บทที่ 16

1และโคราห์บุตรของอิสฮาร์ บุตรของโคฮาท บุตรของเลวี พร้อมกับชาวรูเบนบางคน คือ ดาธานและอาบีรามบุตรของเอลีอับ และโอนบุตรของเปเลท 2ลุกขึ้นต่อหน้าโมเสส พร้อมกับชาวอิสราเอล 250 คน ผู้เป็นผู้นำที่มีชื่อเสียงของชุมชน เป็นผู้ที่ถูกเรียกในที่ประชุม คนที่มีชื่อเสียง 3พวกเขารวมตัวต่อต้านโมเสสและอาโรนและกล่าวกับพวกเขาว่า “พวกท่านยึดอำนาจมากเกินไป! เพราะชุมชนทั้งหมดล้วนเป็นชนบริสุทธิ์ และองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงสถิตในท่ามกลางพวกเขา ทำไมพวกท่านจึงยกตัวขึ้นเหนือที่ประชุมขององค์พระผู้เป็นเจ้า” 4เมื่อโมเสสได้ยิน เขาก็ซบหน้าลง 5และเขากล่าวกับโคราห์และผู้ติดตามทั้งหมดว่า “เช้าวันพรุ่งนี้ องค์พระผู้เป็นเจ้าจะทรงสำแดงว่าใครเป็นของพระองค์และใครบริสุทธิ์ และพระองค์จะทรงนำผู้นั้นมาใกล้พระองค์ ผู้ที่พระองค์ทรงเลือก พระองค์จะทรงนำมาใกล้พระองค์ 6พวกเจ้าจงกระทำดังนี้ จงรับกระถางเผาเครื่องหอมมา โคราห์และผู้ติดตามทั้งหมด 7และในเวลาพรุ่งนี้ จงใส่ไฟในกระถางเหล่านั้น และวางเครื่องหอมบนไฟต่อพระพักตร์องค์พระผู้เป็นเจ้า และชายที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเลือกจะเป็นผู้บริสุทธิ์ พวกเจ้าบุตรเลวี ยึดอำนาจมากเกินไปแล้ว!” 8และโมเสสกล่าวกับโคราห์ว่า “บัดนี้จงฟัง พวกเจ้าบุตรเลวี! 9การที่พระเจ้าของอิสราเอลทรงแยกพวกเจ้าออกจากชุมชนอิสราเอลและทรงนำพวกเจ้ามาใกล้พระองค์ เพื่อทำงานในพลับพลาขององค์พระผู้เป็นเจ้า และยืนต่อหน้าชุมชนเพื่อปรนนิบัติพวกเขา ยังไม่เพียงพอสำหรับพวกเจ้าหรือ 10พระองค์ทรงนำเจ้าและพี่น้องบุตรเลวีทั้งหมดของเจ้ามาใกล้ แต่พวกเจ้ายังต้องการตำแหน่งปุโรหิตด้วยหรือ 11ดังนั้น เจ้าและผู้ติดตามทั้งหมดของเจ้าจึงรวมตัวต่อต้านองค์พระผู้เป็นเจ้า ส่วนอาโรน เขาเป็นใครจึงพวกเจ้าจะบ่นต่อเขา” 12และโมเสสได้ส่งคนไปเรียกดาธานและอาบีรามบุตรของเอลีอับ แต่พวกเขากล่าวว่า “พวกเราจะไม่ขึ้นไป! 13การที่ท่านนำพวกเรามาจากแผ่นดินที่ไหลด้วยน้ำนมและน้ำผึ้งเพื่อจะให้พวกเราตายในถิ่นทุรกันดารยังไม่พอหรือ ท่านยังต้องตั้งตนเป็นผู้ปกครองเหนือพวกเราอีกหรือ 14ยิ่งกว่านั้น ท่านยังไม่ได้นำพวกเราเข้าสู่แผ่นดินที่ไหลด้วยน้ำนมและน้ำผึ้ง และไม่ได้ให้มรดกเป็นนาและสวนองุ่นแก่พวกเรา ท่านจะควักตาของคนเหล่านี้ออกหรือ พวกเราจะไม่ขึ้นไป!” 15แล้วโมเสสโกรธอย่างยิ่ง และกล่าวต่อองค์พระผู้เป็นเจ้าว่า “ขออย่าทรงเหลียวมองเครื่องบูชาของพวกเขา ข้าพระองค์ไม่ได้ยึดลาแม้แต่ตัวเดียวของพวกเขา และไม่ได้ทำร้ายผู้ใดของพวกเขา” 16โมเสสกล่าวกับโคราห์ว่า “เจ้าและผู้ติดตามทั้งหมดของเจ้าจงมาอยู่ต่อพระพักตร์องค์พระผู้เป็นเจ้าในวันพรุ่งนี้ ทั้งเจ้า พวกเขา และอาโรน 17ทุกคนจงนำกระถางเผาของตน และวางเครื่องหอมบนกระถาง และถวายต่อพระพักตร์องค์พระผู้เป็นเจ้า กระถาง 250 ใบ ทุกคนกระถางของตน และเจ้าและอาโรน ทุกคนกระถางของตน” 18ดังนั้น ทุกคนจึงนำกระถางของตน ใส่ไฟและเครื่องหอม และยืนกับโมเสสและอาโรนที่ทางเข้าเต็นท์นัดพบ 19เมื่อโคราห์ได้รวบรวมที่ประชุมทั้งหมดของเขาต่อต้านพวกเขาที่ทางเข้าเต็นท์นัดพบ พระสิริขององค์พระผู้เป็นเจ้าก็ปรากฏแก่ชุมชนทั้งหมด 20องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสกับโมเสสและอาโรนว่า 21“จงแยกตัวออกจากชุมชนนี้ เพื่อเราจะทำลายพวกเขาในชั่วพริบตา” 22แต่พวกเขาซบหน้าลงและกล่าวว่า “ข้าแต่พระเจ้า พระเจ้าแห่งดวงวิญญาณของเนื้อหนังทั้งหลาย เมื่อคนหนึ่งทำบาป พระองค์จะทรงพิโรธต่อชุมชนทั้งหมดหรือ” 23องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสกับโมเสสว่า 24“จงบอกชุมชนให้ย้ายออกห่างจากเต็นท์ของโคราห์ ดาธาน และอาบีราม” 25โมเสสจึงลุกขึ้นและเดินไปหาดาธานและอาบีราม และผู้อาวุโสของอิสราเอลก็ตามเขาไป 26เขาเตือนชุมชนว่า “จงออกห่างจากเต็นท์ของคนชั่วเหล่านี้ ทันทีนี้ และอย่าแตะของใด ๆ ที่เป็นของพวกเขา มิฉะนั้นพวกเจ้าจะถูกกวาดล้างเพราะบาปทั้งหมดของพวกเขา” 27ดังนั้น พวกเขาจึงออกห่างจากเต็นท์ของโคราห์ ดาธาน และอาบีราม ส่วนดาธานและอาบีรามออกมายืนที่ทางเข้าเต็นท์ของพวกเขา พร้อมกับภรรยา ลูก ๆ และทารกของพวกเขา 28และโมเสสกล่าวว่า “ด้วยสิ่งนี้ พวกเจ้าจะรู้ว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงส่งข้าพเจ้ามาทำทุกสิ่งเหล่านี้ และไม่ใช่จากใจของข้าพเจ้าเอง 29ถ้าคนเหล่านี้ตายอย่างธรรมดาเหมือนทุกคน หรือชะตากรรมของคนทุกคนตกแก่พวกเขา องค์พระผู้เป็นเจ้าก็ไม่ได้ทรงส่งข้าพเจ้ามา 30แต่ถ้าองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงทำสิ่งที่ไม่เคยมีมาก่อน คือแผ่นดินอ้าปากของมันออกและกลืนพวกเขาและทุกสิ่งที่เป็นของพวกเขา และพวกเขาลงไปยังแดนคนตายทั้งเป็น พวกเจ้าจะรู้ว่าคนเหล่านี้ได้ดูหมิ่นองค์พระผู้เป็นเจ้า” 31ทันทีที่โมเสสกล่าวสิ่งทั้งหมดเหล่านี้เสร็จ แผ่นดินใต้พวกเขาก็แยกออก 32และแผ่นดินก็อ้าปากของมันและกลืนพวกเขาและครัวเรือนของพวกเขา รวมทั้งคนทั้งหมดที่เป็นพวกของโคราห์ และทรัพย์สมบัติทั้งหมด 33พวกเขาลงไปยังแดนคนตายทั้งเป็นพร้อมกับทุกสิ่งที่เป็นของพวกเขา แผ่นดินก็ปิดเหนือพวกเขา และพวกเขาก็สูญสิ้นไปจากท่ามกลางที่ประชุม 34ที่เสียงร้องของพวกเขา ชนอิสราเอลทั้งหมดที่อยู่รอบพวกเขาก็หนีไป กล่าวว่า “แผ่นดินอาจจะกลืนพวกเราด้วย!” 35และไฟออกมาจากองค์พระผู้เป็นเจ้าและเผาผลาญชาย 250 คนที่ถวายเครื่องหอม

