บทที่ 2

1เมื่อพระเยซูเสด็จกลับเข้าเมืองคาเปอรนาอุมอีกครั้งหลังจากผ่านไปไม่กี่วัน ก็มีคนได้ยินว่าพระองค์ทรงอยู่ที่บ้าน

2ผู้คนจำนวนมากมาชุมนุมกันจนไม่มีที่ว่าง แม้แต่บริเวณหน้าประตูก็ไม่มี และพระองค์ทรงประกาศพระวจนะแก่พวกเขา

3มีคนนำชายเป็นอัมพาตคนหนึ่งมาหาพระองค์ โดยมีสี่คนหามมา

4เมื่อไม่อาจเข้าไปหาพระองค์ได้เพราะฝูงชน พวกเขาก็รื้อหลังคาตรงที่พระองค์ประทับอยู่ และเมื่อขุดเป็นช่องแล้ว ก็หย่อนแคร่ที่ชายเป็นอัมพาตนอนอยู่ลงมา

5เมื่อพระเยซูทอดพระเนตรเห็นความเชื่อของพวกเขา พระองค์ก็ตรัสกับชายเป็นอัมพาตว่า “ลูกเอ๋ย บาปของเจ้าได้รับการอภัยแล้ว”

6มีธรรมาจารย์บางคนนั่งอยู่ที่นั่นและคิดในใจของตนว่า

7“ทำไมคนนี้พูดอย่างนี้? เขาหมิ่นประมาทพระเจ้า! ใครจะยกบาปได้เล่า นอกจากพระเจ้าองค์เดียว?”

8ทันใดนั้น พระเยซูทรงหยั่งรู้ในพระวิญญาณของพระองค์ว่าพวกเขากำลังคิดอย่างนั้นอยู่ในตัว จึงตรัสกับพวกเขาว่า “ทำไมพวกท่านจึงคิดสิ่งเหล่านี้ในใจของพวกท่าน?”

9“สิ่งไหนง่ายกว่ากัน ระหว่างการพูดกับชายเป็นอัมพาตว่า ‘บาปของเจ้าได้รับการอภัยแล้ว’ กับการพูดว่า ‘จงลุกขึ้น ยกแคร่ของเจ้า และเดินไป’?”

10“แต่เพื่อให้พวกท่านรู้ว่าบุตรมนุษย์ทรงมีสิทธิอำนาจในโลกที่จะยกบาปได้” — แล้วพระองค์ตรัสกับชายเป็นอัมพาตว่า

11“เราสั่งเจ้าว่า จงลุกขึ้น จงยกแคร่ของเจ้า และจงกลับบ้านไป”

12เขาก็ลุกขึ้น และทันใดนั้นก็ยกแคร่เดินออกไปต่อหน้าทุกคน จนทุกคนตะลึง และสรรเสริญพระเจ้า กล่าวว่า “พวกเราไม่เคยเห็นสิ่งเช่นนี้เลย”

13พระองค์เสด็จออกไปที่ชายทะเลอีกครั้ง ฝูงชนทั้งหมดพากันมาหาพระองค์ และพระองค์ทรงสอนพวกเขา

14ขณะที่ทรงดำเนินไป พระองค์ทอดพระเนตรเห็นเลวีบุตรอัลเฟอัสนั่งอยู่ที่ด่านภาษี จึงตรัสกับเขาว่า “จงตามเรามา” เลวีจึงลุกขึ้นและตามพระองค์ไป

15ขณะที่พระองค์ทรงเอนกายรับประทานอาหารอยู่ในบ้านของเลวี คนเก็บภาษีและคนบาปหลายคนก็ร่วมโต๊ะกับพระเยซูและบรรดาสาวกของพระองค์ เพราะมีหลายคนที่ติดตามพระองค์

16เมื่อพวกธรรมาจารย์ฝ่ายฟาริสีเห็นว่าพระองค์ทรงกินอาหารร่วมกับคนบาปและคนเก็บภาษี ก็พูดกับสาวกของพระองค์ว่า “ทำไมเขาจึงกินร่วมกับคนเก็บภาษีและคนบาป?”

17พระเยซูทรงได้ยินจึงตรัสกับพวกเขาว่า “คนที่สุขสบายดีไม่ต้องการหมอ แต่คนเจ็บป่วยต่างหากที่ต้องการ เราไม่ได้มาเพื่อเรียกคนชอบธรรม แต่มาเรียกคนบาป”

18ขณะนั้นพวกสาวกของยอห์นและพวกฟาริสีกำลังอดอาหารอยู่ จึงมีคนมาทูลถามพระองค์ว่า “เหตุใดสาวกของยอห์นและสาวกของพวกฟาริสีจึงอดอาหาร แต่สาวกของท่านไม่อดอาหาร?”

19พระเยซูตรัสตอบพวกเขาว่า “เพื่อนเจ้าบ่าวจะอดอาหารได้หรือ ในขณะที่เจ้าบ่าวยังอยู่กับพวกเขา? ตราบที่เจ้าบ่าวอยู่กับพวกเขา พวกเขาย่อมอดอาหารไม่ได้”

20แต่จะมีวันหนึ่งที่เจ้าบ่าวจะถูกพรากไปจากพวกเขา และในวันนั้นพวกเขาจึงจะอดอาหาร

21ไม่มีใครเอาผ้าดิบมาเย็บปะเสื้อเก่า ถ้าทำเช่นนั้น ผ้าใหม่ก็จะดึงผ้าเก่าให้ขาด รอยขาดก็จะยิ่งแย่ลง

22ไม่มีใครเทเหล้าองุ่นใหม่ลงในถุงหนังเก่า ถ้าทำเช่นนั้น เหล้าองุ่นจะทำให้ถุงหนังฉีกขาด ทั้งเหล้าองุ่นและถุงหนังก็จะเสียไปด้วยกัน แต่เหล้าองุ่นใหม่ต้องเทในถุงหนังใหม่

23ในวันสะบาโตหนึ่ง ขณะที่พระองค์เสด็จผ่านท้องทุ่งนา บรรดาสาวกของพระองค์ก็เริ่มเดินพลางเด็ดรวงข้าวไปพลาง

24พวกฟาริสีจึงกล่าวกับพระองค์ว่า “ดูสิ ทำไมพวกเขาจึงทำสิ่งที่ผิดกฎในวันสะบาโต?”

25พระองค์ตรัสกับพวกเขาว่า “พวกท่านไม่เคยอ่านหรือว่าดาวิดทำอะไร เมื่อเขาและคนที่อยู่กับเขาขัดสนและหิวโหย?”

26เขาเข้าไปในพระนิเวศของพระเจ้าในสมัยที่อาบียาธาร์เป็นมหาปุโรหิต และกินขนมปังหน้าพระพักตร์ ซึ่งไม่อนุญาตให้ใครกิน นอกจากปุโรหิตเท่านั้น ทั้งยังเอาให้คนที่อยู่กับเขากินด้วย

27พระองค์ตรัสต่อไปว่า “วันสะบาโตถูกสร้างขึ้นเพื่อมนุษย์ ไม่ใช่มนุษย์ถูกสร้างขึ้นเพื่อวันสะบาโต”

28เพราะฉะนั้น บุตรมนุษย์จึงทรงเป็นเจ้าเหนือวันสะบาโตด้วย

บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.