บทที่ 4
1แล้วเอลีฟัสชาวเทมานจึงตอบว่า
2‘ถ้าจะลองพูดสักคำกับท่าน ท่านจะเบื่อหน่ายไหม แต่ใครจะอดกลั้นไม่พูดได้เล่า
3ดูเถิด ท่านเคยสั่งสอนคนเป็นอันมาก และเสริมกำลังมือที่อ่อนแรง
4ถ้อยคำของท่านเคยพยุงคนที่สะดุดล้ม และทำให้เข่าที่อ่อนเปลี้ยมีกำลังขึ้น
5แต่บัดนี้ ความทุกข์มาถึงท่าน ท่านก็ท้อแท้ มันมากระทบท่าน ท่านก็ตกใจ
6ความยำเกรงพระเจ้าของท่านไม่เป็นความมั่นใจของท่านหรือ และความซื่อตรงในทางของท่านไม่เป็นความหวังของท่านหรือ
7ลองคิดดูเถิด มีผู้บริสุทธิ์คนใดเคยพินาศหรือ และคนเที่ยงธรรมถูกทำลายที่ไหนเล่า
8ตามที่ข้าพเจ้าได้เห็น คนที่ไถความชั่วและหว่านความทุกข์ ก็เก็บเกี่ยวสิ่งนั้นเอง
9พวกเขาพินาศด้วยลมปราณของพระเจ้า และสิ้นไปด้วยลมแห่งพระพิโรธของพระองค์
10เสียงคำรามของสิงโตและเสียงของสิงห์ดุร้าย และเขี้ยวของสิงโตหนุ่มก็ถูกหักเสีย
11สิงโตแก่ก็พินาศเพราะขาดเหยื่อ และลูกสิงโตก็กระจัดกระจายไป
12มีถ้อยคำหนึ่งมาถึงข้าพเจ้าอย่างลับ ๆ หูของข้าพเจ้าได้ยินเพียงเสียงกระซิบของมัน
13ท่ามกลางความคิดวุ่นวายจากนิมิตยามค่ำคืน เมื่อความหลับลึกครอบงำมนุษย์
14ความหวาดกลัวและตัวสั่นจู่โจมข้าพเจ้า ทำให้กระดูกทั้งสิ้นของข้าพเจ้าสั่นสะท้าน
15แล้วมีวิญญาณตนหนึ่งเคลื่อนผ่านหน้าข้าพเจ้า ขนตามตัวข้าพเจ้าก็ลุกชัน
16มันหยุดนิ่ง แต่ข้าพเจ้าแยกแยะรูปร่างของมันไม่ออก มีร่างหนึ่งปรากฏต่อหน้าข้าพเจ้า แล้วข้าพเจ้าได้ยินเสียงเงียบสงบกล่าวว่า
17‘มนุษย์จะชอบธรรมยิ่งกว่าพระเจ้าได้หรือ คนเราจะบริสุทธิ์ยิ่งกว่าพระผู้สร้างของตนได้หรือ
18ดูเถิด แม้แต่ผู้รับใช้ของพระองค์ พระเจ้าก็ยังไม่ทรงไว้วางใจ และทรงกล่าวโทษทูตสวรรค์ของพระองค์ว่ามีความผิด
19ยิ่งกว่านั้นสักเท่าใด คนที่อาศัยอยู่ในเรือนดิน ผู้มีรากฐานอยู่ในผงคลี ซึ่งถูกขยี้ได้ง่ายดุจตัวมอด
20เขาถูกทำลายลงตั้งแต่เช้าจรดเย็น เขาพินาศไปเป็นนิตย์โดยไม่มีใครสังเกต
21เชือกขึงเต็นท์ของเขาถูกถอนไปมิใช่หรือ เขาก็ตายไปโดยปราศจากปัญญา’
บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.