1และโคราห์บุตรของอิสฮาร์ บุตรของโคฮาท บุตรของเลวี พร้อมกับชาวรูเบนบางคน คือ ดาธานและอาบีรามบุตรของเอลีอับ และโอนบุตรของเปเลท

2ลุกขึ้นต่อหน้าโมเสส พร้อมกับชาวอิสราเอล 250 คน ผู้เป็นผู้นำที่มีชื่อเสียงของชุมชน เป็นผู้ที่ถูกเรียกในที่ประชุม คนที่มีชื่อเสียง

3พวกเขารวมตัวต่อต้านโมเสสและอาโรนและกล่าวกับพวกเขาว่า “พวกท่านยึดอำนาจมากเกินไป! เพราะชุมชนทั้งหมดล้วนเป็นชนบริสุทธิ์ และองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงสถิตในท่ามกลางพวกเขา ทำไมพวกท่านจึงยกตัวขึ้นเหนือที่ประชุมขององค์พระผู้เป็นเจ้า”

4เมื่อโมเสสได้ยิน เขาก็ซบหน้าลง

5และเขากล่าวกับโคราห์และผู้ติดตามทั้งหมดว่า “เช้าวันพรุ่งนี้ องค์พระผู้เป็นเจ้าจะทรงสำแดงว่าใครเป็นของพระองค์และใครบริสุทธิ์ และพระองค์จะทรงนำผู้นั้นมาใกล้พระองค์ ผู้ที่พระองค์ทรงเลือก พระองค์จะทรงนำมาใกล้พระองค์

6พวกเจ้าจงกระทำดังนี้ จงรับกระถางเผาเครื่องหอมมา โคราห์และผู้ติดตามทั้งหมด

7และในเวลาพรุ่งนี้ จงใส่ไฟในกระถางเหล่านั้น และวางเครื่องหอมบนไฟต่อพระพักตร์องค์พระผู้เป็นเจ้า และชายที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเลือกจะเป็นผู้บริสุทธิ์ พวกเจ้าบุตรเลวี ยึดอำนาจมากเกินไปแล้ว!”

8และโมเสสกล่าวกับโคราห์ว่า “บัดนี้จงฟัง พวกเจ้าบุตรเลวี!

9การที่พระเจ้าของอิสราเอลทรงแยกพวกเจ้าออกจากชุมชนอิสราเอลและทรงนำพวกเจ้ามาใกล้พระองค์ เพื่อทำงานในพลับพลาขององค์พระผู้เป็นเจ้า และยืนต่อหน้าชุมชนเพื่อปรนนิบัติพวกเขา ยังไม่เพียงพอสำหรับพวกเจ้าหรือ

10พระองค์ทรงนำเจ้าและพี่น้องบุตรเลวีทั้งหมดของเจ้ามาใกล้ แต่พวกเจ้ายังต้องการตำแหน่งปุโรหิตด้วยหรือ

11ดังนั้น เจ้าและผู้ติดตามทั้งหมดของเจ้าจึงรวมตัวต่อต้านองค์พระผู้เป็นเจ้า ส่วนอาโรน เขาเป็นใครจึงพวกเจ้าจะบ่นต่อเขา”

12และโมเสสได้ส่งคนไปเรียกดาธานและอาบีรามบุตรของเอลีอับ แต่พวกเขากล่าวว่า “พวกเราจะไม่ขึ้นไป!

13การที่ท่านนำพวกเรามาจากแผ่นดินที่ไหลด้วยน้ำนมและน้ำผึ้งเพื่อจะให้พวกเราตายในถิ่นทุรกันดารยังไม่พอหรือ ท่านยังต้องตั้งตนเป็นผู้ปกครองเหนือพวกเราอีกหรือ

14ยิ่งกว่านั้น ท่านยังไม่ได้นำพวกเราเข้าสู่แผ่นดินที่ไหลด้วยน้ำนมและน้ำผึ้ง และไม่ได้ให้มรดกเป็นนาและสวนองุ่นแก่พวกเรา ท่านจะควักตาของคนเหล่านี้ออกหรือ พวกเราจะไม่ขึ้นไป!”

