บทที่ 25

1องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสกับโมเสสบนภูเขาซีนายว่า 2“จงพูดกับบุตรอิสราเอลและบอกพวกเขาว่า เมื่อพวกเจ้าเข้าไปในแผ่นดินที่เราให้แก่พวกเจ้า แผ่นดินเองต้องถือสะบาโตแก่องค์พระผู้เป็นเจ้า 3หกปีเจ้าจะหว่านทุ่งของเจ้า หกปีเจ้าจะตัดแต่งสวนองุ่นของเจ้า และเก็บเกี่ยวผลผลิตของมัน 4แต่ในปีที่เจ็ดจะเป็นปีสะบาโตแห่งการพักสมบูรณ์สำหรับแผ่นดิน เป็นสะบาโตแก่องค์พระผู้เป็นเจ้า เจ้าจะต้องไม่หว่านทุ่งของเจ้าหรือตัดแต่งสวนองุ่นของเจ้า 5เจ้าจะต้องไม่เก็บเกี่ยวสิ่งที่งอกขึ้นมาเองหลังการเก็บเกี่ยว หรือเก็บลูกองุ่นของเถาที่ไม่ได้ดูแล แผ่นดินต้องมีปีแห่งการพักสมบูรณ์ 6สิ่งที่แผ่นดินผลิตในปีสะบาโตจะเป็นอาหารสำหรับพวกเจ้า สำหรับตัวเจ้า ทาสชายและทาสหญิงของเจ้า คนรับจ้างและคนต่างชาติที่อาศัยกับเจ้า 7และสำหรับสัตว์เลี้ยงของเจ้าและสัตว์ป่าในแผ่นดินของเจ้า ผลผลิตทั้งหมดของแผ่นดินใช้เป็นอาหารได้ 8เจ้าจะนับเจ็ดสะบาโตของปี คือเจ็ดคูณเจ็ดปี เพื่อให้เจ็ดสะบาโตของปีเท่ากับสี่สิบเก้าปี 9แล้วเจ้าจะเป่าเขาแกะให้กว้างไกลในวันที่สิบของเดือนที่เจ็ด คือวันลบมลทินบาป พวกเจ้าจะเป่าเขาแกะทั่วทั้งแผ่นดินของพวกเจ้า 10พวกเจ้าจะชำระให้บริสุทธิ์ปีที่ห้าสิบและประกาศอิสรภาพในแผ่นดินสำหรับผู้อาศัยทั้งหมด เป็นปีจูบีลีของพวกเจ้า เมื่อแต่ละคนจะกลับไปสู่ที่ดินของตนและกลับสู่ครอบครัวของตน 11ปีที่ห้าสิบจะเป็นปีจูบีลีสำหรับพวกเจ้า พวกเจ้าจะต้องไม่หว่านแผ่นดิน หรือเก็บเกี่ยวสิ่งที่งอกขึ้นมาเอง หรือเก็บลูกองุ่นของเถาที่ไม่ได้ดูแล 12เพราะเป็นปีจูบีลี เป็นของบริสุทธิ์สำหรับพวกเจ้า พวกเจ้าจะกินเฉพาะพืชผลที่นำมาจากทุ่งโดยตรง 13ในปีจูบีลีนี้ แต่ละคนจะกลับไปสู่ที่ดินของตนเอง 14ถ้าพวกเจ้าขายให้เพื่อนบ้านหรือซื้อจากเขา พวกเจ้าจะต้องไม่เอาเปรียบกัน 15เจ้าจะซื้อจากเพื่อนบ้านตามจำนวนปีตั้งแต่ปีจูบีลีครั้งสุดท้าย เขาจะขายให้เจ้าตามจำนวนปีของการเก็บเกี่ยวที่เหลือ 16เจ้าจะเพิ่มราคาตามจำนวนปีที่มากขึ้น หรือลดราคาตามจำนวนปีที่น้อยลง เพราะเขากำลังขายจำนวนการเก็บเกี่ยวให้เจ้า 17อย่าเอาเปรียบกัน แต่จงเกรงกลัวพระเจ้าของเจ้า เพราะเราคือองค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าของพวกเจ้า 18พวกเจ้าจะรักษาข้อกำหนดของเราและจะปฏิบัติตามคำตัดสินของเราอย่างระมัดระวัง เพื่อพวกเจ้าจะอาศัยอยู่ในแผ่นดินอย่างปลอดภัย 19แล้วแผ่นดินจะผลิตผลของมัน เพื่อพวกเจ้าจะกินอิ่มและอาศัยอยู่ในความปลอดภัยในแผ่นดิน 20ที่นี้พวกเจ้าอาจสงสัยว่า ‘ในปีที่เจ็ดเราจะกินอะไร ถ้าเราไม่ได้หว่านหรือเก็บผลผลิตของเรา?’ 