย่างไร ในเมื่อคำตอบของท่านยังเต็มไปด้วยความเท็จ’

บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.