บทที่ 39

1‘เจ้ารู้หรือว่าแพะภูเขาตกลูกเมื่อใด เจ้าเคยเฝ้าดูกวางตัวเมียคลอดลูกหรือ 2เจ้านับเดือนที่มันตั้งท้องได้หรือ เจ้ารู้เวลาที่มันคลอดลูกหรือ 3มันหมอบลงคลอดลูกของมัน และปลดเปลื้องความเจ็บปวดจากการคลอด 4ลูกของมันแข็งแรงและเติบโตขึ้นในทุ่งกว้าง พวกมันจากไปและไม่หวนกลับมาอีก 5ใครปล่อยลาป่าให้เป็นอิสระ ใครแก้สายรัดของลาเปรียวออก 6เราให้ถิ่นทุรกันดารเป็นบ้านของมัน และให้ที่ดินเค็มเป็นที่อยู่ของมัน 7มันเย้ยความวุ่นวายของเมือง และไม่ฟังเสียงตวาดของคนขับ 8มันท่องเที่ยวไปตามภูเขาเพื่อหากิน และเสาะหาพืชเขียวทุกชนิด 9วัวป่าจะยอมรับใช้เจ้าหรือ มันจะยอมค้างคืนอยู่ข้างรางหญ้าของเจ้าหรือ 10เจ้าจะผูกวัวป่าไว้กับร่องไถด้วยเชือกได้หรือ มันจะไถพรวนหุบเขาตามหลังเจ้าหรือ 11เจ้าจะวางใจในกำลังมหาศาลของมันได้หรือ เจ้าจะมอบงานหนักของเจ้าให้มันทำหรือ 12เจ้าจะไว้ใจให้มันขนข้าวของเจ้ากลับมา และรวบรวมไว้ที่ลานนวดข้าวของเจ้าได้หรือ 13ปีกของนกกระจอกเทศกระพือด้วยความยินดี แต่เทียบไม่ได้กับปีกและขนของนกกระสา 14เพราะมันทิ้งไข่ไว้บนพื้นดิน และปล่อยให้อบอุ่นในทราย 15มันลืมไปว่าเท้าอาจเหยียบไข่แตก หรือสัตว์ป่าอาจย่ำมัน 16มันปฏิบัติต่อลูกอย่างโหดร้ายราวกับไม่ใช่ลูกของตน ไม่กังวลว่าการตรากตรำของมันจะสูญเปล่า 17เพราะพระเจ้าทรงไม่ประทานปัญญาแก่มัน และไม่ทรงแบ่งความเข้าใจให้แก่มัน 18กระนั้น เมื่อมันกางปีกวิ่งขึ้นด้วยความองอาจ มันก็เย้ยม้าและคนขี่ 19เจ้าให้กำลังแก่ม้าหรือ เจ้าประดับคอของมันด้วยแผงคอหรือ 20เจ้าทำให้มันกระโจนได้ดุจตั๊กแตนหรือ เสียงหายใจฟืดฟาดอันน่าเกรงขามของมันทำให้คนสะพรึงกลัว 21มันตะกุยดินในหุบเขาและลิงโลดในพละกำลังของมัน แล้วพุ่งเข้าสู่สมรภูมิ 22มันเย้ยความกลัวและไม่หวาดหวั่นสิ่งใด มันไม่ถอยหนีจากคมดาบ 23ถุงธนูกระทบดังอยู่ข้างมัน พร้อมกับหอกและทวนที่วาววับ 24มันตัวสั่นด้วยความตื่นเต้น กลืนกินระยะทาง และยืนนิ่งไม่ได้เมื่อได้ยินเสียงแตรเขาสัตว์ 25เมื่อแตรดังขึ้น มันก็ร้องด้วยความฮึกเหิม มันได้กลิ่นการรบแต่ไกล ทั้งเสียงตะโกนของแม่ทัพและเสียงโห่ร้องในสงคราม 26เหยี่ยวบินขึ้นและกางปีกไปทางทิศใต้ด้วยความเข้าใจของเจ้าหรือ 27นกอินทรีบินทะยานขึ้นและสร้างรังบนที่สูงตามคำสั่งของเจ้าหรือ 28มันอาศัยและพักอยู่บนหน้าผา บนยอดผาหินอันเป็นที่มั่นของมัน 29จากที่นั่นมันส่องหาอาหาร ดวงตาของมันมองเห็นได้แต่ไกล 30ลูกของมันดื่มกินเลือด และที่ใดมีซากศพ มันก็อยู่ที่นั่น’