21แต่เราจะส่งพรของเรามาบนพวกเจ้าในปีที่หก เพื่อแผ่นดินจะผลิตพืชผลที่เพียงพอสำหรับสามปี 22ขณะที่พวกเจ้ากำลังหว่านในปีที่แปด พวกเจ้าจะกินจากการเก็บเกี่ยวก่อนหน้านี้ จนถึงปีที่เก้า เมื่อการเก็บเกี่ยวของปีที่เก้าจะมาถึง 23แผ่นดินจะต้องไม่ถูกขายอย่างถาวร เพราะเป็นของเรา และพวกเจ้าเป็นเพียงคนต่างชาติและผู้พักอาศัยกับเรา 24ดังนั้นสำหรับที่ดินทุกแปลงที่พวกเจ้าครอบครอง พวกเจ้าจะต้องจัดให้มีการไถ่ที่ดินไว้ 25ถ้าพี่หรือน้องของเจ้ายากจนและขายที่ดินของเขา ญาติสนิทที่สุดของเขาอาจมาและไถ่สิ่งที่พี่หรือน้องของเขาขายไป 26หรือถ้าชายคนหนึ่งไม่มีผู้ไถ่ แต่เขาเจริญรุ่งเรืองและได้ทรัพย์เพียงพอที่จะไถ่ที่ดินของเขา 27เขาจะคำนวณปีตั้งแต่การขาย จ่ายส่วนที่เหลือคืนให้ชายที่ขายไว้ และกลับไปสู่ที่ดินของตน 28แต่ถ้าเขาไม่สามารถได้ทรัพย์เพียงพอที่จะจ่ายคืนแก่เขา สิ่งที่เขาขายจะอยู่ในกรรมสิทธิ์ของผู้ซื้อจนถึงปีจูบีลี ในปีจูบีลีจะถูกปล่อย เพื่อเขาจะกลับไปสู่ที่ดินของเขา 29ถ้าชายคนหนึ่งขายบ้านในเมืองที่มีกำแพง เขายังคงรักษาสิทธิ์การไถ่ไว้จนถึงครบหนึ่งปีหลังการขาย ในช่วงปีนั้นอาจไถ่ได้ 30ถ้าไม่ได้รับการไถ่ภายในสิ้นหนึ่งปีเต็ม บ้านในเมืองที่มีกำแพงจะกลายเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ซื้อและเชื้อสายของเขาอย่างถาวร และจะไม่ถูกปล่อยในปีจูบีลี 31แต่บ้านในหมู่บ้านที่ไม่มีกำแพงล้อมรอบจะถือว่าเป็นเหมือนทุ่งโล่ง อาจไถ่ได้ และจะถูกปล่อยในปีจูบีลี 32สำหรับเมืองของคนเลวี คนเลวีมีสิทธิ์ไถ่บ้านของพวกเขาในเมืองที่พวกเขาครอบครองได้ตลอดเวลา 33ดังนั้นสิ่งใดที่เป็นของคนเลวีอาจถูกไถ่ได้ คือบ้านที่ขายในเมืองที่พวกเขาครอบครอง และต้องถูกปล่อยในปีจูบีลี เพราะบ้านในเมืองของคนเลวีเป็นกรรมสิทธิ์ของพวกเขาในท่ามกลางบุตรอิสราเอล 34แต่ทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์โล่งรอบเมืองของพวกเขาขายไม่ได้ เพราะเป็นกรรมสิทธิ์ถาวรของพวกเขา 35ถ้าเพื่อนร่วมชาติของเจ้ายากจนและไม่สามารถเลี้ยงตัวเองได้ในท่ามกลางพวกเจ้า เจ้าจะช่วยเหลือเขาเหมือนคนต่างชาติหรือคนแปลกหน้า เพื่อเขาจะอาศัยอยู่ในท่ามกลางพวกเจ้าต่อไปได้ 36อย่ารับดอกเบี้ยหรือกำไรใด ๆ จากเขา แต่จงเกรงกลัวพระเจ้าของเจ้า เพื่อพี่น้องของเจ้าจะอาศัยอยู่กับเจ้าได้ 37เจ้าจะต้องไม่ให้ยืมเงินของเจ้าโดยคิดดอกเบี้ย