บทที่ 2

1จงรวมตัวกันเข้า จงรวมกันเถิด ชนชาติที่ไม่รู้จักละอายเอ๋ย

2ก่อนที่คำกำหนดโทษจะบังเกิดผล และวันเวลาผ่านพ้นไปดุจแกลบที่ปลิวหาย ก่อนที่ความกริ้วอันเกรี้ยวกราดขององค์พระผู้เป็นเจ้าจะมาถึงเจ้า ก่อนที่วันแห่งพระพิโรธขององค์พระผู้เป็นเจ้าจะมาถึงเจ้า

3จงแสวงหาองค์พระผู้เป็นเจ้าเถิด บรรดาผู้ถ่อมใจทั้งสิ้นในแผ่นดิน ผู้ซึ่งปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ของพระองค์ จงแสวงหาความชอบธรรม จงแสวงหาความถ่อมใจ บางทีเจ้าจะได้รับการปกปิดให้พ้นภัยในวันแห่งพระพิโรธขององค์พระผู้เป็นเจ้า

4เพราะเมืองกาซาจะถูกทอดทิ้ง และเมืองอัชเคโลนจะกลายเป็นที่รกร้าง ชาวเมืองอัชโดดจะถูกขับไล่ออกไปในเวลาเที่ยงวัน และเมืองเอโครนจะถูกถอนรากถอนโคน

5วิบัติแก่ชาวชายฝั่งทะเล ชนชาติเคเรธีเอ๋ย พระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้ากล่าวโทษเจ้า โอ คานาอัน แผ่นดินฟีลิสเตีย ‘เราจะทำลายเจ้าจนไม่มีผู้ใดเหลืออยู่อาศัย’

6แถบชายฝั่งทะเลจะกลายเป็นทุ่งหญ้า มีบ่อน้ำสำหรับคนเลี้ยงแกะ และคอกสำหรับฝูงแกะ

7ชายฝั่งนั้นจะเป็นของชนที่เหลือแห่งวงศ์วานยูดาห์ พวกเขาจะเลี้ยงฝูงสัตว์อยู่ที่นั่น และจะนอนพักในยามเย็นท่ามกลางบ้านเรือนของเมืองอัชเคโลน เพราะองค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าของพวกเขาจะทรงเยี่ยมเยียนดูแลพวกเขา และทรงให้พวกเขากลับสู่สภาพดีดังเดิม

8‘เราได้ยินคำเยาะเย้ยของโมอับ และคำสบประมาทของชนอัมโมนแล้ว ผู้ที่เยาะเย้ยประชากรของเรา และยกตนข่มขู่ต่อเขตแดนของพวกเขา

9‘เพราะฉะนั้น องค์พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสว่า เรามีชีวิตอยู่แน่ฉันใด โมอับจะเป็นเหมือนเมืองโสโดม และชนอัมโมนจะเป็นเหมือนเมืองโกโมราห์แน่ฉันนั้น เป็นที่ของต้นตำแยและบ่อเกลือ เป็นที่รกร้างอยู่เป็นนิตย์ ชนที่เหลือแห่งประชากรของเราจะปล้นพวกเขา และคนที่เหลือแห่งชนชาติของเราจะได้พวกเขาเป็นมรดก’

10สิ่งนี้จะเกิดแก่พวกเขาเป็นการตอบแทนความเย่อหยิ่งของพวกเขา เพราะพวกเขาเยาะเย้ยและยกตนข่มเหงประชากรขององค์พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา

11องค์พระผู้เป็นเจ้าจะทรงเป็นที่น่าสะพรึงกลัวแก่พวกเขา เพราะพระองค์จะทรงทำให้พระทั้งปวงแห่งแผ่นดินโลกอดอยากซูบผอม แล้วผู้คนจะกราบไหว้พระองค์ ต่างคนต่างจากที่ของตน คือชาวเกาะแก่งทั้งปวงของบรรดาประชาชาติ

12‘เจ้าทั้งหลายชาวคูชเอ๋ย เจ้าก็จะถูกฆ่าด้วยดาบของเราเช่นกัน’

13พระองค์จะทรงเหยียดพระหัตถ์ออกต่อสู้ดินแดนทางทิศเหนือ และทำลายอัสซีเรียให้พินาศ พระองค์จะทำให้นีนะเวห์กลายเป็นที่รกร้าง แห้งแล้งดุจถิ่นทุรกันดาร

14ฝูงสัตว์จะนอนลงในท่ามกลางเมืองนั้น คือสัตว์ป่านานาชนิด ทั้งนกกระทุงและนกเค้าแมวจะพักอาศัยอยู่บนหัวเสาของเมือง เสียงร้องจะดังก้องที่ช่องหน้าต่าง ความรกร้างจะอยู่ที่ธรณีประตู เพราะไม้สนซีดาร์ที่กรุไว้ถูกรื้อจนเปลือยเปล่า

15นี่คือเมืองที่เคยรื่นเริงสำราญ ที่เคยอาศัยอยู่อย่างมั่นคงปลอดภัย ที่กล่าวในใจว่า ‘มีแต่เราเท่านั้น ไม่มีผู้ใดอื่นอีก’ เมืองนั้นกลับกลายเป็นที่รกร้าง เป็นที่อาศัยของสัตว์ป่าไปได้อย่างไรหนอ ทุกคนที่ผ่านไปจะเยาะเย้ยและสั่นมือเย้ยหยัน

บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.