เศคาริยาห์ 11

1โอ เลบานอนเอ๋ย จงเปิดประตูของเจ้า เพื่อไฟจะเผาผลาญต้นสนซีดาร์ของเจ้า 2ต้นสนเฟอร์เอ๋ย จงร่ำไห้เถิด เพราะต้นซีดาร์ล้มลงแล้ว ต้นไม้ใหญ่โตทั้งหลายก็ถูกทำลาย ต้นโอ๊กแห่งบาชานเอ๋ย จงร่ำไห้เถิด เพราะป่าทึบถูกโค่นลงแล้ว 3ฟังเสียงร่ำไห้ของบรรดาผู้เลี้ยงแกะเถิด เพราะความรุ่งโรจน์ของพวกเขาพังทลายแล้ว ฟังเสียงคำรามของสิงห์หนุ่มเถิด เพราะดงทึบแห่งแม่น้ำจอร์แดนถูกทำลายแล้ว 4องค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าของข้าพเจ้าตรัสดังนี้ว่า ‘จงเลี้ยงฝูงแกะที่จะถูกนำไปฆ่า 5‘บรรดาผู้ที่ซื้อแกะเหล่านั้นไปก็ฆ่าเสียโดยไม่รู้สึกผิด ส่วนผู้ที่ขายก็กล่าวว่า “สรรเสริญองค์พระผู้เป็นเจ้า ข้าพเจ้าร่ำรวยแล้ว!” และแม้แต่ผู้เลี้ยงของแกะเหล่านั้นเองก็ไม่สงสารมันเลย 6‘เพราะเราจะไม่สงสารชาวแผ่นดินนี้อีกต่อไป’ องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสดังนี้ ‘ดูเถิด เราจะมอบทุกคนไว้ในมือของเพื่อนบ้านและในมือของกษัตริย์ของเขา พวกเขาจะบดขยี้แผ่นดิน และเราจะไม่ช่วยกู้แผ่นดินให้พ้นจากมือของพวกเขา’ 7ดังนั้น ข้าพเจ้าจึงเลี้ยงฝูงแกะที่จะถูกนำไปฆ่า โดยเฉพาะแกะที่ทุกข์ยาก แล้วข้าพเจ้าก็เอาไม้เท้าสองอันมา อันหนึ่งข้าพเจ้าเรียกว่า ‘ความโปรดปราน’ อีกอันหนึ่งเรียกว่า ‘ความผูกพัน’ และข้าพเจ้าก็เลี้ยงฝูงแกะนั้น 8ภายในเดือนเดียว ข้าพเจ้าก็กำจัดผู้เลี้ยงสามคนออกไป จิตใจของข้าพเจ้าเอือมระอาฝูงแกะนั้น และจิตใจของพวกมันก็เกลียดชังข้าพเจ้าด้วย 9ข้าพเจ้าจึงกล่าวว่า ‘เราจะไม่เลี้ยงเจ้าทั้งหลายอีกต่อไป ตัวที่กำลังจะตายก็ให้ตายไป ตัวที่กำลังจะพินาศก็ให้พินาศไป และตัวที่เหลืออยู่ก็ให้กินเนื้อของกันและกันเถิด’ 10แล้วข้าพเจ้าก็เอาไม้เท้าของข้าพเจ้าที่ชื่อ ‘ความโปรดปราน’ มาหักเสีย เพื่อยกเลิกพันธสัญญาที่ข้าพเจ้าได้กระทำไว้กับชนชาติทั้งปวง 11และในวันนั้น พันธสัญญานั้นก็ถูกยกเลิก แกะที่ทุกข์ยากซึ่งเฝ้าดูข้าพเจ้าอยู่จึงรู้ว่า นี่เป็นพระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้า 12ข้าพเจ้าจึงกล่าวแก่พวกเขาว่า ‘ถ้าพวกท่านเห็นชอบ ก็จงให้ค่าจ้างแก่ข้าพเจ้า ถ้าไม่เห็นชอบก็ไม่ต้อง’ พวกเขาจึงชั่งเงินสามสิบเหรียญเป็นค่าจ้างให้แก่ข้าพเจ้า 13องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสแก่ข้าพเจ้าว่า ‘จงโยนเงินนั้นให้แก่ช่างปั้นหม้อ’ เป็นราคาอันสูงส่งที่พวกเขาตีค่าข้าพเจ้า! ข้าพเจ้าจึงเอาเงินสามสิบเหรียญนั้นโยนให้แก่ช่างปั้นหม้อในพระนิเวศขององค์พระผู้เป็นเจ้า 14แล้วข้าพเจ้าก็หักไม้เท้าอันที่สองของข้าพเจ้า คือ ‘ความผูกพัน’ เสีย เพื่อทำลายความเป็นพี่น้องกันระหว่างยูดาห์และอิสราเอล 15องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสแก่ข้าพเจ้าว่า ‘จงเอาเครื่องใช้ของผู้เลี้ยงแกะที่โง่เขลามาอีกครั้ง 16‘เพราะดูเถิด เรากำลังจะตั้งผู้เลี้ยงคนหนึ่งขึ้นในแผ่นดิน ผู้ซึ่งจะไม่เอาใจใส่แกะที่หายไป ไม่ตามหาแกะหนุ่ม ไม่รักษาตัวที่บาดเจ็บ ไม่เลี้ยงดูตัวที่แข็งแรง แต่จะกินเนื้อของแกะอ้วนพี และฉีกกีบเท้าของมันออก 17‘วิบัติแก่ผู้เลี้ยงไร้ค่าที่ทอดทิ้งฝูงแกะ! ขอให้ดาบฟันแขนของเขาและตาขวาของเขา ขอให้แขนของเขาลีบเหี่ยวสิ้น และตาขวาของเขามืดบอดสนิท’

บทที่ 11