1‘เจ้ารู้หรือว่าแพะภูเขาตกลูกเมื่อใด เจ้าเคยเฝ้าดูกวางตัวเมียคลอดลูกหรือ

2เจ้านับเดือนที่มันตั้งท้องได้หรือ เจ้ารู้เวลาที่มันคลอดลูกหรือ

3มันหมอบลงคลอดลูกของมัน และปลดเปลื้องความเจ็บปวดจากการคลอด

4ลูกของมันแข็งแรงและเติบโตขึ้นในทุ่งกว้าง พวกมันจากไปและไม่หวนกลับมาอีก

5ใครปล่อยลาป่าให้เป็นอิสระ ใครแก้สายรัดของลาเปรียวออก

6เราให้ถิ่นทุรกันดารเป็นบ้านของมัน และให้ที่ดินเค็มเป็นที่อยู่ของมัน

7มันเย้ยความวุ่นวายของเมือง และไม่ฟังเสียงตวาดของคนขับ

8มันท่องเที่ยวไปตามภูเขาเพื่อหากิน และเสาะหาพืชเขียวทุกชนิด

9วัวป่าจะยอมรับใช้เจ้าหรือ มันจะยอมค้างคืนอยู่ข้างรางหญ้าของเจ้าหรือ

10เจ้าจะผูกวัวป่าไว้กับร่องไถด้วยเชือกได้หรือ มันจะไถพรวนหุบเขาตามหลังเจ้าหรือ

11เจ้าจะวางใจในกำลังมหาศาลของมันได้หรือ เจ้าจะมอบงานหนักของเจ้าให้มันทำหรือ

12เจ้าจะไว้ใจให้มันขนข้าวของเจ้ากลับมา และรวบรวมไว้ที่ลานนวดข้าวของเจ้าได้หรือ

13ปีกของนกกระจอกเทศกระพือด้วยความยินดี แต่เทียบไม่ได้กับปีกและขนของนกกระสา

14เพราะมันทิ้งไข่ไว้บนพื้นดิน และปล่อยให้อบอุ่นในทราย

15มันลืมไปว่าเท้าอาจเหยียบไข่แตก หรือสัตว์ป่าอาจย่ำมัน

16มันปฏิบัติต่อลูกอย่างโหดร้ายราวกับไม่ใช่ลูกของตน ไม่กังวลว่าการตรากตรำของมันจะสูญเปล่า

17เพราะพระเจ้าทรงไม่ประทานปัญญาแก่มัน และไม่ทรงแบ่งความเข้าใจให้แก่มัน

18กระนั้น เมื่อมันกางปีกวิ่งขึ้นด้วยความองอาจ มันก็เย้ยม้าและคนขี่

19เจ้าให้กำลังแก่ม้าหรือ เจ้าประดับคอของมันด้วยแผงคอหรือ

20เจ้าทำให้มันกระโจนได้ดุจตั๊กแตนหรือ เสียงหายใจฟืดฟาดอันน่าเกรงขามของมันทำให้คนสะพรึงกลัว

21มันตะกุยดินในหุบเขาและลิงโลดในพละกำลังของมัน แล้วพุ่งเข้าสู่สมรภูมิ

22มันเย้ยความกลัวและไม่หวาดหวั่นสิ่งใด มันไม่ถอยหนีจากคมดาบ

23ถุงธนูกระทบดังอยู่ข้างมัน พร้อมกับหอกและทวนที่วาววับ

24มันตัวสั่นด้วยความตื่นเต้น กลืนกินระยะทาง และยืนนิ่งไม่ได้เมื่อได้ยินเสียงแตรเขาสัตว์

25เมื่อแตรดังขึ้น มันก็ร้องด้วยความฮึกเหิม มันได้กลิ่นการรบแต่ไกล ทั้งเสียงตะโกนของแม่ทัพและเสียงโห่ร้องในสงคราม

26เหยี่ยวบินขึ้นและกางปีกไปทางทิศใต้ด้วยความเข้าใจของเจ้าหรือ

27นกอินทรีบินทะยานขึ้นและสร้างรังบนที่สูงตามคำสั่งของเจ้าหรือ

28มันอาศัยและพักอยู่บนหน้าผา บนยอดผาหินอันเป็นที่มั่นของมัน

29จากที่นั่นมันส่องหาอาหาร ดวงตาของมันมองเห็นได้แต่ไกล

30ลูกของมันดื่มกินเลือด และที่ใดมีซากศพ มันก็อยู่ที่นั่น’

บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.