หรือขายอาหารของเจ้าโดยหวังกำไร 38เราคือองค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าของพวกเจ้า ผู้ได้นำพวกเจ้าออกจากแผ่นดินอียิปต์เพื่อให้แผ่นดินคานาอันแก่พวกเจ้า และเป็นพระเจ้าของพวกเจ้า 39ถ้าเพื่อนร่วมชาติในท่ามกลางพวกเจ้ายากจนและขายตัวเองให้เจ้า เจ้าจะต้องไม่บังคับให้เขาทำงานเป็นทาส 40ให้เขาอยู่กับเจ้าเหมือนคนรับจ้างหรือผู้พักอาศัยชั่วคราว เขาจะทำงานให้เจ้าจนถึงปีจูบีลี 41แล้วเขาและบุตรของเขาจะถูกปล่อย และเขาจะกลับไปสู่ครอบครัวและสู่ที่ดินของบรรพบุรุษของเขา 42เพราะบุตรอิสราเอลเป็นทาสรับใช้ของเรา ผู้ที่เราได้นำออกจากแผ่นดินอียิปต์ พวกเขาจะต้องไม่ถูกขายเป็นทาส 43เจ้าจะต้องไม่ปกครองพวกเขาอย่างเข้มงวด แต่เจ้าจะเกรงกลัวพระเจ้าของเจ้า 44ทาสชายและทาสหญิงของเจ้าจะมาจากชาติต่าง ๆ รอบ ๆ พวกเจ้า จากชาติเหล่านั้นพวกเจ้าจะซื้อทาสชายและทาสหญิงได้ 45พวกเจ้าอาจซื้อพวกเขาจากคนต่างชาติที่อาศัยในท่ามกลางพวกเจ้า หรือจากครอบครัวของพวกเขาที่อาศัยในท่ามกลางพวกเจ้าและเกิดในแผ่นดินของพวกเจ้า คนเหล่านี้จะเป็นกรรมสิทธิ์ของพวกเจ้าได้ 46พวกเจ้าจะให้พวกเขาแก่บุตรของพวกเจ้าเป็นมรดกเป็นกรรมสิทธิ์ พวกเจ้าจะให้พวกเขาเป็นทาสตลอดชีวิตได้ แต่สำหรับพี่น้องของพวกเจ้าซึ่งเป็นบุตรอิสราเอล ไม่มีใครจะปกครองพี่น้องอย่างเข้มงวด 47ถ้าคนต่างชาติที่อาศัยในท่ามกลางพวกเจ้าเจริญรุ่งเรือง แต่พี่น้องของเจ้าที่อาศัยใกล้เขายากจนและขายตัวเองให้คนต่างชาติหรือสมาชิกครอบครัวของเขา 48เขายังคงรักษาสิทธิ์การไถ่ไว้หลังจากขายตัวเองแล้ว พี่หรือน้องคนหนึ่งของเขาอาจไถ่เขาได้ 49ลุงหรือลูกพี่ลูกน้องของเขา หรือญาติสนิทใดในครอบครัวของเขา อาจไถ่เขาได้ หรือถ้าเขาเจริญรุ่งเรือง เขาอาจไถ่ตัวเองได้ 50เขาและผู้ซื้อจะนับเวลาตั้งแต่ปีที่เขาขายตัวเองจนถึงปีจูบีลี ราคาขายของเขาจะกำหนดตามจำนวนปี ตามค่าจ้างรายวันของคนรับจ้าง 51ถ้าปีที่เหลือยังมาก เขาต้องจ่ายค่าไถ่ตามสัดส่วนของราคาที่ซื้อมา 52ถ้าเหลือไม่กี่ปีจนถึงปีจูบีลี เขาจะคำนวณและจ่ายค่าไถ่ตามจำนวนปีที่เหลือ 53เขาจะถูกปฏิบัติเหมือนคนที่จ้างเป็นปี ๆ แต่เจ้าของต่างชาติต้องไม่ปกครองเหนือเขาอย่างเข้มงวดต่อสายตาของเจ้า 54แม้ว่าเขาจะไม่ถูกไถ่โดยวิธีใด เขาและบุตรของเขาจะถูกปล่อยในปีจูบีลี 55เพราะบุตรอิสราเอลเป็นทาสรับใช้ของเรา พวกเขาเป็นทาสรับใช้ของเรา ผู้ที่เราได้นำออกจากแผ่นดินอียิปต์ เราคือองค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าของพวกเจ้า

1องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสกับโมเสสบนภูเขาซีนายว่า

2“จงพูดกับบุตรอิสราเอลและบอกพวกเขาว่า เมื่อพวกเจ้าเข้าไปในแผ่นดินที่เราให้แก่พวกเจ้า แผ่นดินเองต้องถือสะบาโตแก่องค์พระผู้เป็นเจ้า

3หกปีเจ้าจะหว่านทุ่งของเจ้า หกปีเจ้าจะตัดแต่งสวนองุ่นของเจ้า และเก็บเกี่ยวผลผลิตของมัน

4แต่ในปีที่เจ็ดจะเป็นปีสะบาโตแห่งการพักสมบูรณ์สำหรับแผ่นดิน เป็นสะบาโตแก่องค์พระผู้เป็นเจ้า เจ้าจะต้องไม่หว่านทุ่งของเจ้าหรือตัดแต่งสวนองุ่นของเจ้า

5เจ้าจะต้องไม่เก็บเกี่ยวสิ่งที่งอกขึ้นมาเองหลังการเก็บเกี่ยว หรือเก็บลูกองุ่นของเถาที่ไม่ได้ดูแล แผ่นดินต้องมีปีแห่งการพักสมบูรณ์

6สิ่งที่แผ่นดินผลิตในปีสะบาโตจะเป็นอาหารสำหรับพวกเจ้า สำหรับตัวเจ้า ทาสชายและทาสหญิงของเจ้า คนรับจ้างและคนต่างชาติที่อาศัยกับเจ้า

7และสำหรับสัตว์เลี้ยงของเจ้าและสัตว์ป่าในแผ่นดินของเจ้า ผลผลิตทั้งหมดของแผ่นดินใช้เป็นอาหารได้

8เจ้าจะนับเจ็ดสะบาโตของปี คือเจ็ดคูณเจ็ดปี เพื่อให้เจ็ดสะบาโตของปีเท่ากับสี่สิบเก้าปี

9แล้วเจ้าจะเป่าเขาแกะให้กว้างไกลในวันที่สิบของเดือนที่เจ็ด คือวันลบมลทินบาป พวกเจ้าจะเป่าเขาแกะทั่วทั้งแผ่นดินของพวกเจ้า

10พวกเจ้าจะชำระให้บริสุทธิ์ปีที่ห้าสิบและประกาศอิสรภาพในแผ่นดินสำหรับผู้อาศัยทั้งหมด เป็นปีจูบีลีของพวกเจ้า เมื่อแต่ละคนจะกลับไปสู่ที่ดินของตนและกลับสู่ครอบครัวของตน

11ปีที่ห้าสิบจะเป็นปีจูบีลีสำหรับพวกเจ้า พวกเจ้าจะต้องไม่หว่านแผ่นดิน หรือเก็บเกี่ยวสิ่งที่งอกขึ้นมาเอง หรือเก็บลูกองุ่นของเถาที่ไม่ได้ดูแล

12เพราะเป็นปีจูบีลี เป็นของบริสุทธิ์สำหรับพวกเจ้า พวกเจ้าจะกินเฉพาะพืชผลที่นำมาจากทุ่งโดยตรง

13ในปีจูบีลีนี้ แต่ละคนจะกลับไปสู่ที่ดินของตนเอง

14ถ้าพวกเจ้าขายให้เพื่อนบ้านหรือซื้อจากเขา พวกเจ้าจะต้องไม่เอาเปรียบกัน

15เจ้าจะซื้อจากเพื่อนบ้านตามจำนวนปีตั้งแต่ปีจูบีลีครั้งสุดท้าย เขาจะขายให้เจ้าตามจำนวนปีของการเก็บเกี่ยวที่เหลือ

16เจ้าจะเพิ่มราคาตามจำนวนปีที่มากขึ้น หรือลดราคาตามจำนวนปีที่น้อยลง เพราะเขากำลังขายจำนวนการเก็บเกี่ยวให้เจ้า

17อย่าเอาเปรียบกัน แต่จงเกรงกลัวพระเจ้าของเจ้า เพราะเราคือองค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าของพวกเจ้า

18พวกเจ้าจะรักษาข้อกำหนดของเราและจะปฏิบัติตามคำตัดสินของเราอย่างระมัดระวัง เพื่อพวกเจ้าจะอาศัยอยู่ในแผ่นดินอย่างปลอดภัย

19แล้วแผ่นดินจะผลิตผลของมัน เพื่อพวกเจ้าจะกินอิ่มและอาศัยอยู่ในความปลอดภัยในแผ่นดิน

20ที่นี้พวกเจ้าอาจสงสัยว่า ‘ในปีที่เจ็ดเราจะกินอะไร ถ้าเราไม่ได้หว่านหรือเก็บผลผลิตของเรา?’