15แล้วโมเสสโกรธอย่างยิ่ง และกล่าวต่อองค์พระผู้เป็นเจ้าว่า “ขออย่าทรงเหลียวมองเครื่องบูชาของพวกเขา ข้าพระองค์ไม่ได้ยึดลาแม้แต่ตัวเดียวของพวกเขา และไม่ได้ทำร้ายผู้ใดของพวกเขา”

16โมเสสกล่าวกับโคราห์ว่า “เจ้าและผู้ติดตามทั้งหมดของเจ้าจงมาอยู่ต่อพระพักตร์องค์พระผู้เป็นเจ้าในวันพรุ่งนี้ ทั้งเจ้า พวกเขา และอาโรน

17ทุกคนจงนำกระถางเผาของตน และวางเครื่องหอมบนกระถาง และถวายต่อพระพักตร์องค์พระผู้เป็นเจ้า กระถาง 250 ใบ ทุกคนกระถางของตน และเจ้าและอาโรน ทุกคนกระถางของตน”

18ดังนั้น ทุกคนจึงนำกระถางของตน ใส่ไฟและเครื่องหอม และยืนกับโมเสสและอาโรนที่ทางเข้าเต็นท์นัดพบ

19เมื่อโคราห์ได้รวบรวมที่ประชุมทั้งหมดของเขาต่อต้านพวกเขาที่ทางเข้าเต็นท์นัดพบ พระสิริขององค์พระผู้เป็นเจ้าก็ปรากฏแก่ชุมชนทั้งหมด

20องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสกับโมเสสและอาโรนว่า

21“จงแยกตัวออกจากชุมชนนี้ เพื่อเราจะทำลายพวกเขาในชั่วพริบตา”

22แต่พวกเขาซบหน้าลงและกล่าวว่า “ข้าแต่พระเจ้า พระเจ้าแห่งดวงวิญญาณของเนื้อหนังทั้งหลาย เมื่อคนหนึ่งทำบาป พระองค์จะทรงพิโรธต่อชุมชนทั้งหมดหรือ”

23องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสกับโมเสสว่า

24“จงบอกชุมชนให้ย้ายออกห่างจากเต็นท์ของโคราห์ ดาธาน และอาบีราม”

25โมเสสจึงลุกขึ้นและเดินไปหาดาธานและอาบีราม และผู้อาวุโสของอิสราเอลก็ตามเขาไป

26เขาเตือนชุมชนว่า “จงออกห่างจากเต็นท์ของคนชั่วเหล่านี้ ทันทีนี้ และอย่าแตะของใด ๆ ที่เป็นของพวกเขา มิฉะนั้นพวกเจ้าจะถูกกวาดล้างเพราะบาปทั้งหมดของพวกเขา”

27ดังนั้น พวกเขาจึงออกห่างจากเต็นท์ของโคราห์ ดาธาน และอาบีราม ส่วนดาธานและอาบีรามออกมายืนที่ทางเข้าเต็นท์ของพวกเขา พร้อมกับภรรยา ลูก ๆ และทารกของพวกเขา

28และโมเสสกล่าวว่า “ด้วยสิ่งนี้ พวกเจ้าจะรู้ว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงส่งข้าพเจ้ามาทำทุกสิ่งเหล่านี้ และไม่ใช่จากใจของข้าพเจ้าเอง

29ถ้าคนเหล่านี้ตายอย่างธรรมดาเหมือนทุกคน หรือชะตากรรมของคนทุกคนตกแก่พวกเขา องค์พระผู้เป็นเจ้าก็ไม่ได้ทรงส่งข้าพเจ้ามา

30แต่ถ้าองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงทำสิ่งที่ไม่เคยมีมาก่อน คือแผ่นดินอ้าปากของมันออกและกลืนพวกเขาและทุกสิ่งที่เป็นของพวกเขา และพวกเขาลงไปยังแดนคนตายทั้งเป็น พวกเจ้าจะรู้ว่าคนเหล่านี้ได้ดูหมิ่นองค์พระผู้เป็นเจ้า”

31ทันทีที่โมเสสกล่าวสิ่งทั้งหมดเหล่านี้เสร็จ แผ่นดินใต้พวกเขาก็แยกออก

32และแผ่นดินก็อ้าปากของมันและกลืนพวกเขาและครัวเรือนของพวกเขา รวมทั้งคนทั้งหมดที่เป็นพวกของโคราห์ และทรัพย์สมบัติทั้งหมด

33พวกเขาลงไปยังแดนคนตายทั้งเป็นพร้อมกับทุกสิ่งที่เป็นของพวกเขา แผ่นดินก็ปิดเหนือพวกเขา และพวกเขาก็สูญสิ้นไปจากท่ามกลางที่ประชุม

34ที่เสียงร้องของพวกเขา ชนอิสราเอลทั้งหมดที่อยู่รอบพวกเขาก็หนีไป กล่าวว่า “แผ่นดินอาจจะกลืนพวกเราด้วย!”

35และไฟออกมาจากองค์พระผู้เป็นเจ้าและเผาผลาญชาย 250 คนที่ถวายเครื่องหอม

บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.