โยบ 37 · Eremos Thai Bible

1‘เพราะเรื่องนี้ ใจของข้าก็เต้นระทึกและแทบกระโจนออกจากที่ 2จงฟังเสียงฟ้าร้องแห่งพระสุรเสียงของพระองค์ให้ดี และเสียงครืนครั่นที่ออกมาจากพระโอษฐ์ของพระองค์ 3พระองค์ทรงปล่อยฟ้าแลบของพระองค์ไปทั่วใต้ฟ้า และส่งไปถึงสุดปลายแผ่นดินโลก 4จากนั้นก็มีเสียงคำรามตามมา พระองค์ทรงเปล่งพระสุรเสียงอันสง่าผ่าเผยดุจฟ้าคำราม และไม่ทรงยับยั้งฟ้าแลบเมื่อพระสุรเสียงของพระองค์ดังก้อง 5พระเจ้าทรงเปล่งพระสุรเสียงดุจฟ้าร้องอย่างมหัศจรรย์ พระองค์ทรงกระทำการยิ่งใหญ่เกินกว่าเราจะเข้าใจ 6เพราะพระองค์ตรัสแก่หิมะว่า ‘จงตกลงบนแผ่นดิน’ และตรัสแก่สายฝนว่า ‘จงเทลงมาอย่างหนัก’ 7พระองค์ทรงยุติการงานจากมือของมนุษย์ทุกคน เพื่อทุกคนจะได้รู้จักพระราชกิจของพระองค์ 8สัตว์ป่าก็เข้าไปในที่ซ่อนของมัน และอาศัยอยู่ในถ้ำของมัน 9พายุพัดมาจากห้องของมัน และความหนาวเย็นมาจากลมเหนือที่พัดกระหน่ำ 10ด้วยลมปราณของพระเจ้า น้ำแข็งก็ก่อตัวขึ้น และผืนน้ำกว้างก็แข็งตัว 11พระองค์ทรงบรรทุกความชื้นไว้บนเมฆ และทรงกระจายฟ้าแลบของพระองค์ผ่านเมฆเหล่านั้น 12เมฆหมุนวนไปตามการนำของพระองค์ กระทำทุกสิ่งที่พระองค์ทรงบัญชาทั่วพื้นพิภพ 13ไม่ว่าจะเพื่อการลงโทษ หรือเพื่อแผ่นดินของพระองค์ หรือเพื่อแสดงความรักมั่นคง พระองค์ก็ทรงให้สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้น 14โยบเอ๋ย จงเงี่ยหูฟังเรื่องนี้ จงหยุดนิ่งและพิจารณาการอัศจรรย์ของพระเจ้า 15ท่านรู้หรือว่าพระเจ้าทรงบัญชาเมฆอย่างไร และทรงทำให้ฟ้าแลบส่องประกายได้อย่างไร 16ท่านเข้าใจหรือว่าเมฆลอยอยู่ได้อย่างไร อันเป็นการอัศจรรย์ของพระองค์ผู้ทรงสมบูรณ์ในความรู้ 17ท่านผู้มีเสื้อผ้าร้อนอบอ้าว เมื่อแผ่นดินสงบนิ่งภายใต้ลมใต้ 18ท่านจะแผ่ท้องฟ้าออกไปได้เหมือนพระองค์หรือ ให้แข็งแกร่งดุจกระจกทองสัมฤทธิ์ 19ขอสอนเราเถิดว่าเราควรทูลอะไรต่อพระองค์ เราไม่อาจเรียบเรียงคำให้การได้เพราะความมืดมนของเรา 20ควรหรือที่จะทูลพระองค์ว่าข้าต้องการจะพูด มีมนุษย์คนใดอยากถูกกลืนหายไปหรือ 21บัดนี้ ไม่มีใครจ้องมองดวงอาทิตย์เมื่อมันส่องแสงเจิดจ้าในท้องฟ้า หลังจากลมได้พัดกวาดท้องฟ้าจนแจ่มใส 22พระองค์เสด็จมาจากทิศเหนือด้วยรัศมีดุจทองคำ ความสง่างามอันน่าครั่นคร้ามปกคลุมพระเจ้า 23องค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์นั้นเกินที่เราจะเข้าถึง พระองค์ทรงสูงส่งด้วยฤทธิ์ และด้วยความยุติธรรมและความชอบธรรมอันยิ่งใหญ่ พระองค์ไม่ทรงข่มเหงผู้ใด 24เพราะฉะนั้น มนุษย์จึงยำเกรงพระองค์ เพราะพระองค์ไม่ทรงเห็นแก่ผู้ใดที่ถือว่าตนมีปัญญา’

บทที่ 37