21แต่เราจะส่งพรของเรามาบนพวกเจ้าในปีที่หก เพื่อแผ่นดินจะผลิตพืชผลที่เพียงพอสำหรับสามปี

22ขณะที่พวกเจ้ากำลังหว่านในปีที่แปด พวกเจ้าจะกินจากการเก็บเกี่ยวก่อนหน้านี้ จนถึงปีที่เก้า เมื่อการเก็บเกี่ยวของปีที่เก้าจะมาถึง

23แผ่นดินจะต้องไม่ถูกขายอย่างถาวร เพราะเป็นของเรา และพวกเจ้าเป็นเพียงคนต่างชาติและผู้พักอาศัยกับเรา

24ดังนั้นสำหรับที่ดินทุกแปลงที่พวกเจ้าครอบครอง พวกเจ้าจะต้องจัดให้มีการไถ่ที่ดินไว้

25ถ้าพี่หรือน้องของเจ้ายากจนและขายที่ดินของเขา ญาติสนิทที่สุดของเขาอาจมาและไถ่สิ่งที่พี่หรือน้องของเขาขายไป

26หรือถ้าชายคนหนึ่งไม่มีผู้ไถ่ แต่เขาเจริญรุ่งเรืองและได้ทรัพย์เพียงพอที่จะไถ่ที่ดินของเขา

27เขาจะคำนวณปีตั้งแต่การขาย จ่ายส่วนที่เหลือคืนให้ชายที่ขายไว้ และกลับไปสู่ที่ดินของตน

28แต่ถ้าเขาไม่สามารถได้ทรัพย์เพียงพอที่จะจ่ายคืนแก่เขา สิ่งที่เขาขายจะอยู่ในกรรมสิทธิ์ของผู้ซื้อจนถึงปีจูบีลี ในปีจูบีลีจะถูกปล่อย เพื่อเขาจะกลับไปสู่ที่ดินของเขา

29ถ้าชายคนหนึ่งขายบ้านในเมืองที่มีกำแพง เขายังคงรักษาสิทธิ์การไถ่ไว้จนถึงครบหนึ่งปีหลังการขาย ในช่วงปีนั้นอาจไถ่ได้

30ถ้าไม่ได้รับการไถ่ภายในสิ้นหนึ่งปีเต็ม บ้านในเมืองที่มีกำแพงจะกลายเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ซื้อและเชื้อสายของเขาอย่างถาวร และจะไม่ถูกปล่อยในปีจูบีลี

31แต่บ้านในหมู่บ้านที่ไม่มีกำแพงล้อมรอบจะถือว่าเป็นเหมือนทุ่งโล่ง อาจไถ่ได้ และจะถูกปล่อยในปีจูบีลี

32สำหรับเมืองของคนเลวี คนเลวีมีสิทธิ์ไถ่บ้านของพวกเขาในเมืองที่พวกเขาครอบครองได้ตลอดเวลา

33ดังนั้นสิ่งใดที่เป็นของคนเลวีอาจถูกไถ่ได้ คือบ้านที่ขายในเมืองที่พวกเขาครอบครอง และต้องถูกปล่อยในปีจูบีลี เพราะบ้านในเมืองของคนเลวีเป็นกรรมสิทธิ์ของพวกเขาในท่ามกลางบุตรอิสราเอล

34แต่ทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์โล่งรอบเมืองของพวกเขาขายไม่ได้ เพราะเป็นกรรมสิทธิ์ถาวรของพวกเขา

35ถ้าเพื่อนร่วมชาติของเจ้ายากจนและไม่สามารถเลี้ยงตัวเองได้ในท่ามกลางพวกเจ้า เจ้าจะช่วยเหลือเขาเหมือนคนต่างชาติหรือคนแปลกหน้า เพื่อเขาจะอาศัยอยู่ในท่ามกลางพวกเจ้าต่อไปได้

36อย่ารับดอกเบี้ยหรือกำไรใด ๆ จากเขา แต่จงเกรงกลัวพระเจ้าของเจ้า เพื่อพี่น้องของเจ้าจะอาศัยอยู่กับเจ้าได้

37เจ้าจะต้องไม่ให้ยืมเงินของเจ้าโดยคิดดอกเบี้ย หรือขายอาหารของเจ้าโดยหวังกำไร

38เราคือองค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าของพวกเจ้า ผู้ได้นำพวกเจ้าออกจากแผ่นดินอียิปต์เพื่อให้แผ่นดินคานาอันแก่พวกเจ้า และเป็นพระเจ้าของพวกเจ้า

39ถ้าเพื่อนร่วมชาติในท่ามกลางพวกเจ้ายากจนและขายตัวเองให้เจ้า เจ้าจะต้องไม่บังคับให้เขาทำงานเป็นทาส

40ให้เขาอยู่กับเจ้าเหมือนคนรับจ้างหรือผู้พักอาศัยชั่วคราว เขาจะทำงานให้เจ้าจนถึงปีจูบีลี

41แล้วเขาและบุตรของเขาจะถูกปล่อย และเขาจะกลับไปสู่ครอบครัวและสู่ที่ดินของบรรพบุรุษของเขา

42เพราะบุตรอิสราเอลเป็นทาสรับใช้ของเรา ผู้ที่เราได้นำออกจากแผ่นดินอียิปต์ พวกเขาจะต้องไม่ถูกขายเป็นทาส

43เจ้าจะต้องไม่ปกครองพวกเขาอย่างเข้มงวด แต่เจ้าจะเกรงกลัวพระเจ้าของเจ้า

44ทาสชายและทาสหญิงของเจ้าจะมาจากชาติต่าง ๆ รอบ ๆ พวกเจ้า จากชาติเหล่านั้นพวกเจ้าจะซื้อทาสชายและทาสหญิงได้

45พวกเจ้าอาจซื้อพวกเขาจากคนต่างชาติที่อาศัยในท่ามกลางพวกเจ้า หรือจากครอบครัวของพวกเขาที่อาศัยในท่ามกลางพวกเจ้าและเกิดในแผ่นดินของพวกเจ้า คนเหล่านี้จะเป็นกรรมสิทธิ์ของพวกเจ้าได้

46พวกเจ้าจะให้พวกเขาแก่บุตรของพวกเจ้าเป็นมรดกเป็นกรรมสิทธิ์ พวกเจ้าจะให้พวกเขาเป็นทาสตลอดชีวิตได้ แต่สำหรับพี่น้องของพวกเจ้าซึ่งเป็นบุตรอิสราเอล ไม่มีใครจะปกครองพี่น้องอย่างเข้มงวด

47ถ้าคนต่างชาติที่อาศัยในท่ามกลางพวกเจ้าเจริญรุ่งเรือง แต่พี่น้องของเจ้าที่อาศัยใกล้เขายากจนและขายตัวเองให้คนต่างชาติหรือสมาชิกครอบครัวของเขา

48เขายังคงรักษาสิทธิ์การไถ่ไว้หลังจากขายตัวเองแล้ว พี่หรือน้องคนหนึ่งของเขาอาจไถ่เขาได้

49ลุงหรือลูกพี่ลูกน้องของเขา หรือญาติสนิทใดในครอบครัวของเขา อาจไถ่เขาได้ หรือถ้าเขาเจริญรุ่งเรือง เขาอาจไถ่ตัวเองได้

50เขาและผู้ซื้อจะนับเวลาตั้งแต่ปีที่เขาขายตัวเองจนถึงปีจูบีลี ราคาขายของเขาจะกำหนดตามจำนวนปี ตามค่าจ้างรายวันของคนรับจ้าง

51ถ้าปีที่เหลือยังมาก เขาต้องจ่ายค่าไถ่ตามสัดส่วนของราคาที่ซื้อมา

52ถ้าเหลือไม่กี่ปีจนถึงปีจูบีลี เขาจะคำนวณและจ่ายค่าไถ่ตามจำนวนปีที่เหลือ

53เขาจะถูกปฏิบัติเหมือนคนที่จ้างเป็นปี ๆ แต่เจ้าของต่างชาติต้องไม่ปกครองเหนือเขาอย่างเข้มงวดต่อสายตาของเจ้า

54แม้ว่าเขาจะไม่ถูกไถ่โดยวิธีใด เขาและบุตรของเขาจะถูกปล่อยในปีจูบีลี

55เพราะบุตรอิสราเอลเป็นทาสรับใช้ของเรา พวกเขาเป็นทาสรับใช้ของเรา ผู้ที่เราได้นำออกจากแผ่นดินอียิปต์ เราคือองค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าของพวกเจ้า

บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.